ทาส 15

ผมล้มตัวนอนครุ่นคิดหลายๆเรื่อง แต่มักจะมีภาพที่แบล๊คและไวท์จูบกันอย่างดื่มด่ำแทรกเข้ามาตลอด ป่านนี้คง.....

" มาหลับอะไรตรงนี้ครับ? "

ผมลืมตามองคนถามแวบแรกที่ผมเห็น คือแววตาที่ทอแสงสีทองที่น่ากลัวที่สุด จนทำให้ผมสะดุ้งเกือบตกโซฟา แล้วความรู้สึกเดิมๆก็กลับอีกครั้งมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง

" กลัวอะไรครับ มานี่มา "

แบล๊คหรอ? เค้าเข้ามาอุ้มผมขึ้นไปที่เตียง ซึ่งผมก็ยังคงนึกอยู่ว่าคำพูดของแบล๊คแปลกๆไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรมากผมก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าผมเป็นใคร???

" ปะ...ปล่อยผมเถอะ ผมกลัวแล้ว "

" หึ! ผมปล่อยแน่ ฮิมูระจัดการ!!! "

" ไม่ไม่ไม่ไม่ม่ายยยยยยย!!!!! "

ไวท์ตรึงผมกับเตียงด้วยโซ่ตรวนแล้วให้ฮิมูระมาลามเลียร่างกายผม โดยที่ตัวไวท์เองหายไปในอากาศ

" มึง...ท้อง! "

" เออ กูท้อง...อย่าทำกู กูขอร้อง...ฮือๆๆ "

ฮิมูระมีสีหน้าที่เจ็บปวด ดวงตาสีม่วงมีน้ำคลออยู่น้อยๆ

" กูขอโทษ! "

" ดูสิ ผมพาใครมา! "

ฮิมูระลุกขึ้นแล้วผมก็ได้พบกับแบล๊คที่นั่งอยู่ที่โซฟาโดยมีไวท์นั่งอยู่ที่ตักของเค้า น้ำตาผมไหลเป็นสองเท่า เสียใจจนไม่รู้จะเสียใจยังไงเลยในตอนนี้ พวกเค้าหลอกลวงผมได้ขนาดนี้ ทำกับผมได้ขนาดนี้ ได้!

" อยากจะทำอะไรผมก็ทำเลย! "

ผมหลับตาลงแล้วรอรับสัมผัสที่น่ารังเกียจจากเพื่อนตนเองและใครอีกคน ไวท์นี่เอง! แบล๊คคุณมันใจร้ายจริงๆที่ทำกับผมอย่างนี้ แม้ผมจะมีลูกกับคุณ คุณยังไม่สนผมเลยซักนิด

ความหวัง ความเชื่อใจของเด็กหนุ่มมืดดำลงไปเพราะเหตุการณ์ในอดีตได้กลับมาเยือนเค้าอีกครั้ง และครั้งนี้มีคนที่เข้าร่วมเป็นผู้ชมนั่นทำให้เค้ายอมทุกอย่าง อย่างตายทั้งเป็น

ถ้าเหตุการณ์ครั้งนี้สำเร็จไวท์ก็เอาตัวแบล็คไปและซาโตชิคงไม่ต่างจากตุ๊กตาที่ไม่มีวิญญาณ มีเพียงลมหายใจ เพราะการทารุนจิตใจจนบอบช้ำสาหัส ฮิมูระมองไปที่แบล็คก็เข้าใจว่าไวท์ทำได้อย่างไร เค้าไม่อยากเสียไวท์ไป!

" ผมช่วยงานคุณแล้ว ปล่อยผมได้หรือยัง "

" ได้สิครับ "

ไวท์ปลดพันธะสัญญากับฮิมูระ ตอนนี้คงไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วเพราะซาโตชิแน่นิ่งไปแล้วเนื่องจากจิตใจปิดกั้นทุกอย่าง
เค้าไม่รับรู้และไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ไวท์เริ่มรู้สึกถึงเสียงการเต้นของหัวใจจากอีกหนึ่งชีวิตในร่างของหนุ่มน้อย การเกิดใหม่ของซาตานตัวน้อยๆเป็นอะไรที่เกิดขึ้นได้ยากมาก และแทบจะเป็นสิ่งมหัสจรรย์ในหมู่ซาตานเลยทีเดียว แต่ไวท์ไม่สน เด็กนี้ต้องตาย!!!

" หยุดเดี๋ยวนี้!!!!! "

" อ้ะ?!! "

ฮิมูระเจ้าเล่ห์ไม่น้อย เค้าคลายมนต์ของไวท์ออกจากแบล๊คได้ทันก่อนที่ไวท์จะส่งมีดปลายแหลมอาบยาพิษเข้าไปที่ช่องท้องของซาโตชิ

" อย่าทำเค้าเลย..พี่เป็นคนให้ไวท์เจ็บ ไวท์ก็มาลงที่พี่สิ "

" ไม่!! มันต่างหากที่ต้องรับผิดชอบที่ทำให้แบล๊คเปลี่ยนไป!! "

" พี่เปลี่ยนไปเองเพราะพี่รักเค้า!! "

" ไม่ๆๆ อย่ามาพูดคำว่ารักมันนะ!!! "

ไวท์ลุกขึ้นแล้วทำร้ายแบล๊คอย่างรุนแรง ฮิมูระรีบไปดูเพื่อนของตัวเองก่อน เค้าพยายามเรียกสติของคนตัวเล็กอย่างสุดกำลัง

" ไวท์รักแบล๊คนะ!!! "

ฮิมูระหยุดทุกอย่างที่ทำ มือกำหน้าอกตัวเองอย่างเจ็บปวด แต่ก็ยังพยายามช่วยซาโตชิต่อ

" แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว พี่รักซาโตชิและความรักของเราก็ได้ก่อกำเนิดอีกชีวิตด้วย ไวท์พี่ขอโทษ! "

แบล๊คลงไปกอดน้องตัวเองที่ทรุดไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มือบางของผู้เป็นน้องทั้งจิกทั้งข่วนเพื่อระบายอารมณ์ ไวท์น่ะรู้ทั้งรู้ ว่าทั้งคู่รักกันแค่ไหน แต่แค่ตัวเองนั่นรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ เพราะมันมาเร็วจนเกินไป

น้ำตาปีศาจไหลเป็นทาง ไวท์ร้องไห้อย่างที่ไม่เคยร้องมาก่อนในชีวิต แต่ครั้งนี้กลับไหลอาบหน้า แบล๊ครู้ดีว่าถ้าปลอบน้องแบบนี้น้องจะไม่ทางเข้าใจในสิ่งที่เปลี่ยนไป และอาจทำให้ไวท์คาดหวังอีก เขามองไปที่ฮิมูระซึ่งทั้งคู่ต่างเข้าใจในความหมายของสายตาที่ส่งให้กันอย่างดี

ฮิมูระต้องการให้แบล็คมาดูแลซาโตชิและเด็กน้อยในท้องด้วยตัวเค้าเอง
แบล๊คเองก็รู้ความรู้สึกของฮิมูระได้โดยสัญชาตญาณ เค้าจึงต้องการให้ฮิมูระดูแลและคอยปลอบน้องของเค้าอย่างที่ฮิมูระเองก็อยากทำหน้าที่อยู่เช่นกัน

" ไวท์! ในวันนี้คุณยังรักเค้า แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ คุณต้องรักผม!! "

ไวท์มองฮิมูระที่เอื้อนเอ่ยด้วยดวงตาสีฟ้าที่ช่างสดใสทำให้ใจที่เจ็บนั่นอบอุ่น ฮิมูระอุ้มไวท์แนบอก

" คุณพี่ชาย ผมขอน้องคุณนะ! "

แบล๊คพยักหน้าแล้วฮิมูระก็หายไป แบล๊คพยายามทำทุกวิธีทางที่จะทำให้ซาโตชิฟื้นสติ แต่ไม่ว่าเค้าจะเรียกหาซักเท่าไหร่ก็ไร้การตอบสนอง เด็กน้อยในท้องรับเอาความเครียดและเสียใจอย่างมหาศาลของเจ้าของท้องจนหัวใจเต้นช้าลง แบล๊คตกใจมากทำอะไรไม่ถูก พลังที่เค้ามีนั้นมีไว้เพื่อทำลาย แม้เค้าจะเคยยื้อชีวิตซาโตชิเอาไว้ได้ แต่นี้มันไม่เหมือนกัน เด็กนั่นอยู่ในท้องซึ่งเค้าทำอะไรไม่ได้!!!!

" พ่อ!! ตอนนี้ช่วยผมที!!!! "

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่แบล๊คร้องขอพระเจ้าผู้เป็นบิดาจากใจจริง แล้วยังงี้มีหรือคนเป็นพ่อจะละเลยไม่ช่วยเหลือได้

' เจ้าบุตรผู้โง่เขลา เจ้าเป็นซาตานราชาในหมู่ปีศาจทั้งหลายแหล่ แต่เจ้ากลับเรียกร้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าเนี่ยนะ! '

" อะไรผมก็ยอม ผมไม่ใช่ปีศาจที่สามารถยื้อชีวิตอะไรใครได้ เด็กในท้องกำลังจะตาย ได้โปรด!!! "

แบล๊คร้องขออย่างมีความหวัง แม้ว่าตนจะไม่ใช่ลูกที่ดีแต่เค้าก็ปรารถนาที่จะเป็นพ่อที่ดีให้หนูน้อยและหวังว่าผู้เป็นพ่อจะไม่ใจร้ายกับเค้า ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน แบล๊คมองดูซาโตชิที่แน่นิ่งเหมือนตุ๊กตาที่ไร้ชีวิตอย่างปวดร้าว มันเจ็บจนไม่สามารถบรรยายได้ ถึงแม้ไม่มีน้ำตา

" แบล๊ค!!!! "

" ซาโติชิ!! ขอบคุณพระเจ้า! "

" ผมกลัวฮือออ "

" ไม่เอาไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่แล้วไม่ไปไหนแล้ว ไม่เอานะไม่ร้องเดี๋ยวหนูน้อยจะแย่เอานะ "

แบล๊คพูดขู่และก็ได้ผลเสียด้วย เขาเอาหน้าไปแนบกับท้องขาวๆเพื่อฟังเสียงหัวใจของอีกชีวิตที่กลับมาเต้นอย่างสม่ำเสมอเหมือนเดิมแล้ว

" ทะ..ทำไมตอนนั้น... "

" ไวท์สะกดฉันไว้ แต่ฮิมูระช่วยคลายให้ทันก่อนที่ไวท์จะฆ่าหนูน้อย "

ผมน้ำตาร่วงเลยที่รู้ว่าไวท์จะทำอะไร ผมกอดแบล๊คเอาไว้แนบกาย เวลาอยู่อย่างนี้ผมจะรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นหัวใจอย่างที่สุด ไม่ว่าต่อไปจะเจออะไร ขอแค่คุณอย่าทิ้งผมไปก็พอ......

" ม๊ามี๊~ "

" อะไรคร้าบ "

" เค้าหิว...! "

" บอกป๊ะสิ บอกมี๊ทำไม "

" ไม่เอา ป๊ะดุ "

ไอ้ตัวเล็กที่เอ่ยเสียงเจือแจ่วอยู่นี่คือ..มิคาเอล เป็นชื่อที่แบล๊คตั้งให้ เป็นลูกชายที่แสนแสบเชียวล่ะ เค้าก็ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปแต่อีกนัยหนึ่งเค้าก็มีการแสดงอารมณ์และพลังเหมือนพ่อของเค้า

" อ๊าาา ไวท์ๆ! "

" ไอ้แสบ!!!

