ทาสรัก 17

" ผมจะจัดการเอง!!! "

มิคาเอลพูดเสียงกร้าว...สกายมองแล้วน้ำตาก็รื่นลงอาบหน้า รู้ทั้งรู้ว่าต้องออกมาเป็นอย่างนี้...แต่พอเอาเข้าจริง...ก็อดที่จะใจเสียไม่ได้! มือหนาเอื้อมมาบีบคอ! ภาพที่ผ่านมาของสกาย...แล่นเข้าสู่โสตประสาทของมิคาเอล....ภาพที่มีผู้ชายคนหนึ่งมอบยาให้สกาย พร้อมคำพูดอะไรบางอย่าง...แต่ตอนนี้มิคาเอลไม่สนแล้ว!!

" มึงกล้ามากที่ทำอย่างนี้!!! "

" อึก! ผมเจ็บ!!! "

" กูไม่สน!!! "

" แต่..ทะที่ทำ...พ..เพราะผมไม่อึก! อยากเสียพะพะพี่ไปนะ! "

" กูบอกว่ากูไม่สน!!!! มึงไม่ใช่คน! ฆ่าได้แม้กระทั่งเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไร...เพราะงั้นมึงอย่าหวังเลยว่า...มึงจะได้ตายดี!!! "

มิคาเอลสร้างมิติขึ้นมาพร้อมเหวี่ยงสกายเข้าไปในนั้น...ในนั้นมีเหล่าปีศาจชั้นต่ำที่หื่นกระหายเรื่องคาวอยู่สองสามตัว แต่แค่สองสามตัว...ก็เล่นเอาสกายตายได้เช่นกัน!! เหล่าปีศาจต่างพากันมาโลมเลีย...ทั้งดูดปากอย่างรุนแรงสอดใส่อย่างป่าเถื่อน!! สกายกรีดร้องดิ้นรนทุกวิถีทางแต่...ที่นี่มันมีทางออกซะที่ไหน...ช่องลับฉีกขาดเลือดเจิ่งนอง...ดั่งภาพซ้ำซ้อนของลัคกี้..ต่างแค่เลือดนี้...เป็นสีแดง เสียงร้องทรมานของสกายดังระงม...เรียกรอยยิ้มจากปีศาจชั้นต่ำที่กระหายความใคร่และความทรมาน
ทุกการกระทำที่ปีศาจเหล่านั้นมอบให้สกายล้วน...หยาบช้าและโสมม
สกายต้องทุกข์ทรมานอยู่นั้นจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะมาเยือน........

.

.

.

' ผมเจ็บจังครับแม่...แม่ครับ...ช่วยผมด้วย..ผมเจ็บ..แม่............อย่าทิ้งผมนะ...ม่าย!...อย่าทิ้งผมอย่าทิ้งผม.....ผมรักแม่น้า...รักมากนะครับ...ผมไม่ไหวแล้วครับ...แม่ครับ...ลาก่อน............. '

" ม่าย!!!!!!!!! "

" ลัคกี้!!! ไม่เป็นไรลัคกี้...พี่อยู่นี้ พี่อยู่นี้แล้ว.... "

" ฮื่อออออลูก...ลูกไปแล้ว.......... "

ผมร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง...ผมไม่เคยเจ็บและเสียใจขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ แม้พี่มิคาเอลจะเคยทำร้ายผมมากแค่ไหนก็ตาม...แต่ครั้งนี้ผมรับไม่ได้!!! ทำไม!! ทำไมต้องพรากลูกผมไปด้วย..ทำไมต้องกับผมอย่างนี้ด้วยทำไม....ลูกผมไปทำอะไรให้...ทำไมต้องทำร้ายเค้าทำไมกัน!!!!

" ลัคกี้...ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร...ลัคกี้ปลอดภัยก็ดีแล้วรู้มั้ย "

" ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ลูกกี้!! เอาลูกกี้คืนมา!!! ฮื่ออออออฮือออออทำไมต้องพรากลูกกี้ไปทำไม!!!!!!!!!! "

ภาพตรงหน้า...เริ่มเบลอเลือนลางและดับวูบลงไปในที่สุด...ผมจมดิ่งลงสู่ความมืดที่อ้างว้าง...ไร้แสงแม้เพียงนิด ในนี้มีแต่ความเศร้าโศกเสียใจ...ของผม

' แม่ครับ...อย่าร้องไห้นะ....ผมไม่ชอบน้ำตาของแม่นะครับ....ผมสัญญานะ..ว่าผมจะไปเกิดเป็นลูกแม่อีก...แต่แม่ต้องไม่ร้องไห้นะครับ.... '

' แม่ครับ...อย่าร้องไห้นะ....ผมไม่ชอบน้ำตาของแม่นะครับ....ผมสัญญานะ..ว่าผมจะไปเกิดเป็นลูกแม่อีก...แต่แม่ต้องไม่ร้องไห้นะครับ.... '

.

.

ผมทำไรไม่ได้เลยหรอ...นอกจากนั่งมองคนที่ตัวเองรักทรมานและเจ็บปวดอย่างนี้ ตอนนี้ผมเจ็บยิ่งกว่าลัคกี้อีกมั้ง...เพราะสาเหตุที่ลัคกี้ต้องเสียลูกไป...มันเป็นเพราะผม ผมเป็นต้นเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้น! ถ้าผมเด็ดขาดกับสกาย...เรื่องคงไม่เป็นอย่างนี้!!!

" พี่ขอโทษลัคกี้....พี่ขอโทษที่ปกป้องลูกไว้ไม่ได้! "

.

.

หลังจากนั้น...ผมก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านริมหาด..กับพี่มิคาเอลเพียงสองคน จิตใจผมย่ำแย่มากครับ...ตั้งแต่วันนั้นผ่านมา...ผมยังยิ้มไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว...แม้ไม่ร้องไห้...แต่ก็ยังเศร้าและเสียใจกับเรื่องนี้อยู่ดี...การสูญเสียครั้งนี้...มันยากที่จะทำใจครับ

" ดูเค้าทำหน้า! "

" ก็.... "

" เลิกเศร้าได้แล้ว...เดี๋ยวทำใหม่ก็ได้ "

" บ้า! "

ผมเสหน้าไปทางอื่น หลบสายตาที่จริงจังของพี่มิคาเอล ดีที่ผมมีพี่เค้าครับ...พี่มิคาเอลอยู่กับผมไม่ห่างคอยดูแล ให้กำลังใจ และแหย่ผมอย่างนี้ตลอด...ถึงอยากมีใหม่..แต่ผมยังกลัวนี้ครับ....กลัวเหมือนคราวที่แล้ว....
แม้รู้ดีว่าเรื่องมันจบไปแล้ว...แต่เพราะคิดอย่างนี้ ครั้งที่แล้วผมถึงต้องเสียงลูกไป

" พระจันทร์สวยเนอะ.... "

" ครับ...อื้อ........? "

ริมฝีปากอุ่น...ประกบกับปากผมอย่างไม่ทันตั้งตัว...ลิ้นร้อนรุกไล่เข้ามาในโพรงปาก...ทำเอาร้อนลุ่มเสียทั้งร่าง...ความรู้สึกเริ่มตื่นตัวเมื่อโดนเร้าอย่างช่ำชอง....มือหนาออกหยาบลามลูบผิวขาวเนียนเสียทั่วร่าง....สร้างความรู้สึกสยิวจนต้องตอบรับโดยอัตโนมัต ริมฝีปากเริ่มเคลื่อนย้ายลงต่ำ...มาลำคอ..ดูดเม้มจนร่างเกร็งผวาเฮือกอยู่บ่อยครั้ง ก่อนจากไปพร้อมทิ้งรอยสีกุหลาบเอาไว้หลายรอย...

