แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! แสดงบทความทั้งหมด

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 20


" โต๊ะสามเอสเปรสโซ่สอง บราวนี่หนึ่ง! "

" คร้าบ... "

" อันนี้ของโต๊ะห้าชาเขียวนมและคุกกี้ชาเขียว "

" คร้าบ.... "
และอีกหลายเมนูที่ต้องเสิร์ฟ

ร้านผมวันนี้วุ่นวายจริงๆครับ ผมมองหน้าคนรักที่ใส่ชุดพนักงานร้าน กางเกงเสล็คสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อกั้กสีดำ...แล้วผ้ากันเปื้อน ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายตัวที่ค่อนข้างใหญ่อย่างเค้าจะใส่มันได้ดูดีมากขนาดนี้

จะว่าไป...ผมก็ออกมาจากบ้านยุนโฮมาอยู่ที่คอนโดของผมเองได้เป็นอาทิตย์แล้วนะ ผมคิดว่าคุณนายชองจะมาตามแต่ก็ไม่ กลับเงียบหายไปเสียอย่างนั้น ผมเองชักจะเป็นห่วงแต่ยุนโฮบอกว่าไม่เป็นไร...เพราะชางมินดูแลและส่งข่าวเรื่องแม่ให้ยุนโฮได้รู้ตลอด เค้ารักแม่น่าดูเลยน้า...^^

" เหนื่อยแย่เลยแจจุง "
จุนซูเพื่อนซี้และหุ่นส่วนร้านถามขึ้น

" ไม่นะ...สนุกดีออก ^^ "
ผมยิ้มตอบ...

ข้างจุนซูก็มียูชอนเพื่อนรักของยุนโฮ พวกเราสี่คนเป็นซี้กันมาก่อน...น่าแปลกที่ซี้อย่างเรากลายมาเป็นอย่างนี้ได้ แต่มันก็เป็นอะไรที่น่าประทับใจไม่น้อยล่ะครับ....^^

" เดี๋ยวแจจุงเอาไปทิ้งเองดีกว่า จุนซูไปเคลียร์บัญชีเถอะ "
ผมคว้าถุงขยะจากมือจุนซูมาถือ

" โอเคๆ เออ...เดี๋ยวไปดื่มกันนะ ^^ "

" ได้เลย! ^^ "
แล้วผมก็เดินเอาขยะมาทิ้งหลังร้าน

" กรี๊ดดดดดด ช่วยด้วยค้า!!! "
ผมรีบหันขวับไปทางต้นเสียง

พบชายสามคนกลังฉุดกระชากผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ไอจะไปตามคนข้างในร้านก็กลัวจะไม่ทันการ ผมเลยคว้าไม้กวาดแล้ววิ่งไปช่วยเธอทันที!!!

" ปล่อยเธอนะ!!! "
พวกนั้นมองผมแล้วยิ้ม ผู้หญิงคนนั้นดิ้นๆแล้ววิ่งมาทางผม

" แหม่...ร่างบางขนาดนี้จะทำอะไรพี่ได้? "

" น่าตาดีใช้ได้เลยนะลูกพี่... "
ผมเริ่มหวาดๆ กับสายตาหื่นๆนั่นและ

ผมเลยหันไปผู้หญิงกะบอกให้เธอวิ่ง แต่ผมก็ต้องขมวดคิ้วมุ่ยเมื่อเธอยืนยิ้มอยู่...แล้วเธอก็เอาผ้าขาวๆขึ้นผมเตียมวิ่ง แต่ชายสองจากสามนั่นล๊อคตัวผมเอาไว้แน่นมากจนเจ็บแขน!!!

" จะ..จะทำอะไรผมน่ะ ปล่อยผมนะ!!!! "

" คงจะไม่ได้อะนะ....จนกว่านายจะปล่อยลูกชายของนายฉันเสียก่อน! "
ลูกชายของนายมันงั้นหรอ.....งั้นก็หมายถึง ยุนโฮน่ะสิ!