" เค้าชื่อมิคาเอลนะ มะช่ายแสบ! "

" เหมือนมี๊แกเลยนะ นิสัยเนี่ย!! "

ไวท์และฮิมูระก็ลงเอยกันได้ เห็นว่าฮิมูระต้องใช้ความพยายามน่าดู แล้วไวท์ก็กลับมาขอโทษแบล๊คและกลับมาอยู่ที่บ้านเดียวกันซึ่งผมยินดีที่จะยกโทษให้เค้า แต่ก็นะ..ผมก็แอบกลัวเค้าอยู่ดี ส่วนไอมี๊กับป๊ะเนี่ยความคิดผม มันน่ารักดีล่ะ...

ครอบครัวผมมีความสุขแล้วครับ แต่ผมมักจำคำของแบล๊คที่ว่า 'ก่อนพากยุลูกใหญ่จะมา อากาศมักปลอดโปร่งเสมอ' ทำให้ทำอะไรต้องระวังครับ อยู่บ้านกันแบบนี้ ช่วยกันสอนและดูเจ้ามิคาเอลน้อยๆเติบโต

" มิคาเอล! "

" ง่า ป๊ะเสียงดังป๋มตกก๊ะใจน้า "

" หิวไม่ใช่หรอ? "

" คร้าบ... "

แล้วมิคาเอลก็วิ่งโล่ไปหาของกินที่มือป๊ะทันที น่ารักกันจริงๆพ่อลูกคู่นี้......

TheEnd

**************************************

พออ่านกันได้ไหมคะ ไม่รู้ว่าจะสนุกไหม?

Read more ...

ทาส 14

" ยังไม่นอนอีกหรอ "

" ครับ จะสอบแล้ว "

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อแบล๊คเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เค้าเดินมานั่งข้างๆผมบนเตียง ผมพยายามถอยห่างออกมาแต่ดันถูกมือหนารั้งเอวคอดเอาไว้ พร้อมคางมลที่เกยอยู่บนไหล่

" หัวใจเต้นแรงจัง "

" รำคานก็ไปนั่งที่อื่นสิครับ "

" ทำไมต้องครับๆตลอดเลย ไม่เห็นเหมือนตอนที่อยู่ริมหาดล่ะ "

" ผมเพิ่งนึกได้ว่าผมเป็นอะไรของพวกคุณน่ะครับ ก่อนหน้านี้ขอโทษด้วยนะครับ "

" เฮ้ออออ เธอเนี่ยใจแข็งจังน้า "

แล้วก็ไม่สนมืออีกข้างที่เอื้อมมากอดเอวผมเพิ่ม แต่ใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงจนอ่านหนังแทบไม่รู้เรื่องเลย ลมหายใจที่สม่ำเสมอรดอยู่ที่ต้นคอเล่นเอาระส่ำเลยผม ไม่ๆพวกเค้าหลอกลวงผม

เด็กหนุ่มนั่งอ่านหนังสือด้วยหัวใจที่ถี่ระรัว แต่ก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะควบคุมสมาธิเอาไว้ไม่ให้เตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้ ในขณะที่ซาตานหนุ่มผู้หล่อเหลาหลับไหลไปแล้วทั้งที่ยังนั่งเท้ากับไหล่บอบบางอยู่

ไวท์รับรู้ทุกอย่างในห้องๆนั้น หัวใจร้าวรานเกินเยียวยา พี่ชายที่เคยมีแค่เค้ากลับไปมีคนอื่น คนที่เป็นแค่ทาส! เป็นแค่สัตว์เลี้ยงเท่านั้น!! เค้าอยากจะฆ่าเด็กนั่นแล้วผนึกวิญญาณซะเสียแต่ว่าเค้าระเมิดสัจจะของตนเองไม่ได้ เพราะถ้าระเมิดเมื่อไหร่ นั่นหมายถึงการจองจำตลอดกาลเหมือนที่เค้าได้เผชิญมาเป็นพันๆปีในความมืดนั้น และเค้าคงไม่มีทางออกมาได้เหมือนครั้งนี้แน่ๆ

ไวท์สร้างมิติเล็กๆขึ้นมาเพื่อเสพสมกับฮิมูระอย่างหยาบช้า เท่าที่ทั้งคู่จะเสกสรรปั้นแต่งขึ้นมาได้ และมันคงเป็นที่ๆไม่ว่าใครน่าไหนก็ไม่สมควรจะเข้าไปทั้งนั้น ด้วยความเหงาหว่าเหว่และเสียใจที่เกิดขึ้นกับไวท์ มันเป็นอารมณ์ที่ไม่เคยรู้จักแต่มันกำลังถาโถมใส่เจ้าตัวอย่างไม่ยั้ง และความรู้สึกแปลกประหลาดระหว่างฮิมูระอีกด้วย มีแต่อะไรที่ไวท์ไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งนั้น แตกต่างจากฮิมูระที่เข้าใจคู่ร่วมเตียงได้เป็นอย่างดี เพราะเค้าเองเคยรู้สึกมาก่อนและตอนนี้เค้าเองก็ไม่ต่างจากร่างบางนักเพราะซาโตชิเห็นเค้าเป็นแค่เพื่อน และมอบหัวใจให้ปีศาจอีกตนไปแล้ว

ผมอ่านหนังสือจนเผลินและเริ่มง่วงแล้วด้วย หันไปมองแบล๊คว่าทำไมไม่ลุกไปซักที นั่งกอดผมอย่างนี้ตั้งนานจนผมเมื่อแล้ว ระหว่างอ่านอยากจะเปลี่ยนท่าอ่านก็ไม่กล้า เลยต้องนั่นนิ่งๆอย่างเนี่ยมาหลายชั่วโมงล่ะ

" อ่าว! หลับหรอเนี่ย "

ผมอุทานเบาๆ แบล๊คคาไหล่ผมนี่เอง มิน่าไม่กระดุกกระดิกเลย อ่าาาา แล้วทำยังไงดีเนี่ย ปลุกดีไหมนะ? ไม่ดีกว่าแหะ! ผมเลยค่อยๆจัดให้เค้านอนกับเตียงดีๆ แล้วเอาหมอนลงมาข้างล่างหนึ่งใบ ผมเดินไปปิดไฟแล้วมาล้มตัวลงนอนข้างๆเตียง

" อืมมมม เฮ้ย! "

" อรุณสวัส ฟอดดดด "

มาได้ไงวะเนี่ย!!! ผมตื่นมาก็เจอแบล๊คนอนกอดผมอยู่ที่ข้างเตียงนั่นล่ะครับ

" ปล่อยเถอะครับ ผมจะไปเรียน "

" อืม อาบด้วยสิ "

ผมลุกแล้วเดินไปที่ห้องน้ำทำเป็นไม่สนสิ่งที่แบล๊คพูด เพราะถึงเค้าจะขอหรือไม่ขอก็เท่ากัน เพราะถ้าเค้าอยากทำใครจะห้ามได้จริงไหมล่ะครับ!

" ไม่ให้อาบด้วยหรอ? "

แบล๊คเดินมาที่หน้าประตูห้องน้ำที่ผมกำลังจะปิด แต่เค้าเอามือมาดึงเอาไว้

" จะเอายังไงก็เอาเถอะครับ ผมรีบเดี๋ยวสาย "

" เธอไม่เต็มใจนี่นา งั้นไม่อาบล่ะ "

แล้วเจ้าตัวก็เดินไป ก่อนเค้าไปเค้าทิ้งสิ่งหนึ่งให้ผมด้วย ความงุงงงไงล่ะครับ ปรกติอยากทำก็ทำเลยเคยขอที่ไหน แล้วนี่อะไร แค่ผมไม่พอใจหน่อยก็ยอมล่ะ แปลก?!!!

" หืม...หอมจัง "

ผมหันไปมองแบล๊คที่เดินมาหอมซอคอผมเล่นเสียววูบเลย ผมหันไปมองค้อนๆนิดหน่อย

" คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? "

" ไม่หนิ ทำไม "

" แค่แปลกที่คุณเป็นแบบนี้ "

" แบบไหน? "

" ช่างเถอะครับ "

ผมไม่รู้จะพูดยังไงอะ อธิบายให้ซาตานฟังนี่มันยากจริงๆ พวกนี้เข้าใจอะไรยากเย็นชะมัดเลย ฮึ้ย!!

" ฉันแค่...อยากได้ซาโตชิที่ริมหาดคืน "

แบล๊คพูดลอยๆขณะที่เดินกันอยู่ ผมหันไปมองเค้าที่เดินตามผมอยู่ไม่ห่าง แบล๊คยิ้มให้น้อยๆแล้วหายตัวไป นั่นทำให้ผมต้องไปเรียนโดยมีสึจิเช่นเคย

คนที่ริมหาดงั้นหรอ? ผมก็อยากได้คนๆนั้นคืนเหมือนกัน แบล๊คที่ผมรัก...แต่ตอนนี้ผมกลัวเกินกว่าที่จะมองทุกอย่างให้เป็นเหมือนเดิมได้จริงๆ ไวท์ที่ดูน่ารักใจดี ยังทำกับผมแบบนี้เลยแล้วถ้าแบล๊ค.....ผมไม่ตายเลยหรอ ถามว่ากลัวตายไหมตอบได้เลยว่าไม่! แต่ถ้าไม่ตายความเจ็บปวดในใจมันจะไม่หายเนี่ยสิ

" เฮ้ย...! วันนี้อยู่ติวด้วยนะมึง! " ฮาระ

" ไม่รู้วะ " ผมตอบตามจริง

" เอาหน่าตอนนี้เค้ายังไม่มาเราก็ติวๆกันไปก่อนก็ได้นี่ " คันคุโร่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

" มาแล้วววว " มากิ

" งั้นกูไปล่ะ "

" จะรีบไปไหนล่ะ ติวกับเพื่อนไปสิ เดี๋ยวรอ "

ผมหันไปมองหน้าแบล๊คงงๆ ทำไมวันนี้ใจดีจังล่ะ ฮิๆผมยิ้มบางๆส่งให้เค้าอย่างขอบคุณ แล้วพวกผมก็นั่งติวกันอยู่ในคณะจนมืดค่ำ แต่ไม่ต้องกลัวหิวเลยเพราะแบล๊คให้สึจิไปซื้ออาการมาให้พวกเรากิน

" ขอบคุณมากนะครับ "

" เอาแบบน่ารักๆหน่อยสิ "

ผมก็มองหน้า จะมาไม้ไหนอีกนะ...แต่เอาหน่าลองดู

" ขอบคุณคร้าบ... "

ผมกระเทิบเข้าไปนั่งใกล้แล้วจุฟแก้มกร้านเป็นการขอบคุณเบาๆ เค้าตอบอือแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง เลยทำให้ผมไม่เห็นสีหน้าเค้า แต่ผมเนี่ยคงหน้าแดงแน่ๆ ก็มันร้อนวูบๆไปหมดเลยอะ

" คืนนี้เธอคงโดนฉันกดแน่ๆ "

คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำเอาผมผวาอีกครั้ง ผมถอยตัวเองล่นไปนั่งติดกับประตูอีกฝั่นหนึ่ง น้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าหยดลงที่ตัก พลางกั้นเสียงสะอื้น ผมกลัวจับใจอีกเพราะภาพเหล่านั้นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ความเลวร้ายของสิ่งที่เกิดขึ้นทำร้ายจิตใจผมอีกครั้ง

" ฉันอยากให้เธอเชื่อใจฉันเหมือนที่เคยเชื่อนะ "

แบล๊คดึงตัวผมเข้าไปกอดแผ่วเบา หวาดกลัวแต่ก็ไม่ขัดขืน เพราะอ้ออมกอดนี้ผมรักมัน แต่ถ้า....