ดวงตาคมคู่งามจับจ้องยอดที่ชูชันจากอารมณ์ที่ปลุก...ลิ้นอุ่นเริ่มตวัดเฉี่ยวๆยอดสีสวย...เล่นเอาร่างบางผวาเฮือก แขนโอบรัดร่างด้านบนเอาไว้แน่น หน้าอกเด้งรับยามที่ลิ้นช่ำชองตวัดโลมเลีย...ยอดอก พลางขบกัดเล็กน้อยให้ร่างเล็กกระเจิดกระเจิงด้วยแรงปรารถนา...ลิ้นร้อยใช่จะหยุดอยู่แค่นั้นเสียเมื่อไหร่...มันลามต่ำลง...แวะวนเวียนหยอกล้อที่ร่องสะดือ..ให้ร่างบางได้ครางเสียงหวานเสนาะหู...มือหนาลูบไล้ขาอ่อนพร้อมปลดเปลื้องกางเกงที่ปกปิดส่วนลุ่มร้อนแข็งขันออกให้พ้นทาง...

" อ้า...!!! "

เสียงหวานครางเคลือยามที่ส่วนอ่อนไหวถูกครอบด้วยปากของชายที่รัก มือเรียวจิกที่นอนแน่น...ความรู้สึกทรมานและเสียวซ่านที่ถูกปรนเปรออย่างเชี่ยวชาญ...ทำเอาแทบทนไม่ไหว...แก่นกายร้อนลุ่มแทบระเบิด....

" อึก...อื้ออออออ "

นิ้วเรียวรุกล้ำเข้าในกาย.....ร่างบางกัดปากครางอื้อ...เพราะเสียวระคนเจ็บ..แต่ก็เพียงนิด...เรียวนิ้วขยับเพิ่มจำนวน...ปากขยับรัดให้ร่างบางได้สุขสม...เพียวครู่กับการปนเปรอ...น้ำรักสีขาวขุ่นแห่งคว่ามสุขสมก็ทลายออกมาเต็มปากร่างสูง...
มิคาเอลไม่รีรอให้เครื่องเย็น...แทรกความแข็งแกร่งเข้าไปในส่วนที่ร้อนรัด...พลางเริ่มขยับ...เรียกเอาเสียงกดรางเสียวหวีดหวิวให้ดังขึ้นเป็นระลอกๆก่อนที่มันจะดังถี่ๆ.....สองลมหายใจโลมเลียกันและกัน...ความรู้สึกหลอมรวมจนเป็นหนึ่ง ความรักที่มีมากมายจนเอ่อล้นท้วมท้นอณาบริเวณ......ดวงจันทร์...สาดแสงสีนวลกระทบสองร่างที่กำลังหลอมรวม...สุขสม...เป็นเสมือนพยานรักแก่ซาตานทั้งคู่...ที่รักกันมาเนิ่นนาน...ผ่านอุปสรรคและฝ่าฟันมันด้วยความรักและศรัธรา....เสียงร้องครวญครางดัง...ยามสุขสมดังระงม...เป็นดั่งเสียงระฆังลั่นเมื่อจุดสูงสุดได้มาถึง....กอดก่ายเกาะเกี่ยว...แม้ทุกอย่างสิ้นสุด...........ความรัก..ช่างตลบอบอวลไปทั่วเลยจริงๆ ห้วงแห่งฝันคลืบคลาน....ก่อนจะพ้นผ่านสู่รุ่งอรุณของอีกวัน.....

" อะอืม..... "

เมื่อคืนนี้...เหมือนฝันเลยล่ะครับ...ความหอมหวานของมันยังคงหลงเหลือ ว่าแต่...พี่มิคาเอลไปไหนล่ะ? ผมขยับยันตัวลุกขึ้นมา..แม้จะเจ็บและปวดอยู่บ้างแต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น

" ตื่นแล้วรึไง...เจ้าขี้เซา "

" ผมขี้เซาตรงไหน? "

" ตื่นสายไง "

" ง่ะ... "

" อรุณสวัสครับ... "

" อื้ออออ..... "

จูบรับอรุณกันอย่างนี้เลยหรอเนี่ย! อา...ผมอายจัง พี่มิคาเอลถอนริมฝีปากออกช้าๆ แล้วก็เล่นจ้องกันซะผมเขินเลย!

" หมับ!...พี่รักลัคกี้นะ! "

" อื้ม...ผมก็รักพี่...... "

" ทิ้งทุกอย่างไว้กับเมื่อวาน...แล้วเริ่มใหม่กันนะ "

" ครับ.... "

อ้อมกอดของคนที่รัก...ไม่ว่าจะยังไงมันก็ช่างอบอุ่นเสมอ...เรานั่งกอดกันมองทะเลสีครามตรงหน้า...มันช่างสดใสเสียเหลือเกิน.......ไม่ว่าวันพรุ่งนี้หรือต่อๆไปมันจะเป็นยังไง...ขอแค่วันนั้นผมมีพี่อยู่ก็พอ.....

" ลัคกี้ทำอะไรน่ะ? "

" ทำ...สปาเก็ตตี้ "

" อะไรกี้เพิ่งกินข้าวไปเองนะ! "

" แต่กี้หิวนี่! "

" ท้องรึไง...กินบ่อยจังเดี๋ยวนี้ "

พี่มิคาเอลเดินมาเท้าคางมองผมตรงเคาน์เตอร์ แต่จะว่าไป...ผมกินเยอะจริงๆครับ...กินแล้วก็นอน ผมถือจานออกมานั่งกินที่โต๊ะริมหาด...อ่า..อร่อย!

" ทำไรครับ...วัดพุงกี้อ๋อ? "

" เปล่า....อยู่เฉยๆสิ "

" อ่า...... "

พี่มิคาเอลถึงกับแทรกหัวเข้ามาแนบกับท้องของผมเลยล่ะ ผมก็กินไปมองไปงงๆ ทำไปทำไม...ฟังเสียงย่อยหรือไงน่ะ.......แล้วจู่ๆพี่เค้าก็ดึงผมเข้าไปกอด..ซ้อมหล่นเลยล่ะ!

" อะไรกันครับ...กี้กินอยู่น้า.... "

" เป็นแม่แล้วนะเราน่ะ "

" เห? "

" เราท้องนะเนี่ยลัคกี้!!! "

" พี่โกหก! "

พี่มิคาเอลดึงมือผมไปแนบท้องตัวเอง... ตึก...ตึก....ตึก....!!! ผะผะผมท้อง!!! ผมกำลังมีลูกกับพี่มิคาเอลอีกครั้ง!!

" คราวนี้เราจะช่วยกันดูแลเค้า.... "

" ครับ.... "

เราต่างก็กอดกันเพราะดีใจ...ในที่สุดตัวเล็กก็กลับมาเกิดกับผมอีกครั้ง...ลูกแม่คราวนี้แม่สัญญาว่า..แม่จะดูแลหนูให้ดีที่สุดเลย!!!
พวกเรากลับมาที่บ้านเพราะว่าคิดถึงบ้านน่ะครับ อีกอย่างตั้งใจมาบอกข่าวดีล่ะ พอก้าวขาเข้ามาก็เจอทุกคนนั่งรวมตัวกัอยู่ที่ห้องนั่งเล่น...พร้อมหน้าพร้อมตาเชียว

" แหม่...เดี๋ยวนี้ไม่เห็นวิ่งโล่มาหามี๊เลยนะ! "

มี๊พูดขึ้นงอนๆ..ก็จริงครับ...พี่มิคาเอลยังคงเดินข้างๆผมกระทั่งผมนั่งนั่นแหละพี่มิคาเอลถึงเดินไปหามี๊

" โถ่มี๊...อย่างอนเค้าเลยน้า "

ดูสิอ้อนแม่เป็นเด็กๆเลยล่ะ!

" ไม่รู้ล่ะ...มี๊งอน! "

" งั้นเค้าไม่ให้อุ้มหลานนะเอ้า! "

" หลาน...ไหน? "

พี่มิคาเอลชี้มาที่ผม...อ่า...เขินเลยแหะ ดูเค้าเล่นจ้องกันทั้งบ้านเลย ผมแค่ท้องนะเนี่ยไม่ใช่ตัวประหลาด!