ผมพยายามดิ้น แต่ก็ไม่ได้นานนักเพราะหญิงสาวโปะยาเข้าที่จมูกผม ผมพยายามกลั้นหายใจแล้วดิ้น...แต่มันจะได้นานเท่าไหร่กัน....เพราะแป็ปเดียว...รอยยิ้มเย้ยของบุคคลตรงหน้าก็เริ่มเบลอเลือนลางและวูบลง.......

ยุนโฮ...ช่วยผมทีสิครับ.........





Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 19

อยากให้เป็นแค่ความฝัน...ที่ผมฝันไปเท่านั้น พอตื่นขึ้นมา...มันจะกลายเป็นเรื่องตลกในฝันเท่านั้น แต่มันไม่ใช่! มันไม่ใช่ความฝัน...มันเป็นความจริงที่เกิดขึ้นไปแล้ว.......

ผมนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนที่นอนหลังกว้าง ปราศจากคนรักข้างกาย แต่มันอาจเป็นเรื่องดี ที่ไม่ต้องมองหน้าคนที่ผมรักสุดใจในเวลานี้ ความรู้สึกผิดมันถาโถมเข้ามาใจจนผมอึดอัด...แม้ผมจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ควรรู้สึกอย่างนี้เวลาไปมีอะไรกับชายอื่น แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา...ผมมีแค่เค้าคนเดียว และเมื่อผมเป็นของเค้า...ผมก็ไม่อยากให้ร่างกายนี้เป็นของใครอีกทั้งนั้น

" นั่งเศร้าเรื่องนั้นอยู่หรอครับ? "
ผมเงยหน้ามองคนรักที่เข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้

สายตาที่อ่อนโยนถูกส่งมาปลอบผม แต่ผมไม่สมควรได้มัน...ผมหลบสายตานั่นแล้วนั่งกอดเข่าตัวเองนิ่ง เตียงค่อยๆยุบลงตามน้ำหนักตัวของยุนโฮ อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นกอดผม....

" ผม... "

" มันผ่านไปแล้วนะ...แล้วคุณก็โดนยา ไม่ได้เต็มใจซักหน่อย "
ยุนโฮแย่งผมพูด...พร้อมกับดึงหน้าผมให้มองหน้าเค้า

" เราแยกไปอยู่ของเราสองคนดีกว่ามั้ย? ที่นี่มันทำให้แจจุงเจ็บช้ำ ผมไม่อยากให้แจจุงเสียใจ..... "
มือหนาลูบหน้าผมแผ่วเบาๆ

" แต่แม่ยุนล่ะ...เค้าอยากให้ยุนโฮอยู่ที่นี่นะ "

" แต่ผมไม่อยากอยู่แล้ว...พวกเค้าใจร้ายเกินไป "

" ผมไม่เป็นไร... "

" เลิกพูดคำนี้เพื่อผม...แล้วเอาแต่ใจตัวเองบ้างเถอะแจจุง "
เพราะผมรักคุณนี่ไง...ผมถึงเอาแต่ใจไม่ได้

ผมเงียบไปไม่พูดอะไรต่อ เค้าก็เงียบราวกับรอคำรีอบของผม...มือหนาที่อบอุ่นลูบหัวผม มันตอกย้ำว่าเค้ารักผมขนาดไหน แม้ว่าผมจะมีอะไรกับเอริก้าไปแล้วก็ตาม ผมมองหน้าเค้า...พร้อมน้ำตาที่คลอหน่วง

ผมเอาแต่ใจได้สินะ...ดื้อได้สินะ ผมรักยุนโฮที่สุดเลย...!!

" แจไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...ฮึก.! ผมไม่อยากอยู่แล้ว...ฮือ.... "
ผมโผเข้ากอดคนรัก ซึ่งเค้าก็อ้าแขนรอผมอยู่ก่อนแล้ว

" ครับ..เราย้ายกันวันนี้เลยเนาะ ^^ "
ผมพยักหน้ารัวๆแล้วกอดยุนโฮแน่น

ไม่ใช่ไม่อยากอยู่...แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น ผมรับพวกเค้าไม่ได้จริงๆ คุณนายเล่นทำอะไรต่ำๆอย่างนี้...ผมเดาไม่ออกเลยว่าถ้าอยู่ต่อต้องเจออะไร รู้ว่าไม่ชอบที่เราคบกัน...แต่แบบนี้มันเกินไปจริงๆ!