" ฉันสัญญา...ฉันจะไม่ทำเหมือนที่ไวท์ทำกับเธออย่างแน่นอน "

" แ...ค่ ล...ลมปากปีฮึก!!ศาจ ใครจะ...เชื่อ "

" เมื่อสัญญาแล้วพวกฉันก็ต้องรักษาไม่งั้นจะถูกกักขังในความมืดมิดอีกครั้ง "

ผมฟังเงียบๆในอ้อมกอด สัญญานั่นให้จริงหรือไม่สุดท้ายผมก็ยอม เพราะผมรักเค้า...นี่ผมรักในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ?
ถึงห้องผมก็อาบน้ำอาบท่าแล้วออกมานั่งอ่านหนังสืออีก ออกมาปุ๊ปก็เจอแบล๊คปั๊ป เค้าอ่านหนังสืออยู่บนเตียงท่าทางสบายๆ ในชุดคลุมหลวมๆ ผมชักอยากแหะ!! แต่...ไม่เอาดีกว่า ถ้าเกิดประวัฒศาตร์มันซ้ำซ้อนล่ะ!!

" มานี่มา "

" ไม่ไปนอนอ่านห้องคุณล่ะ "

" นี่ก็ห้องฉัน "

ผมเงียบเพราะรู้ความหมายดี ใช่สิ! บ้านเอ็งหนิเฮ้อะ!!

ผมเดินไปหยิบหนังสือแล้วไปนั่งที่โซฟาพลางเปิดอ่าน ผมนั่งอ่านได้ซักพักก็รู้สึกถึงอีกคน

" ไปอ่านที่ของคุณสิ "

" จะอ่านตรงนี้ "

แบล๊คตอบผมหน้าตายเหมือนเช่นเคย แล้วอค้าก็ล้มตัวลงนอนที่ตักผม ที่อื่นมีไม่นอนมานอนตรงนี้ทำไมฟร้ะ!!!

" พอใจ "

หนอย...อยากแขกหัวซักทีจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าแขกหัวแล้วจะซวยอะนะ!! ผมนั่งอ่านต่อจนเริ่มง่วง ทำไมเวลาอ่านหนังสือเรียนมันง่วงขนาดนี้นะ!! ไม่เหมือนตอนอ่านหนังสื้อโป๊!!! เอ้ยๆ! ไม่ใช่ๆหนังสือการ์ตูนต่างหาก!

" ง่วงแล้วหรอ? "

" อืม นิดหน่อย "

" ป่ะ ไปนอนกัน "

" ทำไมคุณไม่ไปนอนห้องตัวเองล่ะ "

" ก็บอกแล้วนี่ห้องฉัน "

" งั้นผมไปนอนหน้าบ้านก็ได้ "

" รังเกียจหรอ? งั้น.... "

แบล๊คไม่พูดต่อแต่วางหนังสือตัวเองลงแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตูทำเอาผมใจแป๊วเลย รู้สึกไม่ดีเลยแหะที่แบล๊คเป็นแบบนี้!

" ผมเปล่ารังเกียจซักหน่อย!!! "

ผมรีบตะกโกนบอกออกไปอย่างดัง ทำให้แบล๊คชะงักเท้าไว้ที่หน้าประตูแล้วหันมามองผมหน้าเรียบๆ

" งี้ให้ฉันนอนด้วยได้ใช่มะ "

" ก็ไม่ได้ว่าอะไร "

ผมเอาหนังสือไปเก็บให้เข้าที่แล้วเดินไปนอนบนที่นอนโดยขยับแบ่งให้แบล๊คด้วย เค้ามองนิ่งๆแล้วเดินไปปิดไฟตามด้วยการเดินลงมานอนข้างๆผม ผมรู้สึกดีที่เค้าอยู่ข้างๆแต่อีกนัยหนึ่งผมก็หวาดกลัวอยู่ไม่น้อย

มือเย็นๆของเค้าเริ่มทำการลูบไล้ผมแผ่วๆ แค่สัมผัสจากเค้าก็ทำเอาผมกระเจิงเลย แต่...เค้าจะทำเหมือนไวท์หรือเปล่า?

" ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่ทำแบบนั้นกับเธอ "

ริมฝีปากแบล๊คประทับจูบลงมาที่ปากผมแผ่วเบารสสัมผัสของมันช่างนุ่มระมุนและอ่อนหวาน มือหนาลูบไล้ตั้งแต่แผ่นอกบางไปตลอดจนถึงจุดอ่อนไหว ทำเอาผมต้องเกร็งไปทั้งตัวเพราะรู้สึกดีและเสียวซ่านสุดๆ แค่สัมผัสผ่านเท่านั้นเองนะ!

" ไม่ชอบก็ผลักฉันออกนะ ฉันจะไม่ฝืนเธอ "

ใครจะทำอย่างนั้นเล่า! ก็เล่นทำเอาอารมณ์ผมตะเลิดเปิดเปิงไปไหนต่อแล้ว เสื้อผ้าเราสองถูกปลดพันธนาการออกไปไปตามลำดับ

ลิ้นอุ่นๆทำน่าที่ลามเลียร่างกายอย่างแผ่วเบา มันรู้สึกดีทุกที่ที่เค้าลามเลียไปถึง ร่างกายตอบสนองอย่างอัตโนมัต อบอุ่นซาบซ่านเสียจนลืมความหวดกลัวที่มีก่อนหน้านี้ไปจนหมด

ส่วนอ่อนไหวตั้งชั้นสั่นระริกเรียกร้องสัมผัสจากชายผู้เป็นที่รัก แน่นอนว่าแบล๊คไม่ปฏิเสธที่จะมอบความอบอุ่นของโพรงปากให้กับสิ่งที่เรียกร้องเค้าอยู่ เจ้าของมันร่ำร้องครวญครางอย่างมีความสุขสมอย่างที่สุขเมื่อได้รับการปรนเปรอที่แสนจะอบอุ่นจากคนที่ตนรักที่สุดในเวลานี้

นิ้วเรียวยาวสวยของชายหนุ่มแทรกแซงเข้าไปในตัวของร่างบางอย่างนุ่มนวล เพื่อให้ร่างบางรู้สึกดีที่สุด พนังลุ่มร้อนภายในตอดรัดแน่นและถี่รัวเสียจนเขาต้องอดทนที่จะไม่กระทำตามใจตนแต่มอบความสุขที่แสนอ่อนหวานให้คนที่เจอเรื่องเลวที่สุดมา

ร่างบางทนรับเอาสิ่งที่ร่างสูงปรนเปรอไม่ไหวจึงต้องปลดปล่อยออกมา รู้สึกดีเหลือเกินที่ได้รับความอบอุ่นที่ช่วยจรรโลงใจที่เจ็บช้ำให้ดีขึ้นมา หัวใจเต้นถี่ระเร็วดวงตาหวานช่ำทอดมองอีกคนที่กำลังจะรวมกับเค้าเป็นหนึ่ง เมื่อท่อนเนื้ออุ่นๆสัมผัสถูกร่างกาย ร่างกายก็ร่ำร้องเรียกหาอย่างต้องการให้เข้ามาเสียที ซึ่งร่างสูงก็สนองให้ร่างบางได้สมใจอยากด้วยการสอดแทรกเข้าไปอย่างแผ่วเบา

ร่างบางเสียวสะท้านสิ่งที่สอดแทรกเข้ามาในตัวตนเองนั้นไม่มอบความเจ็บปวดให้เลยแม้แต่น้อย มีแต่ความรู้สึกดีๆเสียวซ่านและต้องการยิ่งๆขึ้นไปอีก ร่างสูงค่อยๆเริ่มจากตังหวะที่เนิบนาบหนักหน่วง ก่อนที่จะเริ่มกระทั้นอย่างรุนแรงตามแรงปรารถนาที่สูงขึ้น

ร่างบางหลับตาพริ้ม หยาดน้ำแห่งความสุขรินไหลจากดวงตา ส่งเสียงครางหวีดหวิวเป็นจังหวะรับต่อการสอดใส่ มือเรียวบางเอื้อมไปโอบกอดคนรักอย่างต้องการที่พึ่งจากอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงเช่ยนี้

ทั่วทั้งถูกปกคลุมไปด้วยสองเสียงที่ครางครวญชื่ออีกฝ่ายด้วยไฟรัก เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงของเตียงที่สั่นไหว เป็นเหมือนเสียงดนตรีที่มีเสียงครางเป็นคำร้องที่ไพเราะเหนือสิ่งใด

สองร่างถูกเร้ามาจนถึงที่สุดของห้วงอารมณ์แห่งรัก ร่างสูงสนองต่อตนเองและคนรักด้วยท่วงทำนองที่ร้อนแรงขึ้น เพียงไม่นานที่จังหวะไหม่ได้เริ่มต้นจุดสูงของการร่วมรักก็มาถึง ร่างครางเสียงหวานๆตามด้วยเสียงครางต่ำของอีกคน ทั้งเสียงมาพร้อมๆกับน้ำรักมากมายที่หลังรินออกจากร่างรดรินใส่อีกคน เปรอะเปื้อนด้วยน้ำกามาทั้งคู่
แล้วจบลงด้วยการกอดและจูบที่ดื่มด่ำดั่งคำลาของราตรีที่แสนวาบหวามของทั้งคู่......

เช้าที่สดใสได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งสำหรับผม แบล๊คยังคงหลับไหลอยู่ข้างกายท่ายทอดความอบอุ่นผ่านกายที่เปลือยเปล่าให้ผม ผมขยับตัวลุกขึ้นเบาๆแต่ก็ไม่วายทำให้ซาตานหนุ่มตื่นขึ้นมาจนได้

" ขอโทษ...อื้อ...! "

" อรุณสวัสดิ์ "

" อ่า... >\\\< "

แบล๊คโน้มคอผมลงไปรับมอร์นิ่งคิสที่สุดแสนจะชวนให้กระทำอะไรบางอย่าง? อันที่จริง...แค่แตะปากกันเบาๆเท่านั้นเอง ไม่สอดหรือใส่ลิ้นเข้ามา

" อาบน้ำด้วยกันไหม -///- "

ถามไปก็เขินไปแหะ! แบล๊คส่งยิ้มน้อยๆมาให้แล้วลุกขึ้นอุ้มผมเข้ามาในห้องน้ำ ผมและเค้าผลัดกันอาบน้ำให้กันและกัน มีบ้างที่แบล๊คจะแกล้งผมให้สยิวเล่น แต่ก็ไม่ได้เกินเลยไปกว่านั้น

ช่วงนี้ผมสอบแล้ว และในทุกๆวันผมและพวกคันคุโร่จะติวให้กันเสมอโดยมีแบล๊คคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ผมสงสัยเรื่องไวท์กับฮิมูระมากว่าเค้าหายไปไหน เคยถามแบล๊คแต่เค้ากลับไม่ยอมตอบแถมยังเงียบเอาเสียดื้อๆ ผมจึงไม่เซ้าซี้ที่จะถามต่อ อีกไม่กี่วันผมก็จะสอบเสร็จแล้ว

หลังสอบหนึ่งอาทิตย์ก็จะประกาศผลสอบอย่างเป็นทางการ ก่อนจะต้องรออีกสามเดือนที่จะเข้าพิธีรับปริญญาตามธรรมเนียม เพราะจริงๆแล้วพอฟังผลสอบเราสามารถเอาใบปริญญามาได้เลย ทุกวันผ่านไปอย่างสงบสุข ผมมีความสุขมากที่มีแบล๊คอยู่เคียงอย่างนี้ ผมช่างเป็นทาสที่สุดแสนจะสบาย แต่แบล๊คบอกผมว่า...ก่อนพายุลูกใหญ่จะมา อากาศมักปลอดโปร่งเสมอ ผมสงสัยจริงๆ?

" วันนี้ประกาศผลแล้วนะ "

" อื้อ! ผมตื่นเต้นจัง "

" คิดว่าทำได้ไหมล่ะ "

" ได้สิ ต้องได้อยู่แล้ว ^_^v "

ผมพูดกับแบล๊คที่อยู่ในรถเพื่อไปมหาลัยฟังผลสอบ ซึ่งผมนั่งอยู่บนตักของเค้าแล้วก็เป็นอย่างนี้มาได้ซักพักแล้วล่ะ! จู่ๆแบล๊คก็เอามือมาวางที่หน้าท้องของผมแล้วคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน

" อะไรหรอ? "

" หัวใจอีกดวงกำลังเต้นอยู่!! "

" ห้ะ!! ดะเดี๋ยว!!หมายความว่าไงอะ!! "

" นายท้อง! "

อึก!! นะ...นี่ผมท้องหรอ บ้าหน่า!!! เป็นไปได้ยังไง?!!