" จริงหรอลัคกี้...กรี๊ดดดดแองเจิลดีใจจัง ท้องนานยัง??? "

" ไม่รู้สิ...เกือบเดือนแล้วล่ะมั้ง.... "

ผมตอบพลางนึกถึงวันพระจันทร์เต็มดวงวันนั้น ผมก็เพิ่งรู้ว่าจะท้องมีลูกได้ต้องเป็นวันพระจัทร์เต็มดวง...และต้องรักกัน เป็นซาตานแท้ๆแต่ไม่ยักรู้...ตอนนี้ทั้งบ้านพากันดูแลผมกันอย่างดีเลยล่ะครับ แถมไม่ให้กินอะไรซี้ซั้วด้วย...ควบคุมกันสุดๆ จะมีก็แค่ป๊ะกับพ่อผมเท่านั้นแหละ...ที่ออกแนวปลีวิเวก ไม่ค่อยได้มาดูแลประกบผมเหมือนคนอื่น...พ่ออะมีบ้างนะ แต่ป๊ะอะ...ตัดไปได้เลย...ป๊ะน่ะอ่านแต่หนังสือ...แล้วก็คลอเคลียมี๊ทั้งวัน

มองๆดู...บ้านมันช่างอบอุ่นจังเลยครับ...ไม่เคยเห็นภาพอย่างนี้มาก่อนเลยจริงๆ....

" อ้ะ?!!! "

" ลัคกี้เป็นอะไร?!! "

" กี้..ปวดท้อง!!! "

" จะคลอดแหงๆเลย! "

" ทำไงดีล่ะ!! "

ทั้งบ้านวุ่นวายอีกครั้ง...เมื่อผมปวดท้อง! อ่า...แทบจะไม่ไหวแล้วจะไม่ไหวแล้ว...ผมไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอีกเลยนอกจากความรู้สึกปวดท้องเท่านั้น!! พี่มิคาเอลรีบอุ้มขึ้นมาบนห้อง...วางผมลงบนเตียงแล้ว...แม่ก็เดินมา

" ลัคกี้...ใจเย็นๆนะลูก..ทนนิดนึง... "

ผมผวาเฮือก...เล็บแม่แหลมยาวจรดลงที่ท้องผม..ที่ถูกเลิกเสื้อขึ้น..พี่มิคาเอลเดินมานั่งข้างๆเค้ากุมมือผมไว้แน่น!

" มิคาเอล... "

" ครับ... "

อึก! เล็บแม่แทงทะลุท้องผม..ผมเจ็บ!!!! แต่แวบเดียวเท่านั้นเพราะพี่มิคาเอลรีบเอาปากตัวเองมาปิดปากผมทันที...ลิ้นร้อนๆดูสั่นเทาเข้าคลอเคลียอยู่ด้านในจนผมเคลิ้มไปกับรสจูบที่ชำนาญการของพี่มิคาเอลไม่ได้...เผลอไผลไปกับมัน......

" อุแว๊...!!! "

เสียงเด็กร้อง...เรียกทุกสายตา รวมถึงผม...ที่หันไปมองด้วยน้ำตา...แผลที่ถูกผ่าสมานกันแล้ว แต่ผม...สนลูก! แม่ส่งตัวน้อยมาให้ผม....ช่างน่ารักน่าชังจริงๆ

" พระจันทร์เป็นใจ.... "

ผมเงยหน้าไปมองพี่มิคาเอลที่มองดวงจันทร์สีเหลืองนวลทอแสง...สวยสง่า

" ฟูลมูน....ลูกแม่......... "

" ฟูลมูนเลยหรอหึ๊? "

" ครับ...ลูกเราขื่อฟูลมูน.....แม่รักลูกนะครับ "

ผมกอดฟูลมูนเอาไว้แนบอก...เสียงร้องอ้อแอ้ดังเคลือเบาๆ ผมดีใจที่สุดเลยครับ...ดีใจจนหยุดน้ำตาไม่ได้...มือน้อยๆนั่นดูเหมือนจะปัดน้ำตาให้ผม...ผมจึงจับมือน้อยๆนั่นขึ้นมาจูบ

" แม่ร้องไห้เพราะดีใจนะ...ไม่ได้เศร้า.... "

ทุกคนต่างยิ้มกันอย่างมีความสุข ยินดีกับอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดขึ้น...หนึ่งชีวิตที่เติมเต็มทุกๆอย่าง เค้าสร้างความสุขที่สมบูณร์ให้กับเราทั้งคู่...พี่มิคาเอลกอดผม..และลูบหัวตัวเล็กเบาๆ

" แองเจิลไปดีกว่า...อิจฉา! "

" ฮ่าๆ...งั้นป่ะๆปล่อยพ่อแม่ลูกเค้าสวีทกัน "

เสียงหัวเราะหยอกล้อเล่นเอาผมเขิน...จนต้องหลบหน้า..แต่ก็ต้องสบเข้ากับนัยน์ตาคมที่ส่องแสงสีเขียวอย่างสวยงาม...
ริมฝีปากขอเราเคลื่อนเข้าเข้าหากัน บดเบียด...อย่างรักใคร่...ทั้งรักทั้งดีใจ...ทุกอย่างมันเอ่อล้นออกมาอย่างที่สุด.......

" ผมรักพี่นะครับ "

" พี่ก็รักเรา.... "

" แอ้..!แอ้แอ้...แอ้... "

แล้วทั้งผมกับพี่มิคาเอลก็ต้องหัวเราะกับความน่ารักของฟูลมูนที่ร้องอ้อแอ้เรียกร้องความสนใจหลังถูกผมและพี่มิคาเอลลืมกันไปชั่วครู่.....น่ารักอย่างนี้...แม่จะไปลืมเราได้ไง.........ฟูลมูนของแม่

.

.

" แง๊....แม่ฮับ.......ซันชายน์แกล้งเค้าง่า......... "

" โอ๋....ไหนๆน้องแกล้งอะไรฟูลมูน..... "

" ก็ก็ก็...ซันชายน์ว่าฟูลมูนเตี้ย! "

" อ่า...ซันชายน์ว่าพี่เค้าทำไมล่ะลูก... "

" ก็เตี้ยจริง! "

" ง๊าาาา มันว่าเค้าอะแม่! "

" ขี้แยวะพี่เตี้ย! "

" ไอ้ซัน!! "

" อะไรคร้าบท่านชายเตี้ย "

" ย๊าก!! "

อ่า...ไล่เตะกันอีกแล้วลูกผม! เหนื่อยครับ....เจ้าสองตัวนี้กัดกันตลอด! ซันชายน์เป็นน้องฟูลมูนปีนึงน่ะครับ...ตอนนี้ก็สามขวบล่ะ ส่วนฟูลมูนเป็นพี่แท้ๆแต่โดนน้องแกล้งบ่อยๆ นี่ยังอยู่ในท้องอีกหนึ่งล่ะครับ...พ่อขยันปั๊ม!

" ลัคกี้.... "

" พี่มิคาเอล...กลับมาแล้วหรอครับ... "

" อืม... "

ผมเดินท้องโย้ไปรับพี่มิคาเอลที่กลับมาจากคาสิโน แขนของผมคล้องคอพี่เค้าขณะที่พี่มิคาเอลก็กอดเอวผม...

" คิดถึงจัง... "

" ผมก็คิดถึงพี่ครับ...อื้อออออ "

ทั้งสองจูบกันรับยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า...ภาพของคู่รักที่กำลังแสดงความรักด้วยการจูบนั่นช่างเป็นภาพที่น่าหลงไหล...ลูกทั้งสองต่างก็หยุดดูภาพที่งดงามของพ่อกับแม่ที่แสดงความรักให้กันเช่นนี้เสมอ.....ความรักช่างงดงาม....นี่คือสิ่งที่พี่น้องคู่นี้ต่างคิดเช่นเดียวกัน........

" นี่ๆ..ฟูลมูนอะจูบม้าง... "

" ซันชายน์ด้วย.... "

" ได้สิครับ..... "

ความสุข..อยู่ตรงนี้กับผมแล้วครับ แต่ผม...คงไม่อาจวางใจอะไรได้...สิ่งต่างๆที่ผ่านมาทำให้ผมหวาดกลัวและระวัง...ความสุขความสงบเปรียบเสมือนทะเลที่เงียบงันก่อนที่พายุจะมาเยือน.....ผมจึงต้องระวัง...ดูแลลูกๆอย่างใกล้ชิด.........