" นั้นจะไปไหนกัน!! "
ผมกอดแขนยุนโฮแน่น ในมือของเค้าและผมมีกระเป๋าเสื้อผ้าคนละใบ

" ไปจากที่นี่ไงครับแม่ "
ยุนโฮตอบกลับคุณนายชองอย่างเย็นชา

เธอดูตกใจมาก น้ำตาที่แทบมองไม่เห็นคลออยู่เบ้าตาของเธอ ผมใจหายเหมือนกันที่เห็นคุณผู้อวดดีมีสีหน้าแบบนี้...แต่ถ้าเธอไม่ทำเกินไปแบบนี้ ผมคงทนเธอได้อยู่

" ฉันไม่ให้แกไปไหนทั้งนั้นตายุนโฮ!!! "

" ผมจะไป... "
ว่าจบเค้าก็ลากผมเดินออกมา

เสียงคุณนายชองเรียกครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งตะหวาดทั้งด่าทั้งขู่ตัดแม่ตัดลูก แต่ไม่ว่าวิธีไหนก็ไม่สามารถหยุดการไปของพวกผมได้... ผมเสียใจที่ทำให้ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของคนรักผมเสียใจ ผมอยากขอโทษเธอ....และหวังว่าผมจะมีโอกาสได้พูดซักวัน...วันที่เธอรู้ว่าความสุขของลูกชายเธอคืออะไร




Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 18


คุณนายชองลุกขึ้นเผชิญหน้ากับลูกชาย เธอเผลอยิ้มเมื่อเห็นว่าลูกชายอามรมณ์เสียลงมา เพราะเธอคิดว่าลูกชายคงทะเลาะกับแจจุง ที่นี่ล่ะ...เธอจะได้ไล่มันออกไปจากชีวิตลูกชายของเธอเสียที

" เป็นอะไรไปคะ..อารมณ์เชียว "
จีเฮถามเสียงหวาน..แววตาเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากแม่

ยุนโฮปรายตามองน้อง จีเฮถึงกับขนลุกซู่ตัวสั่นเทาเพราะแววตาที่ดุดัน พี่ชายเธอน่ากลัวเหลือเกินในเวลานี้... จีเฮกระเถิบไปหลบหลังแม่พร้อมกับเกาะแม่ของเธอแน่น

" ทำไมมองน้องอย่างนั้นล่ะลูก น้องกลัวหมดแล้วนะ "
เสียงสูงวัยเอ็ดเบาๆ

แต่เธอกลับโดนสายตาเดิมนั่นมองมาที่ตนเช่นกัน แววตาที่โกรธแค้นอย่างไร้การปิดบัง...หากตรงหน้านี้ไม่ใช่มานดาและน้องของตนเองล่ะก็...พวกเธอคงโดนเขาถลาใส่ไม่ยั้งไปแล้ว

แต่แล้วสายตาทุกคู่ก็ถูกดึงดูดไปที่หญิงสาวที่ร่างมีแค่ผ้าคลุมกายเท่านั้น คุณนายชองถึงกับงงและโมโหที่เอริก้าขัดคำสั่งเธอ แต่เธอก็อดงงไม่ได้ว่ายุนโฮจะเอริก้าลงมาทำไม และทำไมแจจุงถึงไม่โวยเรื่องนี้

" คนของคุณแม่ทำอะไรได้เด็ดดวงมากครับ...เด็ดจริงๆ "
แววตาโกรธแค้นมีแววเย้ยหยันมารด

" เกิดอะไรขึ้น... "
จีเฮเปรยเบาๆ

" มันทำอะไร? "
คุณนายข่มอารมณ์แล้วถามเรียบๆ

" วางยา...ทั้งผมและแจจุง "
เสียงลูกชายของเธอก็เรียบและร้ายกาจไม่แพ้กัน

" แม่ไม่เกี่ยว "
เธอยังคงนิ่ง ยุนโฮมองมารดาอย่างสมเพชเวทนา....