" มันเป็นไปแล้ว "

" เอ่อออ ไม่จริงใช่ไหม "

แบล๊คกอดผมแน่นขึ้นแล้วหน้าซบที่ไหล่ของผม ซึ่งผมก็ทำสิ่งเดียวกันกับเขาเช่นกัน ผมมีลูกกับแบล๊ค!!! งั้นที่ชายหาดวันนั้น...!! เค้าก็ไม่ได้โกหกผมเรื่องที่เค้าบอกรักเลยงั้นสินะ คุณรักผมจริงๆสินะ

" ผมรักแบล๊คนะ "

แบล๊คมองหน้าผม แล้วปากของเราทั้งสองก็ถูกแรงดึงดูดเข้าหากัน จูบนุ่มนิ่มรสชาตอ่อนละไม น้ำลายของเราผสมปนเปกันจนไม่ต้องแยกเลยล่ะ

" เธอยอมพูดคำนี้กับฉันซักทีนะ "

แบล๊คถอนจูบแล้วบอกผมด้วยแววตาสีเขียวอ่อนๆ ซึ่งถ้าผมเดาเค้าต้องดีใจอยู่แน่ๆ รถเคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วมหาลัยตั้งแต่เมื่อก็ไม่รู้ สงสัยจูบอยู่เลยไม่ทันเห็น ทั้งผมและแบล๊คเดินจับมือกันไปที่บอร์ดของคณะเพื่อดูผลสอบ พวกผมตกเป็นเป้าสายตามากเลยทีเดียว อาจจะเป็นเพราะแบล๊คหล่อมาก หล่อเกินมนุษย์ทั่วไป..ก็ไม่ใช่มนุษย์นี่เนอะ!!

" เย้ๆ!! ผมสอบผ่านแล้วล่ะ!! "

" หรอ...เก่งจัง "

แบล๊คเดินมาโอบเอวผมจากด้านหลัง เล่นเอาคนแถวนั้นมองกันตาเป็นมันเชียวล่ะ ผมไม่สนอะ!! ผมหันหน้ามาหาแบล๊คแล้วเขย่งขึ้นไปจุฟแก้มขาวเบาๆ

" ??? "

" ขอบคุณนะ ที่อยู่ข้างๆผมจนผมทำสิ่งที่ฝันไว้ได้สำเร็จ "

" เอามากกว่าจุฟไม่ได้หรอ? "

" อะไรอ่า..... "

" เอาเป็น.....? "

เค้าลงมากระซิบถึงสิ่งที่ต้องการตรงใบหูผม ทำเอาผมเขินหน้าแดงก่ำเลยล่ะ 'ออนท๊อปนะ!' บ้า!!

" คุณบอกว่าผมท้องนี่ "

" เออแหะ ว้า...เสียดายอะ "

หน้าไม่เห็นเสียดายอย่างที่พูดเลยนะครับ ก็เล่นยิ้มน้อยๆอย่างน่ารักเชียว
เราสองคนเดินกลับไปที่รถเพื่อจะไปฉลองที่ผมเรียนจบแล้ว แบล๊คนั่งกอดผมตลอดทางเลย อะไรจะห่วงขนาดนั้น แถมสั่งให้สึจิขับรถดีๆ
ระวังๆด้วย เค้าห่วงตัวเล็กน่ะ!!
---------------------
" ผมต้องการให้คุณช่วยอะไรผมหน่อย เป็นการแลกเปลี่ยนกับอิสระที่คุณจะได้ "

" อะไร? "

" ผมต้องการแบล๊คคืน "

" ด้วยวิธีอะไร ฆ่าซาโตชิงั้นหรอ "

" ไม่ ผมฆ่าเด็กนั้นไม่ได้ ถ้าคุณอยากได้คุณก็เอาไปได้เลย ผมต้องการแค่แบล๊คเท่านั้น "

" น่าสนดีนะเนี่ย...เอาเป็นว่าตกลงล่ะกัน "

ไวท์กับฮิมูระสนทนากันอยู่บนเตียงของที่บ้าน ซึ่งไวท์ได้กลับเข้ามาทีนี่ตั้งแต่เช้าแล้ว เพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันที่ซาโตชิเรียนจบ ทำให้แบล๊คหมดห่วงเจ้าเด็กนั่นและเค้าก็จะสามารถเอาพี่ชายตนเองคืนมาได้

ฝ่ายฮิมูระนั่นหลงรักไวท์ไปแล้วล่ะ เพราะความสัมพันทางกายที่ทั้งคู่มีร่วมกันมานาน ทำให้ก่อเกิดเป็นความผูกผัน หลงไหลและรู้สึกดีกับอีกฝ่ายมากขึ้น กว่าจะรู้ตัวก็ตอนนี้เอง ตอนที่ไวท์ต้องการกลับไปหาคนที่เค้ารัก แต่ก็นะ...ฮิมูระก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคิดว่าตัวเองคงไม่ได้รักอีกฝ่ายมากขนาดนั้น

" แบล๊ค~~~ "

" ไวท์? หายไปไหนมาหือ? "

เมื่อผมและแบล๊คก้าวขาเข้าบ้าน ผมก็ต้องชะงักเท้าเมื่อพบกับคนที่เคยทำกับผมไว้อย่างโหดร้าย ไวท์ร้องเรียกแบล๊คแล้ววิ่งเข้าไปกอด ทั้งคู่กอดกันกลมดิ๊ก สายตาแดงฉานของไวท์มองผมอย่างเคียดแค้น ทำเอาผมสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้

แล้ว...ภาพที่บาดตาก็ปรากฏตรงหน้าผม
เมื่อริมฝีปากทั้งสองตนเคลื่อนเข้าหากันอย่าโหยหา แบล๊คและไวท์ทั้งจูบลูบคลำกันอย่างต้องการต่อหน้าผม แบล๊คเค้าไม่ได้รักผมคนเดียวสินะ! ผมไม่ไหวน้ำตาแทบร่วงจึงเลือกที่จะเดินเลี่ยงภาพที่สุดแสนสะเทือนใจไปบนห้อง

" ไง... "

" ฮิมูระ...! "

" มึงสบายดีนะ กูโคตรคิดถึงมึงเลยอะ! "

" ออกไปห่างๆกูเลยนะ!!! "

" เรื่องวันนั้นกูโดนยามึงก็รู้ แล้วยังงี้มึงยังโกรธกูอยู่อีกหรอวะ "

ฮิมูระพูดด้วยเสียงเศร้าๆ ดวงตาหม่นแสงอย่างเห็นได้ชัด นั่นสินะ! มันไม่ผิดซักหน่อย...

" แต่กูกลัว... "

" อืม กูอยู่ห่างๆมึงก็ได้ ว่าแต่ไปทำอะไรมาตาแดงเชียว "

" เปล่า "

" สองพี่น้องนั้นมันสวีทต่อหน้ามึงสินะ! "

" ยุ่ง! ว่าแต่มึงเหอะ มาทำอะไร? "

" มาหามึงไง "

" แล้วหายไปไหนมานานเชียว "

" ไปบำเรอให้ไวท์มา "

" มึงไม่ยักจะดูโกรธเลยที่ต้องทำอย่างนั้น "

" ตอนแรกก็ไม่ชอบล่ะ เพราะกูอยากทำกับมึงมากกว่า... "

" เห่!! "

" ฮ่าๆ แต่ไวท์เค้าน่ารักดี เหมือนคุณหนูที่น่ารักเอาแต่ใจ มีความร้ายกาจเหมือนนางมารซ้อนอยู่ภายใต้หน้ากากที่ใส่ซื่อ น่าแปลก...ที่ตอนนี้กูหลงไหลในสิ่งเหล่านั้นของไวท์ไปซะล่ะ!!! "

ผมนั่งที่โซฟาห่างจากเตียงที่ฮิมูระนั่งอยู่แล้วฟังๆที่มันพูด เวลามันพูดถึงไวท์มันดูมีความสุขมากเลยทีเดียว

" มึงรักเค้า "

" กูไม่รู้ แต่กูไม่อยากเสียเค้าไป "

ผมยิ้มตอบให้ฮิมูระที่ยิ้มมาให้ผม รอยยิ้มที่เพื่อนคนหนึ่งได้มอบให้กันและกันกลับมาอีกครั้งหลังจากที่มันได้ห่างหายไปจากใบหน้าเราสองคน

" แต่...กูต้องทำร้ายมึงอีก กูอยากให้มึงรู้ไว้ว่ากูไม่ได้อยากทำ กูไปก่อน บาย~ "

หมายความว่าไง? มึงจะทำอะไรกู แล้วทำเพราะอะไร นี่มาเพื่อบอกเรื่องนี้กับกูแน่ๆเลยใช่ไหมฮิมูระ 

**************************************************

Read more ...

ทาส 13

" อ่าาาาาห์..... "

มือเรียวเล่นกับซาโตชิน้อย จนมันเริ่มคึกคักแข็งขัน

" อ่ะ!!! อ่าห์....... "

นิ้วเรียวสอดแทรกกายผมอย่างเชื้องช้า ทำเอาใจสั่นอย่างแรง รู้สึกดีแหะ! มันตื่นเต้นดี...แต่...ถ้าในห้องนี่ไม่ได้มีเพียงผมล่ะ?!!!

" ถูกต้องแล้วครับ ห้องนี้ไม่ได้มีแต่ซาโตชิหรอก "

" งะ..งั้นปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!! "

" ไม่ทันแล้วครับ.... "

" อึก...!!!! อ่าาาาาา "

ไวท์นำปีศาจน้อยตัวใหญ่สอดเข้ามาจนมิด มือเรียวรั้งแขนของผมแล้วมัดไพร่หลัง อย่างนี้ผมไม่ชอบเลยนะ!!!!

" เหมือนจะไม่ชอบ...แต่ตอดแรงจังนะครับ อ่าห์...แน่นดีจัง อื้ออออผมชอบอ่าห์..จังเลย "

ไวท์พูดไปครางไป ไอ้ผมก็อดไม่ได้ที่จะครวญคราวเสียวแผ่วเพราะความเสียวกระสันเช่นกัน แก่นกายของผมถูกมือเย็นๆสัมผัสลูบไล้และขยับไปพร้อมๆกับจังหวะของเจ้าตัวที่ใส่เข้ามาในตัวของผม

" อ่ะๆๆๆ ผม...อื้อออออกะ....ใกล้อ่า...... "

" เร็วจังครับ... "

แล้วผมก็ไม่ไหวกับการปรุกเร้าสอดใส่อย่างร่อนแรง สิ่งที่อยู่ภายในมันไม่ไหวเสียแล้ววว

" อื้ออออ อ๊าาาา!!!!!! "

" ฮ่าาาา เสียงเพราะจังครับ "

แล้วขณะที่ผมกระตุกเกร็งเพื่อปลดปล่อยอยู่นั้น ผ้าปิดตาก็ถูกดึงออกอย่างเร็ว ผมเห็นแค่แวบๆเพราะเวลานี้ไม่มีเวลามานั่งสนใจอะไรอย่างอื่นเสียด้วยสินะ

" อ่า...รัดแน่นไปหมดเลย.... "

" อ่ะๆ เสียวๆผมเสียวอ้าาาา "

ผมเสร็จแล้วแต่ต้องคราวลั่นต่อเพราะไวท์ก็ยังใส่มาไม่ยั้ง จังหวะหนึ่งผมมองตรงไปข้างหน้าแวบนึง..แล้วทุกอย่างในตัวผมก็แทบจะหยุดลง...?!!