" ผมรักแม่น้าฮะ..... "

" ซันด้วย.... "

" คร้าบ....แม่ก็รักลูก....... "

~TheEnd~

*********************************************************

https://www.facebook.com/NiyaySdSd

จบกันไปอีกภาคล่ะน้า......ยังไงก็ตามมาอ่านกันที่เฟสนะค้ะ อัพสดทุกวันแน่นอน

Read more ...

ทาสรัก 16

ณ.คฤหาสน์........หลังหนึ่ง?

" โว้ย!!!! "

" พลาดรึไง "

" ใช่!! ตายแค่หนึ่ง...ลูกในท้องมัน!!! "

ลีฟ...เทวดาหนุ่มรูปโฉมงดงามพูดอย่างโมโห พลางมองภาพเหตุการณ์ในวงเวท ภาพที่...ลัคกี้นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง และมิคาเอลนั่งร้องไห้อยู่เคียงข้าง....

" อย่างน้อย...มันก็ได้ลิ้มรสการสูญเสียบุคลที่รัก...อย่างที่เรารู้สึก "

เกร็น...เทวดารูปงามอีกตนพูดขึ้นด้วยเสียงที่เย็นเหยียบ พลางจิบน้ำชาอย่างใจเย็น...แม้ว่าในใจเค้าจะเศร้าและโกรธแค้นเพียงใด...เค้าก็ไม่คิดแสดงสิ่งเหล่านั้นออกมา เพราะมันไม่ใช่นิสัยของเขา

" แค่นี้มันยังไม่พอหรอก!!!! ผมจะฆ่าแม่งทั้งโคตรเลยคอยดู!!!!! "

" แต่ตอนนี้...เรามีงานอื่นที่ต้องทำ "

" ทำไมพ่อต้องใช่เราตอนนี้ด้วย!!! ท่านไม่เสียใจเลยรึไงที่พี่รีเดนตาย!!!! "

" พี่ไม่รู้ "

" เห้อะ!!! แล้วอย่างนี้จะมีเวลามาเอาคืนตอนไหนวะเนี่ย!!!!! "

" ตอนไหน...ก็ไม่สาย "

พูดจบเกร็นก็หายตัวไปทันที...ลีฟจึงต้องสลายวงเวทแล้วตามไป แม้ใจนั้นจะยังอยากแก้แค้นให้พี่ชายตนเองต่อก็ตาม

ย้อน

กลับ

ไป

โบส....

" พี่รีเดนคร้าบ...ลีฟกะ....ม่าย!!!!!!!!!!!!!!! "

เสียงกรีดร้องของความเสียใจดังลั่นสนั่นหวั่นไหวจนโบสทั้งโบสร้าว...ราวกับใจที่แตกสลายของผู้ร่ำร้อง ลีฟคว้าศีสระของพี่ชายที่รัก...รักมากกว่าพี่เอาไว้แนบอก ทั้งเศร้าเสียใจโกรธา..ทุกอย่างถูกระบายออกมาผ่านน้ำตาที่รินไหลแทบเป็นสายเลือด...

" รีเดน..... "

เกร็น...เอ่ยเรียกน้องชายเสียงแผ่ว ใจหวั่นสั่นสะท้านกับภาพที่เห็น...น้องที่รักยิ่งตาย ภายนอกของเขานั้นช่างนิ่งเงียบมั่นคงราวภูผาที่ไม่ไหวติง...แต่ที่ใจกลับเกิดมรสุมพายุโหมกระหน่ำจนแทบเก็บเอาไว้ไม่อยู่!! ก้าวขาที่มั่นคงเยื้องย่างเข้าหาลีฟที่ยังคร่ำครวญไปเลิก...น้ำตาเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากมมันเห็นอยู่บนใบหน้าของน้อง

" ลีฟ... "

" ม่าย...!!!! ผมจะฆ่ามัน!!! คนที่มันทำพี่...ผมจะเอาหัวมัน..มาสังเวยพี่ให้ได้!!!! "

ลีฟพูดจบก็อุ้มหัวรีเดนหายเข้าไปทางห้องใต้ดิน...เกร็นเงยหน้ามองพระผู้เป็นเจ้า...น้ำตา..ที่พยายามเก็บไหลอาบแก้ม.....

" ข้าเจ็บเหลือเกิน..... "

เสียงเย็นชาเอื้อนเอ่ย...ก่อนที่ขาทั้งสองขาจะสิ้นแรง..ล้มลงเข่ากระแทกพื้น

" ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร...ข้าจะไม่ปราณีเด็ดขาด....ขอพระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพยาน! "

สิ้นคำ...เกร็นก็ตามลีฟลงไปที่ห้องใต้ดินเช่นกัน...

******************************************

https://www.facebook.com/NiyaySdSd

อัพเดทสดๆทุกวันเลยค่า

Read more ...

ทาสรัก 15

" เสร็จแล้ว.... "

ซุปมันฝรั่งร้อนๆถูกเสิร์ฟตรงหน้าผม...หน้าตาดีกลิ่นห๊อมหอม...พี่มิคาเอลยื่นแก้มมาตรงหน้าผม...ผมก็มองงงๆยื่นมาทำไม...แก้มเปื้อนหรอ?

" แก้มไม่เปื้อนอะไรหนิ.. "

ผมพูดพลางเอามือปัดๆให้ ทั้งที่มันไม่มีอะไรให้ปัดง่ะ

" รางวัลง่ะ "

" เห....? "

เค้าเอานิ้วจิ้มๆแก้ม...อ่า...รู้แล้ว แต่...เอางี้เลยหรออ๋อเนี่ย?
ผมเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ....อ่า....เขิน.....เอาก็เอาวะ!

" ฟอด..... "

" อ่า...ชื่นใจ "

" -/////- "

ผมก้มหน้าก้มตากินซุป...คือเขินง่ะ พี่เค้าน่ะ...เป็นแบบนี้แค่ตอนอยู่กับมี๊เท่านั่นนี่! แล้วดูตอนนี้สิ...เค้าทำกับผมเหมือนทำกับมี๊เลยง่ะ!! พี่มิคาเอลจะรู้มั้ย? ว่าเค้าน่ารักขนาดไหน? ในเวลานี้....

" อิ่มแล้วหรอ? "

" อื้ม...กี้ง่วง "

" กินเสร็จก็ง่วงเลยหรอเนี่ย! "

" อืม...กี้เป็นยังงี้มาซักพักแล้วล่ะ "

" เพราะตัวเล็กแน่เลย... "

" มั้งฮะ...แล้วพี่รู้ได้ไงว่าผมท้อง "

" รู้ตอนจับตัวเรา... "

" อ่า.... "

ผมโครงหัวแบบเข้าใจ...ตาปรือแล้วล่ะ...พี่มิคาเอลเดินเข้ามาช้อนตัวผมแล้วอุ้มขึ้นห้อง แล้วก็วางผมพลางเอาแขนตัวเองมาให้ผมหนุนต่างหมอน...กอดผมต่างผ้าห่ม.....

" จุฟ...ฝันดีครับ... "

" อ่า.... "

พี่มิคาเอลก้มลงมาจูบหน้าผากผม...พร้อมคำว่าฝันดี ผมรับรองว่าผมต้องฝันดีแน่ๆ...ก็พี่เล่นทำให้ผมมีคาวมสุขขนานี้นี่นา..... หลายวันที่เราพักอยู่ที่นี้ด้วยกัน...แต่วันนี้เรากำลังเดินทางกลับบ้านครับ เพราะว่าผมอยากกลับไปอยู่นู้น
อยากไปหาแองเจิล...ซักหน่อย เพราะเจ้าตัวโทรมาหงุ๊งหงิ๊งกับผมหลายรอบแล้ว บ่นนู้นบ่นนี่จนพี่มิคาเอลรำคาญ

ผมว่า...น่ารักออก อ้อ...ท้องผมป่องขึ้นเยอะเลยเหอะๆ นี่แค่ไม่กี่อาทิตย์เองนะ...พี่มิคาเอลบอกว่า...ของกินดี..ตัวเล็กเลยโตไว? เหอะๆ..เอากับเค้าเถอะ!