" อย่ามามองแม่อย่างนั้นนะ!!! "
คุณนายชองตะหวาดเสียงหลง

เพราะสายตานั้น...มันทำร้ายจิตใจเธอเหลือเกิน

" อยากให้เราแยกกันมากใช่มั้ยครับ ถึงทำอะไรที่มันสกปรกและต่ำอย่างนี้ "
เสียงเข้มแดกดันมารดาอย่างโจ่งแจ้ง

" ใช่!! แม่ต้องการให้เรากับมันแยกกัน!!! แม่เกลียดมัน!! "
คุณนายชองก็หมดความอดทน ตะหวาดเสียงแหลมสู้สุดใจ

" คิดว่าทำได้หรอครับ? "
ยุนโฮยังคงรักษาท่าทีเหยียดหยามแม่และน้อง

" ได้อยู่แล้ว! ฉันจะได้อะไรก็ต้องได้!!! "

" งั้น...ผมเสนอวิธีแยกผมกับแจจุงให้มั้ยครับ "
คราวนี้ลูกชายตัวดีกลับยกยิ้มที่ดูร้ายกาจ คุณมองยุนโฮหวาดๆ

ยุนโฮเดินไปหาผู้เป็นแม่ช้าๆ ใบหน้าคมคายยกยิ้มเย้ยแม่และน้องตน มันช่างสกปรกสิ้นดีกับสิ่งที่แม่ตนทำเช่นนี้...เล่นกันอย่างหมาลอบกัด ไร้ความเป็นผู้ดีที่สุด....

ปืนกระดำขลับวางลงที่โต๊ะเล็กหน้ามารดา คุณนายชองและจีเฮมองปืนด้วยความงงงวยระคนหวาดกลัว เธอมองหน้าลูกชายที่ยืนกอดอกมองหน้าตนไม่ห่างนัก

" นี่มันอะไร!! "

" ปืนไงครับ.... "

" แม่รู้...แต่หมายความว่าไง?!! "

" วิธีแยกผมกับแจจุง...คือแม่ต้องฆ่าเราทั้งคู่เท่านั้นครับ "
เสียงเรียบเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

คนเป็นแม่ใจกระตุกวูบ นี่ลูกชายที่ตนรักกล้าพูดขนาดนี้เพียงเพราะไอ้ต่ำนั่นคนเดียว เธอมองหน้าลูกด้วยความโกรธและเสียใจ น้ำตาแม่คลอตัวสั่น...แต่ยุนโฮกลับมองภาพตรงหน้าอย่างเย็นชา

" ถ้าแจจุงเป็นอะไรไป...ผมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้สิ้นซาก.... ถ้าแจจุงตาย..ผมก็จะตายตามให้แม่ได้ดูเลยล่ะครับ.... อย่าลืมล่ะครับแม่...วิธีนี้ได้ผลดีเชียวนะครับ..... "
ยิ้มเหยียดให้มารดาอีกครั้งแล้วเดินจากไป

ร่างของคุณนายชองทรุดฮวบลงกับพื้น น้ำตาของแม่ไหลเป็นทาง...เธอเสียใจที่ลูกชายรักไอ้นั่นมากกว่าแม่แท้ๆอย่างตนเอง จีเฮตามมากอดแม่...ไม่รู้จะต้องพูดหรือปลอบแม่ยังไง แต่เธอจะไม่ยอมให้เรื่องเป็นอย่างนี้แน่..คอยดูเถอะ เธอจะเอาคืนยิ่งกว่านี้...รักมากก็แค้นมาก เกลียดมากเป็นเรื่องธรรมดา

ความคิดเลวๆไหลเข้าสมองของจีเฮเป็นฉากๆ เธอจะให้ไอ้คนดีนั่นมันกลายเป็นไอ้ร่านเลวระยำไปเลย...คอยดู!!!



https://www.facebook.com/NiyaySdSd

อ่า...เขียนเอง สะใจเองเพียงลำพัง... หึหึ...จีเฮฉันร่วมมือด้วย...ฉันชอบทำร้ายเคะ อร๊ายยยย!!!