" ฮิมูระ..... "

" มัวแต่เสียว...เลยเพิ่งเห็นหรอครับ? "

" อ่าาา อ้าๆๆๆ พะพะพอก่อนเถอะ อื้อ อ่ะๆๆๆ "

" เลิกครางให้ได้ก่อนสิครับ.... "

ฮิมูระถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ปลายเตียงตรงหน้าพวกเรา ภาพที่มองจากมุมนั้นพวกเราก็คงเปรียบเสมือนหนังโป๊เรื่องหนึ่งเลยทีเดียว ปากเค้าถูกพันทนาการลูกกลมๆที่มีเชือกอยู่ด้านข้างสำหรับมัด แบบในหนังเอวีนั้นแหละครับ แล้วใส่แค่กางเกงยีนไม้ได้ใส่เสื้อ...เค้ามองผมอย่างเจ็บปวด

เล่นเอาผมน้ำตาร่วงเลย ไวท์ทำไมต้องทำกับผมอย่างนี้ ทำอย่างนี้กับผมทำไม...ผ่านมาทั้งหมดคุณหลอกลวงผมแล้วทำร้ายผมอย่างเยือกเย็นจริงๆ

" แหม...ซาโตชิก็! เมื่อกี้เรายังสนุกกันอยู่เลย จะไปสนผู้ชมของไวท์ทำไม ครางหวานๆต่อดีกว่า "

ไวท์ใช้มือล๊อคใบหน้าของผมให้จ้องไปที่ฮิมูระ แล้วใช้อีกมือช่วยยกสะโพกผมกระแทกใส่ส่วนนั้นอย่างสนุก น้ำตาอาบนองหน้า อย่างมองกู กูขอร้อง....

" อ่ะ...อ่าาาาา อ่ะๆๆๆ "

" อ่า...อย่างนั้นแหละ ร้องอย่างนั้นเลย "

" อึก! พะพอเถอะ อ่ะ....อ้าาาาา! "

" อะไรกัน...ไวท์ยังสนุกอยู่นะ "

ไวท์เลื่อนดวงหน้ามาคลอเคลียที่คอของผม ขบกัดเบาๆเล่นเอาเสียว ผมปิดตาตัวเองลงเพื่อที่จะได้ไม่มองฮิมูระ แต่ภาพของฮิมูระที่อยู่ตรงหน้าก็ยังสะเทือนใจผมอยู่ดี

" หลับตาทำไมล่ะ หืม...ทำไมไม่ยิ้มกว้างๆให้เพื่อนล่ะครับคนดี..... "

" พอเถอะ...อ้ะๆ อย่า...ทะทำแบบนี้ อึกอ่ะๆๆๆกะ...กับผมเลย ขอร้องล่ะอ้าาา "

พูดไปก็ครางไป หยุดเสียวซักแป็ปไม่หรือไงวะ!!!

" ไม่อะ~ "

ไวท์หยุดแล้วจับผมยืนขึ้นพร้อมพลักผมอย่างแรง จนล้มไปตรงหน้าฮิมูระ ผมเบิกตาโพรงอย่างตกใจ แต่ก็ตกใจได้ไม่นานเพราะไวท์ตามมาดึงผมขึ้นแล้วกดหัวผมลงสอดใส่เอ็นอุ่นๆเข้ามาในตัวผมอีกครั้ง หน้าผมกับฮิมูระห่างกันแค่คืบเท่านั้นในตอนนี้

" อ่ะๆๆๆ ยะ...อย่า หยุดเถอะ!!!!!!!!!!!!! "

ผมตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง น้ำตาอาบหน้าร่ำร้องอย่างหน้าสงสารแต่ก็เท่านั้น ฮิมูระตาแดงก่ำอย่างน่ากลัว ในนั้นมีหยาดน้ำใสๆคลอหน่วงอยู่ด้วย
มึงอย่าร้องนะ อย่างร้อง!! อย่ามองกูด้วยได้โปรด!!!

" ถ้านายไม่มองภาพตรงหน้าละก็...ฉันจะฆ่าเค้าซะ!!! "

ไวท์พูดขู่ฮิมูรัเมื่อฮิมูระกำลังจะหลับตาลง เล็บยาวของไวท์จ่ออยู่ที่คอของผมพร้อมที่จะเสียบเข้ามาทันทีที่ฮิมูระไม่ยอมทำตามที่สั่ง ฮิมูระจึงต้องมองผมที่ถูกกระทำอยู่ตรงหน้าอย่างเจ็บปวด

ตอนนี้สมองผมเริ่มเบลอเพราะร้องไห้อย่างหนักหน่วง ท่วงทำนองการสอดใส่รุนแรงขึ้น เร่งเร้าอารมณ์ของผมให้ถึงที่สุดอีกครั้งพร้อมๆกับน้ำอุ่นที่รินใส่ตัวผม ผมไม่ฝืนต่อแล้วปล่อยให้ทุกอย่างดิ่งลงสู่ความมืดมิด............

" ฮ้าาาา สนุกจังเลยอ่ะ  "

ไวท์อุ้มซาโตชิที่หมดสติไปไว้บนเตียง แล้วเดินกลับมาที่ฮิมูระ ปลดพันทนาการที่ปากให้ฮิมูระ

" ถุ้ย!! ไอ้เลว!!! มึงทำอย่างนี้กับซาโตชิทำไมวะ!!!!! "

ฮิมูระเมื่อปากถูกปลดปล่อยก็ถุยน้ำลายใส่ไวท์แล้วต่อว่า ไวท์เช็ดน้ำลายที่เปื้อนหน้าก่อนจะแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

" จะไม่ทำแค่นี้หรอกนะครับ ผมจะทำปากกว่านี้อีก....! "

ไวท์เดินไปที่นอนที่มีซาโตชิหมดสติอยู่ เขาอุ้มซาโตชิขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้เอาไปวางบนตักฮิมูระหน้าซาโตชิหันมาทางตน ตัวเอนพิงกับไหล่หนาของฮิมูระ

" มึงจะทำอะไร?!!! "

" เดี๋ยวก็รู้.... "

ผมค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ พอปรับสภาพสายตาได้ก็เห็นไวท์ยืนยิ้มกายเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า

" มึงปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้นะ!!! "

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลัง อ่ะ!! ผมนั่งตักฮิมูระอยู่หรอเนี่ย?!!

" โอ้ยยยย!! "

" ใครเค้าให้นายลุกกันหือออ "

" ใครเค้าให้นายลุกกันหือออ "

ผมโดนไวท์กดกระแทกกลับไปนั่งตักฮิมูระอีกเมื่อผมจะลุกขึ้น เขาจับขาผมแยกออกจากกันแล้วแทรกตัวเข้ามา

" พอเถอะ...อย่าทำผมเลย...! "

"  "

รอยกรุ่มกริ่มฉาบทาบนใบหน้าหล่อเหล่าร้ายกาจ ไม่ต้องคิดหรือประมวลผลอะไรก็รู้ว่าไวท์จะทำอะไรผม แต่ก็มีสิ่งที่ไม่ขาดคิดเกิดขึ้นเมื่อไวท์เอาของเล่นเซ็กส์ทอยชนิดหนึ่งขึ้นมาสวมไปที่น้องชายผม ผมมองตามการกระทำอย่างผวาหวาด เท่านั้นไม่พอไวท์ยังเอาลูกบอลกลมๆมาใส่ที่ทางด้านหลังผมอีก..!

" พะ...พอเถอะครับ "

" ผมชักรำคานคำๆนี้เสียแล้วสิ ช่วยเปลี่ยนเป็น...เร็วๆเถอะครับ แรงๆหน่อยครับ ลึกๆหน่อยครับไม่ก็....เข้ามาเลยครับแล้วครางหวานๆน่ะ ได้ไหม??? "

ไวท์พูดยิ้มๆดวงตาผ่องอำพันที่มันดูน่ากลัวไปแล้วสำหรับผม ไวท์เอาแขนทั้งสองข้างของผมมัดติดกับแขนทั้งสองข้างของฮิมูระ ที่ถูกมัดติดกับโซฟา รีโมทครอนโทรสองเครื่องถูกหยิบยกขึ้นมา สายตาส่อแววสนุกสนานบนความหวาดกลัวและอับอายของผม

" อ๊าาาาาาาาาา!!!!!!!! "

ของเล่นทั้งสองชิ้นทำงานอย่างสุดกำลังพร้อมกัน เล่นเอาผมรับความเสียวที่ถูกหยิบยื่นมาให้ไม่ทัน กรีดร้องออกมาไปอย่างสุดเสียงมือเล็กๆและเล็บสั้นๆจิกลงบนตัวฮิมูระอย่างเกินต้านทาน

ร่างกายบิดไปมาและสั่นสะท้าน ฮิมูระกัดฟันกรอดๆ ก็พอรู้อะนะว่ายิ่งผมดิ้นเร่าๆอย่างนี้มันดันไปโดนส่วนไหนของเจ้าตัวและไอ้ของฮิมูระมันก็ตื่นตัวแล้วสิ!! อย่าบอกนะ...ว่าจะให้ผมมีอะไรกับฮิมูระ!!!

" ไม่หรอก...ขืนทำอย่างนั้น แบล๊คคงไม่พอใจ "

ไวท์พูดอย่างไม่ยีระ ถึงเค้าจะพูดอย่างนั้นแต่การกระทำของเขาคือการเอายาที่เคยให้ผมกินกรอกปากฮิมูระ แล้วไปนั่งที่เตียงมองดูพวกเราอย่างสนุก มันน่าสนุกตรงไหนทรมานจะตายอยู่แล้ว

" มะ...มึงไม่เ...ป็น...อ...ะไรนะ "

" อ้าาาา ม..ะมึง หะ...ห...่วงตัวอึก!! อ่าาาตะ..ตัวเองเหอะ!! "

" แหมๆพูดกันลำบากขนาดนั้นก็อย่าพูดเลยครับ "

ไวท์แน็บแนมเราสองคนที่ตอนนี้ทรมานเจียนตาย ไอ้เครื่องมือนี้เล่นเอาผมคิดอะไรไม่ออกมองอะไรไม่เห็นหัวโล่งว่างเปล่า มีแต่ความรู้สึกที่ถูกเจ้าเครื่องพวกนี้ปลุกปั่น

เวลาผ่านไปเพียงแค่อึดใจเดียวของเหลวอุ่นที่ควรจะข้นกลับจางๆจากการปลดปล่อยหลายรอบก็ถูกปลดปล่อยออกมาเปรอะตัวผมเองและฮิมูระ ลมหายใจเข้าออกปอดถี่รัวรุนแรง แค่จะหายใจให้เป็นปรกติทำไมมันยากอย่างนี้นะ

" อ่าาา ข้างหลังซาโตชิคงอยากปลดปล่อยบ้างแล้วล่ะมั้งเนาะ "

ไวท์ค่อยๆก้าวขาเข้ามาหาเราทั้งสองที่ต่างทรมาน ไวท์หยุดตรงหน้าเราแล้วจับผมขยับขึ้นไปอีกหน่อยแล้วจัดการปลดปล่อยปีศาจอีกตัวของฮิมูระออกมา เขาจับแล้วขยับรูดถี่พร้อมกับของผมด้วย!!! จะมายุ่งกับผมทำไมนะ!!! และในที่สุดฮิมูระและผมก็เสร็จพร้อมกัน น้ำของเราเปรอะมือไวท์เต็มไปหมด

ไวท์เอามือเปื้อนน้ำคาวมายัดใส่ปากผมพร้อมกับปีศาจน้อยตัวใหญ่ก็เข้ามาเช่นกัน ผมกัดนิ้วไวท์อย่างเต็มแรง ในนั้นมีทั้งความเสียวซ่าน ความอับอาย ความเจ็บแค้นอยู่ในการกัด ผมทำเค้าได้แค่นี้จริงๆ ไวท์ไม่ปล่อยให้ผมได้ปรับตัวนานนักก็ขยับซอยถี่ทันที

" อ๊าาาาาา อ่ะๆๆๆ!!!! ส...เสี...ยว "