" ลัคกี้! "

" แองเจิล... "

" หูย...ท้องโตเร็วเนอะ! "

" กี้กินเยอะมั้ง...เลยโตเร็ว "

" ฮ่าๆ ยังงี้ตัวเล็กก็ต้องแข็งแรงน่าดูเลยสิ! "

ผมหัวเราะและพูดคุยกับแองเจิลจนมาถึงห้องครัว...คือแองเจิลเค้าทำขนมไว้ให้ชิมน่ะครับ...แหม...ผมจะปฏิเสธลงหรอ ก็มันหิวแล้วด้วยน่ะสิ! พอมาเห็นนี่ตาวาวเลยล่ะ...

" น่ากินจังแองเจิล.... "

" งั้นก็กินสิ! เร็วๆแองเจิลอยากรู้..... "

หน้าตาเธอกระตือรือร้นมากเลยล่ะ! ผมก็เลยต้องยิ้มกับความน่ารักของเธอ...ก่อนจะลงมือชิมขนมตรงหน้า...โดยมีพี่มิคาเอลนั่งอยู่เคียงข้าง

" อร่อยจังเลยอะ! "

" จริงอ๋อ!!! ดีใจง่ะ!!! "

" เวอร์แองเจิล! "

พี่มิคาเอลว่าแองเจิลพร้อมกับผลักหัวแองเจิลนิดหน่อย ผมก็ยิ้มไปกับความน่ารักของทั้งคู่ แล้วนั่งกินขนมต่ออย่างอร่อยเหาะไปเลย! มันอร่อยมากหรือผมหิวนะเนี่ย....ฮ่าๆ ลูกผมคงชอบอะไรงี้....กินใหญ่เลย!

" ไง...อิ่มแล้วสิตาปรือเชียว "

" แฮ่ๆ "

" ลัคกี้ง่วงง่ายขนาดนี้เลยหรอ? "

" อืม...เดี๋ยวนี้กินแล้วก็นอนอย่างเดียวเลยล่ะ "

ช่าย...กินล่ะก็นอนจะอ้วนอยู่แล้วเนี่ย! แล้วถ้าอ้วน...พี่มิคาเอลจะเลิกรักเรามั้ยนะ? เฮ้อ...อย่างนี้ต้องลดเรื่องกินแล้วมั้ง?!!

" ไม่ได้นะลัคกี้! ลัคกี้ต้องกินเยอะๆนอนเยอะๆ ลูกจะได้แข็งแรง...ส่วนเรื่องนั้นน่ะ...... "

แองเจิลหยุดพูดแล้วมองไปที่พี่มิคาเอล...แล้วหันมามองผม

" ไม่ต้องคิดมากเลย...เพราะเรื่องแค่นั้นไม่ทำให้พี่มิคาเอลเลิกรักลัคกี้ได้หรอกนะ!! "

" เฮ้ๆ..เรื่องอะไรกันเนี่ย? "

" พี่ไม่เกี่ยว....ป่ะ "

แองเจิลดึงผมให้เดินตามผมเลยได้แต่ยิ้มแฮ่ๆให้พี่มิคาเอลก่อนจะเดินตามแองเจิลไปที่ห้องนอน มาถึงผมก็ทิ้งตัวลงนอนเลย...อยากเอนหลังมาก!

" เออ...แองเจิล กี้ถามอะไรหน่อยสิ "

" ได้สิ "

แองเจิลเดินมานั่งบนเตียงข้างที่ผมนอนอยู่

" เรื่องพี่รีเดน...ทำไมเค้าต้องทำกับกี้อย่างนั้นด้วยล่ะ "

" เค้าเป็นเทวดาสายต่อต้าน เค้าล่าและฆ่าซาตานน่ะ "

" อย่างนี้นี่เอง...แล้วตอนนี้เค้าเป็นไงบ้าง "

" ตายไปแล้วล่ะ...พี่มิคาเอลเป็นคนฆ่า "

" อ่า...งั้นหรอ "

ผมดึงผ้าห่มมาคลุมตัว อันที่จริง...วันนั้นพอจำได้รางๆว่าพี่มิคาเอลเป็นคนไปช่วยผม แต่ไม่ยักรู้ว่าพี่มิคาเอลจะเป็นคนฆ่าพี่รีเดนด้วย

" แล้วเรื่องสกายล่ะ "

" สกายโกหกว่าท้องน่ะ...แต่ที่ทำก็เพราะสกายรู้ว่าพี่มิคาเอลรักลัคกี้และไม่อยากเสียพี่มิคาเอลไป "

" ทำไปเพราะรัก....พี่มิคาเอลไม่ได้ทำอะไรสกายใช่มั้ย? "

" ใช่...เห็นว่าทำไม่ลง..แองเจิลมองว่าพี่มิคาเอลรักสกายเหมือนน้อง เพราะพี่บอกว่าเวลาสกายร้องไห้...เหมือนมองแองเจิลร้องไห้น่ะ "

" แล้วยังงี้สกายจะเป็นไงบ้าง? "

" ลัคกี้เป็นห่วงสกายหรอ? "

" อืม...กี้รู้ดีว่าพี่มิคาเอลโกรธจะเป็นยังไงนี่นา.... "

" ก็...พี่มิคาเอลยกโทษให้ แต่ก็เลิกกัน....สกายคงเสียใจมาก แองเจิลว่าสกายสมควรที่จะโดนอย่างนี้ "

" ใจร้ายเหมือนพี่เลยนะเรา "

" แต่สกายก็ยังเป็นเพื่อนพวกเรานะ..ก็ยังมาหาแองเจิลและก็ถามเรื่องลัคกี้บ่อยๆด้วย "

" อ่อ..ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี...กี้เองก็รักสกาย..... "

" อืม...ตอนลัคกี้หายไปนะ พี่มิคาเอลชอบแอบออกไปตามหาลัคกี้ตอนดึกๆ แล้วก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง...แองเจิลไม่กล้าเข้ามายุ่งเลยล่ะ! แองเจิลดีใจนะ...ที่พี่คิดได้และเลิกทำร้ายลัคกี้ซักที "

แองเจิลลูบหัวผมเบาๆแล้วยิ้มให้...ผมยิ้มตอบ ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆปิดลง ผมดีใจที่รู้ว่าพี่เค้าก็ตามหาผม...คิดถึงผม เหมือนที่ผมก็เป็น...ความรู้สึกที่มีความสุขจนท้วมท้นขนาดนี้...บางทีก็ทำเอาผมใจหายเหมือนกัน ไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนว่าจะมีความสุขมากขนาดนี้...มีคนรักมากมาย และก็มีคนให้รักมากมาย......

" อ่าวสกาย... "

" ไงลัคกี้...คนอื่นไปไหนหมดอะ? "

" ไม่รู้สิ...กี้เพิ่งตื่น "

" อ้อ...นี่..เค้าทำซุปมาฝาก...รู้มาจากแองเจิลว่าลัคกี้ท้อง "

" ฮ่า..ขอบคุณ...กี้หิวอยู่เลย "

" งั้น...เดี๋ยวสกายมานะ "

" อื้ม.... "

ผมตื่นนอนก็ลงมาครัว...มาหาอะไรกิน แต่ไม่เจอใครเลย...นอกจากสกายที่เพิ่งเข้ามา ผมเปิดดูซุปไก่...น่ากินสุดๆ ว่าแล้วกินเลยเถอะ! ผมเดินไปหยิบช้อนกับถ้วยมาตักใส่ ฮ่า...หอมมาก!!

" กินอะไรล่ะนั่น? "

" อ้ะ! พี่...สกายทำซุปมาให้น่ะ..หอมเชียว "

พี่มิคาเอลเดินมานั่งข้างๆแล้วลูบหัวผมเล่นระหว่างที่ผมกิน หืม...อร่อยมาก! สุดๆไปเลยล่ะ...หรือผมหิว...ไม่หรอกสกายทำอร่อยต่างหาก!