อุ้ย..! สายตาอาฆาตเต็มเบย~
Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 17

ยุนโฮที่ยังคงงงกับเหตุการณ์มองดูร่างบางที่นอนหอบหายใจ ความโกรธและเกลียดเริ่มกัดกินใจชายร่างหนา...แต่สายตาด็พบเข้ากับผ้าขาว..สมองของเค้าเลยต้องประมวลเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง...และคนฉลาดอย่างเค้าก็เดาทางออกได้ทันที และที่เดาออก...คงเพราะร่างบางตรงหน้าที่ดูจะต้องการเสียเหลือเกิน..แต่ก็กลับดูไร้เรี่ยวแรงที่จะยันกายตนเองขึ้น

" ยะ..ยุน แจจุง.... "
ร่างบางพูดอะไรไม่ออก..ไม่รู้จะพูดอะไรที่ดูไม่เป็นแค่ข้ออ้างดี...

และคงเพราะยาที่ตนโดนทำให้คิดอะไรไม่ออกนัก...หัวเค้านั้นตื้อตีบตัน...สายตาจ้องชายตรงหน้าหวาดหวั่น แต่สติที่มีอยู่นิดนั้นทำให้เค้าเลือกที่จะจ้องมองแก่นกลางกายของชายตรงหน้า มากกว่าจะเป็นใบหน้าของเขา

" เกิดอะไรขึ้น?!! "
ยุนโฮเอ่ยถามเรียบๆแต่ก็ดูน่าหวั่น

ยุนโฮนั้นแม้จะเดาได้...แต่ใช่ว่าจะเชื่อเสียหมด...เค้าเดินเข้าไปอุ้มร่างของคนรักขึ้นเตียง เพียงสัมผัสโดนร่างตนเอง...แจจุงถึงกับครางเคลือออกมาเบาๆ เพราะสัมผัสนี้คือสัมผัสของคนที่ตนรัก...และต้องการ เมื่อแผ่นหลังแนบลงกับที่นอนนุ่ม ดวงตาหวานช่ำก็มองชายคนรักอย่างต้องการ

" จะตอบได้หรือยัง...ว่าเกิดอะไรขึ้น...??! "

" อ้ะ...อ้า.....ยะ..ยุน...!! "
ยุนโฮสัมผัสและลูบแก่นกายร่างบางเพื่อเรียกคำตอบ แต่กลับได้เสียงครางหวานหูแทน

" บอกได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น "
เขาหยุดมือที่สัมผัส...แจจุงคนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์

" ไม่บอกผมไม่ช่วยนะ.. "

" ยา..อึกอะ..เอริก้า...เธอโป..ะ..ยะ..ยา....ผม "
ร่างบางหอบแฮ่กๆเมื่อพูดจบ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน...

" อ๊า...!! "
ร่างบางบิดส่าย...เพราะนิ้วเย็นๆบีบยอดอกแรงๆราวกับทดสอบอยู่

เสียงร้องออกมาของร่างบอบบางทำให้เค้าวางเรื่องที่เกิดขึ้นเอาไว้ก่อน...แล้วจัดการเจ้าแมวน้อยที่ครางร้องเรียกเค้าไม่ขาดปาก...ยิ่มสัมผัสยิ่งแอ่นรับและครางหวานๆ

" อะอื้อ...แฮ่กๆ..ยุน..อ๊ะ!!อ๊า...เสียวอ้า..ผมอื้อ...ยุนโฮอ๊า,.!!!!! "
น้ำรักพุ่งออกมาจนเปรอะมือร่างสูง...หลังเค้าจัดการรีดมันออกมากับมือ!

เค้าลงไปเลียทำความสะอาดแก่นกายที่เปื้อนน้ำคาวของเจ้าตัวและเอริก้า...ร่างหนาไม่รังเกียจแม้แต่นิด แต่กลับยิ่งกลืนกินส่วนอ่อนไหวราวหื่นกระหาย...เจ้าตัวเล็กที่เพิ่งถึงฝั่งฝันก็ดิ้นเร่าอย่างทรมานเพราะเสียวซ่าน แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนเพียงไรก็ไม่สามารถหลุดจากลิ้นร้อนว่องไวนี่ไปได้....