" ร้องเพราะๆอย่างนั้นแหละ "

" อึก..! อ่า...าาาาา แฮ่ก.....ๆ สะ...เสีย...วเหลือเกิน....อ่ะ!!!!! "

ตอนนี้ไวท์ใช่แค่ไวท์ที่ปรนเปรอผม เพราะฮิมูระเริ่มใช่ปากตัวเอง ทั้งดูดทั้งเลียโลมรันร่างผม รอยสีกุหลาบถูกฮิมูระสร้างขึ้นมาอย่างมากมายเต็มไปหมด ไวท์ปลดพันธนาการของฮิมูระออกยกเว้นผม ฮิมูระโดนยานั่นครอบงำไปเสียแล้วสินะ

มือหนาลูบน้องน้อยของผมแผ่วๆแล้วแร่งขึ้นทีละนิด ผมทั้งดิ้นทั้งครางอยู่บนตัวฮิมูระ

" มะ...ไม่ ไห...ว อึก...ผ...มไม่....วะ..ไหวแล้ว...อ๊าาาาาาา!!!!!!! "

เสียงร้องอย่างสุขสมดังระงมอีกรอบ น้ำกามที่ปลดปล่อยออกมามีน้อยลงจนเห็นได้ชัด อากาศโดยรอบถูกผมหอบโกยเข้าปอดอย่างเร็ว ถึงแม้เพิ่งจะปลดปล่อยไปแต่เพียงชั่วพริบตาทุกอย่างก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นอกจากฮิมูระจนโลมโล้ร่างกายผมแล้ว เขายังพยายามยัดท่อนเอ็นของตนเองเข้ามาในร่างกายผมที่มีของๆไวท์สอดใส่เข้าออกอยู่ด้วย ผมอ้าปากจะร้องแต่ก็ถูกมือของเจ้าตัวอุดเอาไว้

" ซี๊ดดดดด อ่าาาาแน่นชิบ "

" อื้อออ!!!!!!!!!!!!!!!!! "

" เอาอ่าาาา เข้ามาจนได้นะครับ....อ่า...รู้สึกดีสุดยอดเลยอ่าห์...... "

ทั้งคู่ครางแผ่วๆ แตกต่างจากผมที่น้ำตาร่วงอีกครั้ง พร้อมๆกับเลือดที่หลั่งรินมาจากส่วนที่ฉีกขาด ความเสียวซ่านที่ถูกปรุกปั่นก่อนหน้านี้หดหายมีแต่ความเจ็บร้าวเข้ามาแทนที่

" โอ๋ๆ...ไม่ร้องนะคนดี ครางหวานๆดีกว่านะครับ "

" ไม่!!! ไอ้สัตว์ชั้นต่ำ!!!!!!!!! "

' เพี้ยะ!!!!!!!! '

" กล้ามากนะที่ด่าผมแบบนี้!! "

ผมตะโกนด่าไวท์ออกไปอย่างดังมันสุดๆแล้ว ผมไม่เหลืออะไรเลย ย่ำแย่เกินกว่าที่ผมจะรับตัวเองได้แล้วจริงๆ พอผมด่าไวท์ก็ตบผมจนเลือดกลบปาก ฮิมูระที่เคยห่วงใยผมก็หายไปเหลือแต่ฮิมูระที่มากในตัญหา ทั้งสองกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุดมีแต่จะเพิ่มแรงขึ้น ไวท์ใช้เล็บแหลมคมของเข้ากรีดเข้าที่ตัวของผมหลายแผล บ้างก็จิกบ้างก็กัด จนเลือดผมอาบนองพร้อมน้ำตาและน้ำกามา นี้ผมยังมีอารมณ์ไปเสร็จกับมันอีกหรอเนี่ย......!!!!!!!

การที่บางเสียเลือดมากและร่างกายที่อ่อนเพลียจากการโหมมีเซ็กส์อย่างทารุนหมดสติลงอีกครั้งพร้อมๆกับชีพจรที่เริ่มจะเบาบางลง....

ผมเปิดประตูเข้าไปเห็นภาพที่สามารถฆ่าน้องตัวเองได้เลย!!!

" เล่นด้วยอ่าาาาา กันสิแบล๊ค มามะ! "

ผมไม่สนคำพูดของไวท์แล้วเข้าไปกระชากคนตัวเล็กที่ถูกกระทำอย่างโหดร้าย เสียงหัวใจเต้นแผ่วเบาลงไปทุกที ไวท์มองผมตาขาวงแต่ผมไม่สนอุ้มหนุ่มน้อยออกมาจากที่นั้นพากลับมาที่บ้าน ถึงไวท์จะโกรธแต่ผมไม่สน!!! เราคุยกันแล้วว่าจะไม่ฆ่าเด็กนี่ ถึงซาโตชิจะยังไม่ตายแต่ก็ใกล้เต็มที

ผมลงไปเลียบาดแผลของคนตัวเล็กและเอาอุปกรณ์เร้าตัญหาเหล่านั้นออก ช่องทางเล็กฉีกขาดจนน่ากลัว...ผมไม่รังเกียจที่จะลงลิ้นเลียเสียทั่ว ทั้งสอดลิ้นเข้าไปด้านใน ทั้งรสคาวของน้ำกามและเลือดปะปนกัน เมื่อแผลสมานแล้ว...ผมก็เช็ดตัวให้เค้า ใส่เสื้อผ้าแล้วล้มตัวนอนข้างเค้า ตื่นมาคงเป็นจิตใจที่ยากจะเยียวยาสินะ!!!

" แบล๊ค!!!!! "

ผมหันไปมองไวท์ที่โพล่มาถึงก็กระชากอารมณ์ใส่ผมอย่างเดือดดาน กะเอาไว้แล้วเชียว!

" มีอะไร "

" เอาซาโตชิของไวท์มาเดี๋ยวนี้!!!!! "

" ไม่ "

" แต่เค้าเป็นของไวท์!! "

" นับแต่นี้...ไม่ใช่!! "

" หมายความว่าไง?!! "

" พี่ยึด อยากเล่นแบบทารุนก็นู้น...เจ้าหนุ่มซาตานนั่น "

" อ้อออ เป็นห่วงมนุษย์นี่มากสินะ!! "

" พี่เคยคุยกับเราในเรื่องนี้แล้วนะ! "

" แล้วไง มันก็ยังไม่ตายนี่ "

" ก็เกือบ "

" ก็แค่เกือบ! "

สายตาคมตวัดมองน้องตนเองอย่างโกรธา น้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจในความเป็นความตายของมนุษย์ถูกปล่อยออกมา หลายครั้งที่ไวท์พูดอย่างนี้ แต่ครั้งนี้ผมไม่สนไม่ได้!!

" พี่คิดอะไรกับเด็กหนุ่มนั่น คิดว่าผมไม่รู้หรอ...แล้วอย่าคิดว่าพี่จะปกป้องสัตว์เลี้ยงตัวนั้นได้ตลอดล่ะ หลังซาโตชิเรียนจบตามสัญญาผมจะไม่ยอมให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้แน่ๆ พี่เป็นของผม ของผมคนเดียวจำไว้!!!!!! "

ไวท์ปรามาศเอาไว้ก่อนจะหายตัวไป ผมทรุดตัวลงกับเตียงด้วยอารมณ์ที่สับสน ถึงผมจะรักซาโตชิแต่ผมเองก็รักไวท์ด้วยเช่นกัน ผมควรจะเลือกอะไรดี ระหว่างน้องที่ผมรักมาเนิ่นนาน กับเด็กหนุ่มที่มอบความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับผม และเป็นผู้ที่มาทีหลัง...

ช่วงเช้าของอีกวันผมมาเรียนโดยมีสึจิมาส่ง ผมไม่เจอทั้งแบล๊คและไวท์เลยซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเรื่องดีที่สุด ผมกลัว...กลัวว่าจะเจอกับสิ่งที่เจอไปเมื่อวานจะเกิดขึ้นอีก มันเลวร้ายมากเกินไปจริงๆ

ผมนั่งเรียนกับพวกคันคุโร่ปราศจากฮิมูระ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีอีกเช่นกัน ผมพยายามอย่างมากที่จะทำทุกอย่างให้เป็นปรกติ ปกปิดความหวาดกลัวในจิตใจ แสร้งทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่จริงแล้วมันก็เป็นแค่เปลือกที่ห่อหุ้มภายในที่แสนจะอ่อนแอ

" เอ...แปลกแหะ? เจ้านายแกยังไม่มารับเลย " มากิ

" นั่นดิ ปรกติตรงต่อเวลาจะตายไป " ฮาระ

" งั้นพวกเราติวกันรอเจ้านายมันล่ะกัน "

คันคุโร่เอ่ยขึ้น ซึ่งผมพยักอย่างเห็นด้วยเต็มเหนี่ยว อยากจบ อ๊ากกกกก!! แล้วพวกมันก็ช่วยติวผมหลายวิชาเลย จนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังไม่เห็นใครมารับผมเลย...

" เฮ้ยมืดแล้วนา... " คันคุโร่

" นั่นดิ แล้วถ้าเจ้านายมึงไม่มารับมึงจะกลับยังไงวะ? " มากิ

" ไม่รู้ "

" ตายยาก!! "

ผมหันไปทางฮาระที่พูดอะไรแปลกๆออก แล้วก็ต้องเข้าใจความหมายของมัน แต่ผมว่ามันพูดผิดไปหน่อยนะ เพราะเจ้านายผมเค้าตายไม่เป็น!

" งั้น..กูกลับล่ะ! "

" เออๆ "

แล้วผมก็เดินตามแบล็คออกไป ส่วนรู้ได้ไงใครเป็นใคร ก็...ง่ายออก แบล๊คทำหน้า  ส่วนไวท์ก็...  ง่ายดีใช่ม้าาา ผมเดินตามแบล๊คอย่างกลัวๆ ขาสั่นพับๆแต่ก็พยายามฝืน สิ่งที่ผมต้องเผชิญไปเมื่อวานมันโหดร้ายมากเกินไป ไม่อาจไว้ใจใครได้อีก และผมจะไม่เชื่อคำหวานที่มาพร้อมยาพิษอย่างนั้นอีกแล้ว ผมกลัว....

" หมับ!! ไม่ต้องกลัวนะ... "

ระหว่างที่เดินกันอยู่ แบล๊คก็ดึงผมเข้าไปกอด อ้อมกอดที่อบอุ่น ที่คอยปลอบจิตใจที่เจ็บช้ำ จะเชื่อได้แค่ไหน พวกคุณมีอะไรที่เป็นความรู้สึกจริงๆให้กับผมบ้าง มีแต่การหลอกลวงแล้วก็ทำร้ายกันอย่างเยือกเย็น ผมโหยหาอ้อมกอดของแบล๊คแต่ก็หวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เค้าเป็นอีกคนที่เชื่อไม่ได้

" ปล่อยผมเถอะครับ "

" ......... "

" ปล่อยผมเถอะครับ "

" ........ "

แบล๊คไม่ตอบและไม่ปล่อยกลับกระชับอ้อมกอดแนบแน่นยิ่งขึ้น ความอบอุ่นอ่อนโยนแผ่ซ่านทำเอาผมน้ำตาไหล และโอบกอดตอบกลับไป

" อย่าหลอกลวงผมด้วยความอ่อนโยนอีกเลย
อย่าทำผมแบบนี้ ฮือ.... ผมเจ็บ...ย..อย่าทำ ฮึก!ผะ...ผ..มอีกเลย "

ผมปล่อยโฮพร้อมคำอ้อนวอน เพราะผมหลงไหลในความอ่อนโยนที่เป็นหลุมพรางนั่นผมถึงเจ็บอย่างนี้ จะทำอะไรผมก็ทำแต่อย่าเอาความใจดีความอ่อนโยนมาทำร้ายผม.....