" อ้ะ...พี่มิคาเอล แองเจิลล่ะครับ "

" อยู่กับป๊ะ "

" ครับ...อร่อยมั้ยลัคกี้? "

" แฮ่ๆ...อร่อยมาก!!! "

' ดีๆ...กินมันให้หมด....ได้ตายทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ!!! '

" มึง!!!! "

" โอ้ย...!!!!! "

" ลัคกี้!!!! ไอ้สกาย!!มึง!!! "

จู่ๆผมก็ปวดท้องอย่างรุนแรง...อย่างกับมีไฟลุกพรึ่บอยู่ในท้อง.,.มันร้อนรนจนผมทนไปไหว...ดิ้นตกเก้าอี้ที่นั่งกินอยู่...พี่มิคาเอลรีบเข้ามารับผมเอาไว้..สีหน้าพี่ไม่ดีเลยนะครับ! ผมเหลือบไปมองสกายมีสีหน้าไม่กลัวเกรงเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ผม...ปวดท้องมาก..มากจนอยู่เฉยๆไม่ได้! ดิ้นเร่าอย่างกับปลาติดเบ็ด...อ่า...เลือดสีดำไหลเป็นทางยาวซึมออกมาจากกางเกงที่ผมใส่......ไม่!!! ไม่ไม่ไม่...ลูก!!! ลูก!! ของผม...ไม่นะ!!!

" กี้เจ็บ...!!!!! "

" ใจเย็นลัคกี้!!! "

" มึงเป็นตัวอะไรเนี่ย!!! ทำไมเลือดเป็นอย่างนี้?!! "

สกายพูดด้วยสีหน้าตกใจที่เห็นเลือดผม...ตาผมพร่าไปหมด...ท้องปวดเหมือนข้างในถูกบีบรัดจนฉีดขาด...ร้อนรุ่มภายในท้องไปหมด ไม่ไหวแล้ว...ผมทรมานเหลือเกิน..ผมเจ็บ....ผมปวด.......ลูกผม..ลูกจะเป็นอะไรมั้ย..อย่าเป็นอะไรนะ...อย่าทิ้งแม่ไป ทำไมสกาย...ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย.........

.

.

.

ทั้งบ้านเริ่มอลม่านวุ่นวาย...เพราะทุกคนที่อยู่ที่บ้านต่างวิ่งมาที่นี้ ไม่มีใครรู้ว่าควรทำยังไงกับลัคกี้ที่มีสภาพตกเลือดเลือดอย่างนี้...แองเจิลโกรธมากจับสกายมัดเอาไว้เพื่อรอลงโทษ!!

" ทำไงดี!!! "

" หมอๆเราต้องเรียกหมอ!! "

ซาโตชิเสนอความคิดอย่างร้อนรน

" หมอคนกับซาตานมันไม่เหมือนกันนะ!! "

ฮิมูระแทรกขึ้น....ใช่คนที่ตกเลือดตอนนี้เป็นซาตานไม่ใช่คน หมอคนมาคง...ช๊อค

" รอแป็ปนะลูก!! แม่จะไปพาหมอมา!!! "

ไวท์นึกขึ้นมาได้...เพราะตอนที่เค้าเดินทางรอบโลกเค้าได้เจออะไรมากมายรวมถึงหมอที่รักษาซาตานโดยเฉพาะ!
เพราะงั้นทั้งไวท์และฮิมูระจึงไม่รีรอเลยที่จะไปตามหมอซาตานตนนั้นมา...แต่จะทันมั้ย...ในเมื่ออีกฝ่ายนั้น...อยู่คนละฝากประเทศกันเลย!!!

มิคาเอลรีบอุ้มลัคกี้ขึ้นห้องตามด้วยทุกๆคน...ลัคกี้ดิ้นเร่าจนกระทั้งหมดสติไป...มิคาเอลที่เป็นห่วงทั้งแม่ทั้งลูก...เค้ากระวนกระวายมากจนซาโตชิต้องคอยปลอบ ทิคาเอลคอยฟังเสียงหัวใจอีกดวงอยู่ตลอดว่าตัวเล็กยังอยู่ไหม...แต่เสียงนั้น...มันช้าลง...ช้าลง..ทุกๆที...ยิ่งมันเต้นช้าเท่าไหร่..หัวใจของคนเป็นพ่อก็ยิ่งรวดร้าวมากขึ้นเท่านั้น!!

เลือดสีดำยังคงไหลรินเป็นสาย...น้ำตาของความเป็นแม่อาบหน้าแม้ไร้สติ ตัวเริ่มซีด...ริมฝีปากที่เคยสีสดกลับซีดเซียวเพียงพริบตา ทำให้ทุกคนยิ่งกังวลหนัก!โดยเฉพาะ...มิคาเอล! ครึ่งชั่วโมง...หมอก็ปรากฏตัว...เค้ารีบเข้าไปดูทันที...ก่อนจะใช้พลังบางอย่างและให้ยา...

" เค้ารอดแล้วนะ...แต่เสียใจด้วยเด็กตายแล้ว! ยาที่อีกฝ่ายใช้มันแปลกมาก...ไม่เคยเจอยาอย่างนี้มาก่อน ไม่น่าใช่ยาของมนุษย์ เพราะมันแรงมากจนเจ้าตัวเกือบตาย! "

ความจริง...เล่นเอาทุกคนถึงกับทรุดฮวบ...มิคาเอลเดินเข้าไปหาลัคกี้ที่นอนหายใจรวยริน...เขาเอาหน้าแนบกับท้อง...ที่ปราศจากอีกชีวิต! น้ำตา...เอ่อล้นเพราะเสียใจกับการจากไปของลูกตัวเอง แม้เค้ายังเป็นอย่างนี้...ลัคกี้ล่ะ...จะเป็นยังไง? เมื่อไร้หนทาง...ทุกคนจึงทยอยออกไป ปล่อยให้มิคาเอลได้อยู่ดูแลลัคกี้

" มึงเอายาอะไรให้ลูกกูกิน!!! "

ไวท์ลงมาข้างล่างก็มุ่งตรงหาสกายทันที! สกายผวาแต่ทำใจดีสู้เสือ แม้รู้ดีว่าคงไม่รอด!

" ผมไม่รู้...มีคนให้มา "

" ใครให้มึงมา "

" ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ..เค้าแค่ว่าได้ผลชัวร์..แล้วก็ชัวร์ซะด้วย.... "

" มึง!!!! "

ไวท์ตวาดก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ แล้วฉีกยิ้มหวานอย่างที่ถนัด...งานนี้สกายคงไม่รอด!! ไวท์เดินย่างสามขุมเข้าหา....

" หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ! "

" ทำไม? "

" ผมจะจัดการเอง!!! "

*************************************************

https://www.facebook.com/NiyaySdSd

อัพเดทสดๆทุกวันเลยค่า

Read more ...

ทาสรัก 14

" อะอืม....อ่าว...... "

ป๊ะกับมี๊กลับไปแล้วหรอ? ว้า...ผมนี่แย่จัง เล่นหลับซะนานเลย...ก็อย่างที่บอกนั่นแหละครับ ช่วงนี้ผมง่วงบ่อย กินเยอะ...ว่าแล่วก็หิว...หาไรกินดีกว่า.........

" เอ๊ะ...?!!! มะมะไม่จริง......... "

ผม...ลูบท้องตัวเองเพราะหิว...แล้วขาทั้งสองข้างก็สิ้นแรงทันที...ผมท้อง?!! ข้างในนั้น...มีหัวใจอีกดวงกำลังเต้น...ไม่จริง เป็นไปไม่ได้!!! ผมจะท้องได้ยังไง...ในเมื่อพี่เค้าไม่ได้รักผม...ผมลองลูบท้องตัวเองอีกครั้ง...ยังเหมือนเดิม...นี่..มันแปลว่าพี่ก็รักผมใช่มั้ย.......พี่มิคาเอล แต่...สกายก็ท้อง...สุดท้ายเราก็ต้องถอยอยู่ดี

" อยู่กันสองคนก็ได้เนาะ... "

ผมฝืนยิ้ม...แล้วพูดกับลูก เพราะสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้คือ..ถ้าผมเศร้าลูกก็จะเศร้าไปด้วย ไม่เอาหรอก! อย่างน้อย...นี่ก็แสดงให้เห็นว่าพี่มิคาเอลก็รักผม...แม้เวลานี้เค้าจะมีอีกคนก็ตาม

.

.

.

" แองเจิล...มิคาเอลอะ "

" มี๊!...พี่มิคาเอลอยู่ในห้องน่ะ.....อยู่แต่ในนั้นมาสองสามวันล่ะ "

แองเจิลพูดด้วยท่าทีเนือยๆ คงอาจคิดถึงลัคกี้ และอีกส่วนคือมิคาเอล ผมล่ะไม่เข้าใจเจ้าตัวดีนั่นเลย รักเค้าแท้ๆแต่รังแกเค้า...ท่าจะบ้า!! ผมเดินมาข้างบนห้องมิคาเอลคนเดียวปล่อยให้แบล๊คอยู่ปลอบแองเจิลไป...งี้อะนะพ่อกับลูกสาว...

" ก๊อกๆ..!!!มิคาเอล!! เปิดประตูให้มี๊หน่อยสิ!! "

" แกร๊ก..! มี๊มีอะไรกับผมหรอ? "

แปลกนะเนี่ย...ไม่ร่าเริงเลย!

" ร่าเริงไม่ออกครับ "

มิคาเอลพูดขึ้น....ตามหลังผมที่เข้ามานั่งที่เตียงกว้าง...อ่า..ผมลืมสินะว่าลูกมันไม่ใช่คนซะทีเดียว มิคาเอลตามมากอดผมเอาไว้...

" ทำไมไม่ร่าเริงล่ะ? "

" ก็.... "

" เรื่องลัคกี้รึไง? "

" ครับ "

" สนเค้าด้วยหรอ? "

" ทำไมมี๊พูดอย่างนี้ล่ะ "

" ก็แกไม่รักเค้าหนิ เกลียดเค้าอีกต่างหาก...แล้วจะคิดถึงเค้าทำไมล่ะ!! "

" มี๊....ทำไมมี๊ไม่โกรธไวท์ล่ะ..ที่ไวท์ทำน่ะ "

" ไม่รู้สิ...เพราะร่างกายมี๊ละมั้งที่เจ็บ ใจมี๊น่ะ...ก็ยังมีป๊ะที่เยียวยาไง....แล้วถามเรื่องนี้ทำไม? "

" ผมอยากรู้..... "

มิคาเอลนั่งกอดผม...แล้วไหล่ผมมันก็ชื้นๆขึ้นมา? เจ้าตัวดีมันร้องไห้แหะ? แปลกดี...

" ลัคกี้อยู่บ้านป๊ะนี่เอง.... "

" !!!! "

อยู่ๆมิคาเอลก็พูดขึ้นมา....ผมตกใจมาก...สดุ้งโหยง..แล้วหันไปมองหน้ามิคาเอลที่แววตาประกายขึ้นมาทันที รู้ได้ไง?!!

" ลัคกี้อยู่บ้านป๊ะนี่เอง.... "

" !!!! "

ผมตกใจมาก...สดุ้งโหยง..แล้วหันไปมองหน้ามิคาเอลที่แววตาประกายขึ้นมาทันที รู้ได้ไง?!!

" มี๊...ผมมีพลังพิเศษ..ผมสามารถเห็นสิ่งที่ผ่านมาของคนที่สัมผัสตัวได้... "

" ห้ะ...!!!! มีงี้ด้วยหรอ?!! "

" อืม...แองเจิลก็อ่านความคิดซาตานได้น่ะ "

" โห...ลูกมี๊สุดยอดเลย!!! อ่อ...งี้นี้เองเราถึงรู้เรื่องที่ไวท์ทำ "

" ครับ...แล้วลัคกี้...จะกลับมามั้ย? "

" ไม่...เค้าคงไม่กลับมาแล้วล่ะ "

" ทำไม?!! "

" ถามตัวเองสิมิคาเอล.... "

ผมลูบหัวมิคาเอล...แล้วเดินออกมา ทีนี้...ก็เหลือแค่ว่ามิคาเอลจะคิดได้มั้ย ตอนแรกกะจะทำอะไรซักอย่างก่อนจะบอกที่อยู่...แต่ดูมัน! แค่แตะตัวก็รู้แล้ว...เวรกรรมจริงๆ!! ผมเดินมานั่งกับสองพ่อลูก..ไวท์และฮิมูระก็มา...แหม...นี่มันวันรวมตัวหรือไงกันนะเนี่ย?!!

" พี่..ลัคกี้หายไป...... "

ไวท์เอ่ยกับแบล๊ค...เอ่อ..ลัคกี้นี่เล่นไปไม่บอกใครเลยหรอเนี่ย?! เฮ้อ...แบล๊คบอกความจริงให้ไวท์และฮิมูระฟัง..ยกเว้นเรื่องที่ลัคกี้ท้อง เค้ายังคงเก็บเอาไว้ก่อน....ทั้งสองคนถอนหายใจ...คงโล่งใจเรื่องลูกละสินะ เป็นธรรมดาของพ่อแม่นั่นแหละนะ
ที่จะเป็นห่วงลูกตัวเอง

" งั้นผมจะไปหาลูก! "

" อย่าเลยไวท์...ปล่อยให้ลัคกี้อยู่คนเดียวซักพักน่ะดีแล้ว "

" แต่...เค้าอยากไปหาลูกนี่! "

" เชื่อพี่เถอะไวท์ "

" อ่า.... "

แล้วทั้งห้องก็เงียบลง...แองเจิลก็เอาแต่กอดแบล๊คบนใบหน้าหวานเริ่มมีรอยยิ้มแล้ว...งี้ล่ะนะ รู้ว่าคนที่ตัวเองรักปลอดภัยก็คงสบายใจเป็นธรรมดา...คงเหลือแต่มิคาเอลนั่นแหละที่จะเอายังไง...ถึงจะบอกว่าช่วยแต่พวกเราก็ช่วยได้แค่นี้ ที่เหลือคงต้องปล่อยให้เจ้าตัวนั้นคิดได้เอง

.

.

ผ่านไปเป็นอาทิตย์...ผมดีขึ้นเยอะเพราะห่วงลูก ไม่อยากให้ลูกพลอยเครียดไปกับผม..ของที่กินก็เลือกมากขึ้นเยอะเลยผม...แต่ก็กินเยอะขึ้นมากด้วยเหมือนกัน...กินล่ะก็นอน กินล่ะก็นอน...สบายเลยลูกผมเนี่ย! จะให้ผมกินล่ะก็นอนอย่างเดียวเลยหรือไงน้า....

" วันนี้กินอะไรดีล่ะหึ๊...? "

ผมเดินไปเปิดตู้เย็นพลางส่องดูอาหารแล้วเอ่ยถามลูก...ที่ยังตอบไม่ได้ เอ...กินอะไรดีล่ะเนี่ย? ซุปมันฝรั่งดีกว่า..มีประโยชน์เพียบ! เนอะๆลูกเนอะ.... ผมหยิบอาหารออกมาจากตู้เพื่อปรุง...อยู่อย่างนี้สบายใจดีครับ

" ลัคกี้....! "

" ตึ้ง..!! โคล้งเคล้ง!!! "

" ลัคกี้....! "

" ตึ้ง..!! โคล้งเคล้ง!!! "

ของตกหกกระจายเต็มพื้นไปหมด...เสียงที่เรียก....เสียงที่ผมจำได้ดี แต่...เสียงนี้ไม่ควรปรากฏที่นี่..ตอนนี้ เวลาแบบนี้เลย....ร่างผมนิ่งราวถูกตรึง...ไม่สามารถทำอะไรได้...แม้ลมหายใจก็แทบหยุด ผมฝืนหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง...ดวงตาสีมรกตงั้นหรอ? ดีใจอะไร? ผมสิ...ไม่ได้ดีใจซักนิด....

" มาทำไม? "

" มาตามกลับบ้าน... "

" ผมจะอยู่ที่นี่...ไม่ไปไหนทั้งนั้น! "

ผมพูดแล้วก็เดินขึ้นห้องมา เดี๋ยวพี่มิคาเอลก็คงกลับไปเอง...ขอโทษนะลูก...ที่แม่ร้องไห้อีกแล้ว....ผมนอนร้องไห้อยู่บนที่นอน การเห็นหน้าพี่เค้าอีกมันทำให้แย่...ผมตัดใจไม่ได้..ไม่ได้เลย ผมรักพี่มิคาเอล...ตอนนี้ก็รัก และยังไงก็ยังคงรัก...