" เชื่อใจฉันนะ ฉันจะไม่ทำอย่างที่ไวท์ทำกับเธอ "

" ผมไม่เชื่อ...ไม่..เชื่ออ..อะไรอีกแล้ว... "

น้ำเสียงขาดห้วงเพราะร้องไห้ ผมไม่อยากเชื่ออีกไม่เอา..ผมเจ็บ!
เราทั้งคู่กอดกันอยู่นานกว่าผมจะหยุดร้องไห้ได้ใช้เวลาไปมากโข เมื่อถึงห้องผมก็อาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนอย่างผวา ผมไม่รู้ว่าใครจะเข้ามาบ้าง ผมจึงหลับไม่ได้เลย งั้นหนังสือมาทบทวนดีกว่า

*********************************************

ไม่รู้ว่าทำได้ดีไหม ไม่มั่นใจเท่าไหร่อะนะ

Read more ...

ทาส 12

ฮิมูระโผล่หัวมาหลังพักเที่ยงหมดลง แล้วผมก็ต้องนั่นปวดหัวกับการเรียนต่อ การที่จะใช้สมองคิดเรื่องเรียนยังจะตายเอา

สมองบีบรัดอย่างรุนแรงทุกครั้งที่ผมพยายามคิดคำนวน จนต้องยอมจำนนต่อความเจ็บปวด แล้วเรียนทั้งๆที่ไม่รู้เรื่องจนกระทั่งเลิกเรียน

" พวกกูกลับล่ะ ว่าจะไปดูวง SUG ซักหน่อยวันนี้เค้ามาแสดงที่ไนท์คลับในชิบุย่า ไปเปล่าๆ " คันคุโร่เอ่ยชวนอย่างคึกคัก

" พวกมึงไปเหอะ เดี๋ยวกูจะไปส่งซาโตชิ "

" ป...ไปทำอึก!!! ม...ไมวะ "

" พูดยังไม่ไหวก็หุบปากไปเหอะมึงอะ "

" งั้นพวกกูฝากซาโตชิด้วยนะเว้ย! "

มากิพูดแล้วโบกมือลา ฮาระก็ยิ้มๆแล้วโบกมือให้แต่คันคุโร่ดันยกนิ้วกลางมาให้ซะงั้น!! หนอยไอ้นี่!!!

" มะ...มึง... "

" หุบปากไป กูไม่สนพวกนั้นหรอก มึงเป็นยังงี้เพราะกู กูต้องรับผิดชอบ "

เฮ้ออออ กูไม่ได้ของเลยแสรสสสส แล้วก็ต้องเดินเกาะแขนฮิมูระออกมา เหมือนคู่เกย์เลยวะ แต่ไอ้จะไม่เกาะมันแทบก้าวเดินไปได้เลย ฮิมูระพาผมมาขึ้นรถที่มีสึจิเป็นคนขับ อดแอบงงไม่ได้ว่ามันรู้ได้ไง อ้อ! มันเป็นซาตานนี่นะ!! ไม่นานทั้งผมและฮิมูระก็มาถึงบ้าน

" ถึง...ละ....แล้วอึก!! กะ...ก กลับไป...ห..เหอะ "

" ไม่อะ! แล้วไม่ต้องพูดเลยมึง กูทรมานแทน "

ก็ดีไง มึงได้ทรมานเหมือนกู! ผมเดินเข้าบ้านโดยมีฮิมูระคอยประครอง ในบ้านไม่มีใครอยู่เลยหรอเนี่ย!

" งาย....กลับมากันแล้ว~  "

เมื่อประตูห้องผมถูกฮิมูระเปิดออก ก็พบเข้ากับแบล๊คและไวท์ที่นั่งรออยู่ข้างใน ทำไมต้องในนี้ มีอะไรหรือเปล่า...?

" ถอนพิษให้ซาโตชิสิ!! "

" เร่งจริง "

แบล๊คลุกขึ้นแล้วเดินมาทางพวกผม แล้วกระชากผมออกมาจากฮิมูระอย่างรุนแรง เขาโอบผมจากด้านหลังแล้วยัดอะไรซักอย่างใว่ปาก ยัดลึกจนถึงคอเลย นั่นทำให้ผมกลืนสิ่งปริศนาลงไปโดยปริยาย

" อะเรียบร้อย "

" ซาโตชินายเป็นไงมั้ง?!! "

" ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...มานี่มา  "

ผมมองไวท์กระดิกนิ้วเรียกฮิมูระอย่างงๆ เกิดอะไรขึ้น?!! ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอ ขาที่มีเรี่ยวแรงอยู่น้อยนิดก็หดหายไปทันที

ผมรีบพยุงซาโตชิที่หมดสติเพราะยาไปที่โซฟาในห้อง อันที่จริงอยากลากออกไปข้างนอกอยู่แต่ว่าฮิมูระอยู่กับไวท์สองต่อสองอาจจะอัตรายเลยต้องอยู่ดูแถมมีซาโตชิอยู่ด้วยยิ่งไม่ต้องห่วง

" ไม่ต้องห่วง ยากำลังทำงาน ไวท์อย่าลืมทำสัญญาด้วยล่ะเดี๋ยวตุกติก "

" คร้าบๆ  "

ไวท์หยดเลือดตัวเองลงที่แหวนอาคม แล้วใส่ให้ฮิมูระพร้อมมนต์กำกับ เสร็จแล้วไวท์ก็สั่งให้มอบความสุขทางกามให้ตนเอง ผมเลยนั่งมองฮิมูระลามเลียมน้องตัวเองอย่างเผลินตา

คนในอ้อมกอดเริ่มดิ้นคลุกคลักๆ เพื่อให้ตัวเองได้นอนสบายยิ่งขึ้น ผมจับให้เค้านอนสบายๆ แล้วลูบหัวเค้าเล่นอย่างรักใคร่ ตื่นมามีงานทำแน่หนุ่มน้อยของผม

แล้วผมก็หันไปสนคู่ตรงหน้าต่อ ทั้งคู่โลมโล้กันอย่างดุดัน คงสร้างความสนฮกสนานให้ไวท์ได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว เพราะเค้าครางเสียงหวานๆออกมาแทบจะตลอด อันที่จริงผมคิดว่าน้องผมจะเป็นฝ่ายรุกเหมือนที่ทำกับซาโตชิ แต่กลับกันเลย เค้ากลับเป็นฝ่ายรับได้ร้อนแรงจริงๆ พอๆกับที่ทำกับผมเลย ซาตานตนนั้นคงถูกใจเจ้าตัวไม่น้อย

ไวท์ไล่กรีดอีกฝ่ายจนเลือดสีนิลอาบหนอง แต่ฝ่ายนั้นก็ใช้เล่น รุนแรงใส่น้องผมน่าดู แต่ก็นะดีเหมาะกันดี อีกคนก็ซาดิส อีกคนมาโซคิส ได้ของเล่นดีๆแล้วสินะไวท์!!

ดูได้ซักพัก บทรักเริ่มรุนแรงขึ้น ผมจึงอุ้มซาโตชิให้ออกมาจากห้องนั้น ขืนตื่นมมาเจอภาพแบบนี้มีหวังช๊อค!

ดวงตาบอบช้ำอ่อนล้าค่อยๆปรือขึ้นมองสิ่งรอบข้างอย่างช้าๆ ทอดสายตาสำรวจสิ่งต่างๆภายในห้อง นี่ไม่ใช่ห้องผมหนิ?

" ตื่นแล้วหรอ เป็นไงมั้ง "

" ก็ดี "

ผมตอบกลับแบล๊คที่นั่งอยู่ปลายเตียง ก่อนจะค่อยๆยันตัวขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงอย่างระแวง อาการเจ็บปวดทรมานนั่นหายไปแล้วเพราะสิ่งนั้นที่แบล๊คใส่เข้ามาในปากผมแน่ๆ แล้วทำไมจู่ๆถึงยอมช่วยผมง่ายๆล่ะ?

" เพราะฮิมูระ "

" หมายความว่าไง? "

" ก็เป็นสิ่งแรกเปลี่ยนกับฮิมูระที่ยอมเป็นที่บำเรอให้ไวท์ "

" หาาา!!!! "

ไอบ้าเอ้ย!! มึงทำอย่างนี้ทำไมวะ!! ไม่เห็นต้องทำอย่างนี้เพื่อกูเลย!!

" ห่วงมันจังนะ!! "

แบล๊คแดกดันเสียงเย็น แล้วลุกมาคล่อมบนตัวผม คิดจะกดอีกแล้วสินะ!

" ก็ใช่ "

" เมื่อวานก็เพิ่งทำ "

" แล้วจะทำไม? "

" ใครจะทำไมคุณได้ "

" ก็รู้นี่... "

ลิ้นร้อนแลบเลียริมฝีปาก
มือสากทำหน้าที่ลูบไล้
บรรเลงบทเพลงแห่งความใคร่
สนองต่อใจที่ต้องการ

เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องเสียจนสิ้น
ก่อนที่ลิ้นจะลวนลามกาย
ร่างเล็กนอนกระสับกระส่าย
ลิ้นว่องไวทำใจสั่นเทา

นิ้วเรียวรุกล้ำเพื่อเบิกทาง
ร่างบางครางหวานเสียงลั่นห้อง
ส่วนอ่อนไหวโดนตาคมจับจอง
ก่อนครอบครองทั้งหมดด้วยปากตน

และแล้วก็พร้อมเพื่อสอดใส่
สองกายแนบชิดร่วมเป็นหนึ่ง
เนิบนาบแร่งเร้าแล้วก็ถึง
แล้วจึงหยุดก่อนโอบกอดกันและกัน

ลมหายใจของผมยังคงหอบถี่เมื่อทุกอย่างจบลง แบล๊คแต่งตัวแล้วออกไปโดยไม่พูดไม่จา ผมไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ ผมปิดเปลือกตาตัวเองช้าๆ....
-------------------------------------

ณ.ห้องของซาโตชิ
ไวท์เริ่มหลงไหลในตัวของฮิมูระทีละนิด จากบทรักเร่าร้อนถึงใจ คิดไม่ผิดจริงๆที่เอามาเป็นของเล่นชิ้นโบว์แดง ไม่ต้องกลัวตาย แถมตอบสนองได้ดีสุดๆ แต่ก็คนละอารมณ์กับซาโตชิละนะ!

" แรงๆ..หน่อยซี่~ อื้อ....! "

" อึก! ร่านจริงๆ!!! "

" ขอบคุณ...สำหรับคำชมนะครับ อ่าห์.....!!! เสียวดีจัง อื้มมมมม คุณลีลาเด็ดมาก ฮื้อออออ!! อ่ะๆๆ! "

การสนทนาที่ปกคลุมไปด้วยเสียงครางดังระงม
ฮิมูระรังเกียจไวท์ตงิดๆ อย่างว่าไม่ถูกกันตั้งแต่แรกๆแล้วนี่ กะจะทำร้ายเจ้านี่ด้วยเซ๊กส์ที่หยาบช้า แต่ไม่ได้ผล เพราะเจ้านี่ดันชอบเสียอย่างนั้น

เซ็กส์ที่อยากโลนถูกนำเดินต่อไปเรื่อยๆ แม้ดวงอาทิตย์จะเคลื่อนตัวลอยเด่นเหนือเส้นของฟ้าแล้วก็ตาม แต่ทั้งคู่ก็ยังเสพสมกายกันอย่างไม่สนใจอะไรภายนอกทั้งนั้น!

ผมลุกจากที่นอนซึ่งก็ไม่รู้ว่าห้องใครหรอก สีดำมืดขนาดนี้ไม่รู้เลยจริงๆน๊า..! เอ...เจ้าของห้องล่ะหายไปไหน? ช่างเถอะกลับห้องตัวเองดีกว่า จะได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไปเรียน...ช่วงนี้จะไม่มีวันหยุดเนื่องจากใกล้สอบแล้ว นี่จะสอบล่ะ!! ผมยังไม่ได้ทบทวนวิชาเลยตายๆๆๆ

" อ้าๆๆ อื้อ...แรงๆอีกๆ อ่ะๆๆๆ!!! "

สะ...เสียงไรอ่ะ!! คะ..ใครทำอะไรกันในห้องผม แอบดูดีกว่า!!

" จะทำอะไร "

" อ่า...? เข้าห้องไง "

" เข้าไปทำไม "

เอ๊ะ!! ถามโง่ๆนะเนี่ย!!!

" เดี๋ยวเถอะนะ!! "

" ก็บอกว่าอย่ายุ่งความคิดผม!! ผมจะไปแต่งตัวไปเรียน "

" ก็แค่นั้น นี่ชุด! ไปแต่งห้องฉัน "

ผมรับชุดมาด้วยท่าทางเชิดๆ มั่นใส้ ชิส์! เออว่าแต่ในห้องนั้นมันเสียงใครหว่า??? ไวท์หรอ?? กับใครล่ะ??? มึน!!

ผมมาเรียนโดยมีแบล๊คมาส่ง แต่เค้าก็นั่งเงียบๆทำหน้านิ่งๆเฮ้อ...ไอ้ที่ชายหาดนั้นแม่งเป็นความฝันแน่ๆเลย แบบภาพมายาไรงี้! ดูที่เค้าทำสิ ไม่ต่างจากที่เจอกันแรกๆเลย เฮ้ออออ ถอนหายใจอีกรอบ!

" เฮ้ย!! "

ผมหันไปทางเสียงเรียก พวกคันคุโร่นี่เอง...

" เออว่าไง "

" อาการดีขึ้นแล้วหรอ? " มากิถามและแตะๆที่หน้าผากผม

" อืม หายล่ะ..เพิ่งมาอ่อ "

" อืม...ไปหาไรใส่ท้องดีกว่า หิว "

แล้วฮาระก็ลากคอผมไปที่โรงอาหาร ตามด้วยคันคุโร่และมากิ พวกเรารั่งกินแล้วคุยกันสนุกปากเลย พอไอ้อาการทรมานพวกนั้นหายไป ผมรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้โคตรมีความสุขอะ!!

" เออ...ฮิมูระไปไหนวะ ยังไม่เห็นแม่งเลย " คันคุโร่พูดขึ้น

" เออแหะ? ปรกติมันมาเช้าออกนี่หว่า " มากิ

" ติดหญิงเปล่า " ผมเสนอมั่วๆ

" ตลก! มันไม่ติดหญิงจนมาสายมึงก็รู้นี่ " ฮาระ

แล้วพวกเราก็นั่งวิเคราะห์เรื่องฮิมูระกันจนกระทั่งวิชาแรกเริ่มขึ้น ผมชะเง้อหน้ามองไปที่ประตูเกือบตลอด ทำไมฮิมูระไม่มาเรียนล่ะ? แบล๊คบอกว่าฮิมูระเอาตัวเองเป็นข้อแรกเปลี่ยนเรื่องผม แต่ก็น่าจะมาเรียนได้นี่ เอ๊ะ!!! หรือว่าเสียงเมื่อเช้าเป็นของ.....?

" ป่ะๆกินข้าว... "

คันคุโร่ลุกขึ้นแล้วพูดชวน พวกผมเลยเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินออกไปกันเป็นกลุ่มๆ จนแล้วจนรอดวันนี้ทั้งวันฮิมูระก็ไม่มาเรียน อะไรจะขนาดนั้นเลยหรอ หรือไวท์ทำอะไรฮิมูระ!!

" ซาโตชิ~ ไวท์มารับแล้ว...ป่ะ ไปหาไรกินกัน "

" ไปแล้วนะเว้ย!! "

" กลับดีๆล่ะเด็กน้อย ฮ่าๆๆๆ "

" เอ๋?? ทำไมเค้าเรียกซาโตชิว่าเด็กน้อยล่ะ??? "

" ก็...ผู้ปกครองมารับทุกวันไง! "

ไวท์พยักหน้าหงึกๆเหมือนเข้าใจ

" ผู้ปกครองคืออะไรอ๋อ???? "

" เฮ้ออออ ผู้ปกครองก็คือพ่อแม่ไง คือคนที่ต้องคอยมารับมาส่งลูกๆที่ยังเด็ก หรือไม่ก็พวกพี่เลี้ยงอะ เข้าใจมะ? "

" อ่าาาา แอบงงอ่าาา??? "

" ผมมีคนคอยคุมเหมือนเด็กๆที่ไปไหนทำอะไรไม่เป็นน่ะ "

" อ้ออออ!! "

เฮ้อออ เหนื่อย! ซาตานนี่ก็เรื่องที่ไม่เข้าใจเหมือนกันเนอะ!! ผมเดินขึ้นรถโดยมีไวท์นั่งข้างๆด้วยรอยยิ้ม เพิ่งสังเกตุว่าไวท์มีรอยแดงๆเต็มคอเลย ของใครทำให้บ้างดีกว่า?!!!

" อะ...ถึงแล้วครับ "

ไวท์ลงมาเปิดประตูให้ผม ดูแลกันดีอีกและแหะ ตอนนี้ผมอยู่ที่หอคอยโทโทะ (โตเกียวทาวเวอร์) มาทำอะไรอะ??

" มาหาอะไรอร่อยๆทานไงคร้าบ~ "

" ที่บ้านก็มีนี่ "

" เท่าที่ไวท์สังเกตุนะ ซาโตชิไม่แตะข้าวเย็นที่บ้านเลย... "

พูดอย่างงอนๆ พองแก้มให้ป่องๆอีก น่ารักอะ!! อย่ามาน่ารักแถวนี้นะ!!! ทั้งพี่ทั้งน้องนี่ชอบแกล้งผมกันจริงๆเลย ไวท์เดินจูงมือผมเข้าไปข้างในเดินตรงไปที่ลิฟ ไปไหนอ่าาาา??

" ถึงแล้ว...! "

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ มันสวยมากจริงๆ ที่นี่เป็นห้องอาหาร ชั้นอะไรผมจำไม่ได้ รอบๆร้านนี้มีแต่กระจกทำให้มองทิวทัศรอบๆได้อย่างชัดเจน ผมยืนมองอย่างเผลินตาก่อนจะถูกไวท์จูงมือไปนั่งที่โต๊ะๆหนึ่ง รอบข้างเราไม่มีใครซักคนแล้วยังนั่งติดกับกำแพงกระจก เล่นเอาผมมองวิวซะลืมสั่งอาหารเลย!

" ไม่สั่งอาหารหรอ? "

" หรูขนาดนี้ผมสั่งไม่ถูกหรอกครับ "

" งั้นไวท์สั่งให้เนาะ  "

แล้วไวท์ก็หันไปสั่งๆและก็สั่งอาหาร สั่งเยอะแยะเลยแหะ ผมหันไปมองวิวรอบๆต่อ ซึ่งไวท์เนี่ยก็เอาแต่จ้องหน้าผมอยู่ตลอดเลย

" หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ? "

" เปล่า...แค่ไวท์ไม่ค่อยซาโตชิดูมีความสุขน่ะ ก็เลย...>\\\< "

แล้วไวท์ก็ยิ้มกว้างหน้าสีเรื่อยๆอย่างน่ารัก ผมเองก็ไม่เคยเห็นไวท์ยิ้มแบบไม่มีเล่เลี่ยมอย่างนี้เหมือนกัน แปลกจริงๆ? ไวท์ไปอารม์ดีอะไรมา...ถึงดูมีความสุขอย่างนี้ แถมยังพามากินข้าวที่หรูๆอีก ปรกตินี่หาเรื่องกดอย่างเดียวนี่นา...?

" วันนี้ก็จะหาเรื่องกดซาโตชิเหมือนกันนะครับ แค่.... "

" เปลี่ยนบรรยากาศ! "

" เอ๋...? เดาถูกด้วย เก่งจังนะครับ  "

" ไม่เข้าใจจริงๆ พวกคุณไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงเอาแต่จับผมกดอยู่นั้นล่ะ "

" อาาาา มันก็มีอะนะ แต่ผมทำจนเบื่อหมดล่ะ แต่การกดซาโตชิเนี่ย...ผมยังไม่รู้สึกเบื่อเลย.... "

ไวท์พูดพลางยื่นหน้ามาใกล้ๆผม แล้วจุฟที่แก้มผมทีนึง แอบเขินนะเนี่ย...! ผมทำเมินแล้วหันไปมองวิวเพื่อรออาหาร ส่วนไวท์ก็นั่งมองยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่อย่างนั้น

" โอ้โห...! "

" น่ากินใช่ไหมล่าาา "

" อืม... "

อาหารตรงหน้าผมแต่ล่ะอย่าง หรูหราอย่าบอกใครเชียว มีแต่ที่เคยเห็นทางทีวี นี่ผมอนาถขนาดนั้นหรือไงนะ? ไม่ๆผมไม่ได้จนขนาดนั้น แต่ที่นี่มันหรูเกินไปอะ ไม่รวยมากๆๆๆๆ มากินไม่ได้หรอก แล้วจะนับประสาอะไรกับนักศึกษาอย่างผมล่ะ

ผทกับไวท์นั่งกินอาหารกันอย่างอารมณ์ดี นานๆทีจะได้ผ่อนคลายนี่ เราสองคนสองพูดคุยหัวเราะด้วยกัน มันช่างเป็นบรรยากาศที่น่าจดจำจริงๆแหะ

" แล้วซาโตชิจะสอบเมื่อไหร่? "

" อาทิตย์หน้าครับ ไม่รู้จะสอบได้หรือเปล่าเลย.... "

" ไวท์ติวให้มั้ย? "

" เอ๋....? ได้หรอครับ "

" ได้สิ  "

ไวท์ส่งยิ้มหวานมาให้น่ารักมากๆเลย แต่...ไวท์จะติวให้ผมได้จริงๆหรอ? ระหว่างที่เรานั่งคุยกันอยู่ก็จิบไวน์สุดหรูไปพลาง รสชาติดีอย่าบอกใครเชียวครับ

" อิ่มยางงง "

" ครับอิ่มแล้ว "

" งั้น...ป่ะ! "

ไวท์ลุกขึ้นมาดึงผมให้เดินตามไป ซึ่งผมก็ทำตามแต่โดยดี เราทั้งคู่เข้ามาในลิฟเพื่อจะขึ้นต่อไปอีกชั้น ชั้นนี้เป็นห้องรูมสวีตสุดหรู...อีกแล้ว ไวท์หยุดอยู่หน้าห้องก่อน แล้วเรียกผมให้ไปยืนตรงหน้าเค้าและหันหน้าไปทางประตู ก่อนที่ผ้าสีดำจะถูกปิดที่ตาของผม??

" ทำอะไรน่ะครับ??? " เริ่มกลัวแล้วสิ!!

" อ่าาาาไม่ต้องกลัว ไวท์แค่จะเล่นกับซาโตชิเท่านั้นเอง "

" เล่นอะไรของคุณ!! "

" เดี๋ยวก็รู้~~~ "

ทำไมเสียงต้องดูเจ้าเล่ห์อย่างนั้นด้วยนะ เมื่อกี้ผมยังมีความสุขอยู่เลย...แต่ตอนนี้ผมกลัวมากๆเลย ถ้ามองเห็นยังพอทำใจเตรียมใจได้ แต่นี่กลับไม่เห็นน่ะสิ แล้วจะรู้ได้ไงว่าต้องเจอกับอะไร??

ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนตักไวท์โดยนั่งพิงอกแกร่งอย่างเกร็งๆ คาดว่าน่าจะนั่งอยู่บนเตียงหรือโซฟา โอ้ยยยปวดหัวจริงๆ ทำไมต้องมานั่งเดาอะไรอย่างนี้ด้วยนะ

" อืมมม "

ผมครางแผ่วเมื่อริมฝีปากเย็นแตะที่ใบหูของผมอย่างช้า...ลิ้นเย็นๆไล้ลงคอ

************************************************

Read more ...