" ลัคกี้...! "

" พี่! ออกไปเลยนะ....!!! "

ผมรีบปัดน้ำตาทิ้งเมื่อพี่มิคาเอลปรากฏตัวในห้อง ตัวเองถอยล่นจนติดหัวเตียง...พี่มิคาเอลยืนอยู่เลยประตูมาหน่อย เค้าไม่ได้เดินหรือขยับเข้ามาใกล้ผมเลย แต่ไว้ใจได้ที่ไหน...ไม่ได้เลยต่างหาก

" ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ... "

" งั้นกี้จะไปเอง.... "

ผมลุกขึ้นแล้วเดินลงจากเตียงเตรียมเดินออกไปด้านนอกแต่ดันถูกพี่มิคาเอลดึงแขนเอาไว้ ทำให้ผมเดินไปต่อไม่ได้..ผมทะเลาะกับพี่เค้าตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด พี่เค้าอารมณ์ร้อน...มีหวังลูกต้องเป็นอะไรแน่ๆ

" ปล่อยผมเถอะครับ...อย่ามายุ่งกับผมอีกเลย "

" ทำไมพี่ถึงยุ่งกับเมียตัวเองไม่ได้? "

" อึก!...พะเพราะพี่......มีสกายอยู่แล้ว และสกายก็กำลังมีตัวเล็กไง! "

ผมพยายามแกะมือพี่มิคาเอลออก...แหม่...แรงเยอะจัง ไม่ขยับเเลยน่ะสิ!

" เป็นซาตานยังไงให้มนุษย์มันหลอกน่ะห้ะ! "

" อะไร..หมายความว่าไง! "

" สกายมันโกหก...มันไม่ได้ท้อง! "

" เห้อะ..ขอนะพี่...ผมเชื่อสกายมากกว่าพี่ ผมขอล่ะ....พอเถอะหยุดทำร้ายผมซักที.....ผมเจ็บฮึก...มาเยอะแล้วนะ...ผมขอล่ะพี่..ปล่อยผมไปเถอะ...หยุดทำร้ายผมเถอะผมขอ...ฮื่ออออออผมขอนะฮื่ออออฮือ...... "

ขาของผมพับลงเพราะไม่มีเรี่ยวแรงจะยืน...ทำให้ผมกองอยู่กับพื้นแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น วงแขนแกร่งที่เคยสร้างความรวดร้าวกำลังมอบไออุ่นให้กับผม....พี่มิคาเอลกอดผมเอาไว้...ทำไม...มาดีกับผมทำไม

" พี่มันเชื่อไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรอ? "

" ....... "

" พี่ขอโทษลัคกี้..... "

ผมเงยหน้ามองหน้าพี่มิคาเอลทันที...ขอโทษหรอ? พี่มิคาเอลขอโทษเรางั้นหรอ....ไม่จริงหรอก...

ผมส่ายหัวรัวๆแล้วลุกหนีมาจากอ้อมกอดที่โหยหา...คำพูดที่นำมาแต่ความปวดร้าว...ผมไม่เชื่ออีกแล้ว..ไม่!

" เก็บคำโกหกของพี่ไปเถอะ....ผมขออยู่คนเดียว "

ผมยืนเผชิญหน้า...ตอนนี้ผมต้องเข้มแข็ง เพื่อลูก..ถ้าอ่อนแอ..ลูกก็พลอยได้รับผลกระทบ...แม้สิ่งที่อยู่ในท้องผมตอนนี้จะเป็นหลักฐานอย่างดีว่าพี่เค้ารักผม แต่....สิ่งที่ผมเจอมาไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชีวิตลูกไปเสี่ยง!

" ลัคกี้...ครั้งนี้พี่ขอล่ะ เชื่อพี่เถอะ! "

" ไม่! กี้ไม่เชื่อ...กลับไปหาสกาย...คนรักของพี่ซะเถอะ!!! "

" พี่ไม่ได้รักสกาย!!! พี่รักเราลัคกี้!! "

รัก!! ฮึก..!....พี่บอกว่าพี่รักผม...พี่รักผมจริงๆใช่มั้ย? เชื่อได้มั้ย...ใจผม...มันเชื่อพี่เต็มร้อยแล้วรู้มั้ย..ผมรักพี่นะ..รักมาก...

" ถ้าลัคกี้ไม่เชื่อ...ลูกในท้องนั่นไงหลักฐานความรักของพี่!!! "

" พี่....ฮื่ออออฮืออออกี้รักพี่มิคาเอลนะ...รักมากเลยนะฮื่ออออ "

ผมถลาเข้าไปกอดพี่เค้าอ้าแขนรอผม..แค่คำว่ารักจากพี่...ผมก็ยอมยกโทษให้แล้ว ผมกอดพี่มิคาเอลเอาไว้แน่น...ผมดีใจมากแค่ไหนพี่รู้มั้ย...ความรักที่มีให้พี่มาตลอด...ในที่สุดพี่ก็ยอมรับมัน

" พี่ขอโทษที่ทำเราอย่างนั้นลัคกี้...พี่บ้าเอง พี่ขอโทษ.... "

ผมส่ายหัว...ผมไม่โกรธเลย..ไม่เลย ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันคุ้มเสียด้วยซ้ำ...แม้ที่ผ่านมาผมจะเจ็บปวด...แต่เพราะผมรักพี่ผมจึงยอม...แค่ขอโทษ แค่บอกรัก...ทุกอย่างก็จบ.....

" ผมรักพี่...รักมากรัก...... "

" พี่รู้....พี่ก็รักเรา.... "

ผมนั่งร้องไห้เพราะดีใจอยู่ในอ้อมกอดพี่มิคาเอลเป็นเวลานานพอสมควร...ผมดีใจ..ดีใจที่สุดเลย นี่ไงความสุขของผม...ผมมีมันแล้ว...แม้ว่า...วันพรุ่งนี้พี่มิคาเอลจะเกลียดผมอีก...ผมก็พร้อมจะยอมรับมัน....เพราะรักจึงยอม เพราะรักจึงทน...ผมอาจดูโง่...ที่ถูกทำร้ายมาตั้งมากมาย...แต่แค่คำว่ารัก...คำเดียวผมถึงกับยอมให้อภัย....แต่ถ้าคุณรักใครซักคนจริงๆ คุณจะเข้าใจความรู้สึกผม....

" เมื่อกี๊จะทำอะไร... "

" กี้จะทำอะไรกิน...กี้หิว "

" งั้นป่ะ...ไปหาไรกินกัน "

" อื้ม.... "

พี่มิคาเอลเช็ดน้ำตาให้...แล้วฉุดผมลุกขึ้น...จูงมือแล้วลงไปข้างล่างด้วยกัน...อ่าเขินแหะ!

" อ่า...ลัคกี้จะกินอะไร? "

" กี้จะกินซุปมันฝรั่ง..... "

ผมเดินไปที่ตู้เย็น..แล้วเปิดหาของใหม่ พี่มิคาเอลก็เก็บของที่หล่นไปทิ้งแล้วเดินไปประจำแหน่งพ่อครัว...ผมเอาของวางตรงเคาน์เตอร์แล้วมองพี่มิคาเอลงงๆ

" พี่ทำเป็นหรอ? "

" ไม่อะ.... "

" อ่าว! "

" ลัคกี้ก็บอกพี่สิ...เดี๋ยวพี่ทำตามที่ลัคกี้บอก "

" ก็ได้.... "

ผมมองแล้วยิ้มออกมา...ความสุขที่ผมเฝ้ารอเลยนะเนี่ย! ผมสั่งนั่นนี่พี่คาเอลก็ทำให้เป๊ะๆเลยล่ะ! ฮิฮิ...น่ารักดี...พรุ่งนี้จะเป็นยังไง...ตอนนี้ช่างมันเถอะเนาะ...ขอมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ก่อนก็แล้วกัน....

" เสร็จแล้ว.... "

*****************************************************

https://www.facebook.com/NiyaySdSd

อัพเดทสดๆทุกวันเลยจ้า

Read more ...