" อ้ะอ้ะอ้า...ยุนอย่า แจอื้ออออ๊าาาาแจเสียว..อะๆมะไม่ไหวยุน...อ๊ะ?!!อ๊าาาาา!!! "
น้ำรักที่มีจำนวนไม่มากนักพุ่งเข้าปากร่างสูงเต็มรัก

เค้ามองเจ้าแมวน้อยนอนหายใจรวยริน...ร่างกายขึ้นสีเต็มตัว... น้ำขาวขุ่นถูกคายลงใส่มือแล้วป้ายมันลงที่ทางลับ... เจ้าเหมียวสดุ้งเฮือก...กัดปากแน่น เพราะนิ้วที่ชุ่มน้ำตัวเองกำลังรุกล้ำเข้ามาในกาย.... คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากัน...ดวงตาหวานก็หลับพริ้ม....

" อ๊ะ..อ้ายะยุนโฮ...... "
มือเรียวจิหัวคนรัก...

ความเสียวจี๊ดแล่นปรี่ขึ้นมาเมื่อนิ้วเรียวๆนั้นโดนเข้ากับจุดเสียวซ่านผ่านใน....ร่างสูงเพิ่มอีกสองนิ้วเข้าไปพร้อมกันกับที่ขึ้นไปดูดปากที่เผยอครางหอบ... ลิ้นเล็กๆที่เต็มไปด้วยความต้องการกระโจนหาลิ้นอีกฝ่ายทันทีที่มันเยื้องย่างเข้ามา... สองแขนโอคอคนรัก...พยายามรั้งร่างให้แนบชิด...ยุนโฮจึงใช้มือที่ว่างจากการเบิกทางสอดเข้าไปที่แผ่นหลังของแจจุงแล้วรั้งขึ้นมาแนบสนิทกัน....

เมื่อทางลับพร้อมยุนโฮก็จัดการนิ้วดึงตัวเองออกแล้วแทนที่มันด้วยแก่นกายที่ตั้งชัน....แจจุงผวาถอนริมฝีปากออกแล้วซบเข้ากับบ่าแกร่ง...เค้างับบ่าของคนรักเต็มแรงเพราะเสียวซ่าน..... ความใหญ่โตแทรกเข้ามาช้าๆ...จนกระทั้งมิด...แจจุงก็ยังคงกัดบ่าคนรักเอาไว้... ร่างทั้งร่างสั่นหงึกๆ...กล้ามเนื้อเกร็งและกระตุกๆ..... ยุนโฮยกยิ้มขึ้นมาเมื่อรู้ว่าคนรักถึงอีกครั้งแล้ว....มันมีน้อยครั้งมากที่แค่สอดใส่แล้วแจจุงเสร็จ....

" ขึ้นมานี่มา... "
ยุนโฮดึงแจจุงขึ้นมานั่งตัก...โดยตัวเค้าเองนั่งขัดสมาธิอยู่....

" อ้ะ..อ้าอ่ะๆ! ยุนโฮ...อื้อ...ซี๊ดดดดอ่าห์....ผมอ๊ะๆ..อ้าเสียว..... "
เมื่อขึ้นมาได้...ยุนโฮก็จัดการจับสะโพกแจจุงขึ้นลงใส่แก่นกายตัวเอง....

แจจุงเริ่มก้มลงไปกัดบ่าแกร่งนั้นอีกครั้ง...แก่นกายเล็กสีหวานก็เริ่มมีน้ำปริ่มๆที่ส่วนปลาย... ยุนโฮที่รู้นิสัยของคนรักดีจึงจับร่างนั้นกระแทกขึ้นลงเร็วขึ้น... เสียงครางดังอยู่ที่ข้างหูของเค้า...ฟังแล้วรู้ได้ทันทีว่าร่างบางใกล้มากเต็มที...ผนังร้อนๆภายในตอดรัดความเป็นชายของเค้าแน่นและเป็นจังหวะจนยุนโฮต้องครางซี๊ดซ๊าดออกมา....

" อะๆยุนโฮ...อ้ะๆอ่าแฮ่กๆ...อื้ะอ้ะอ้ะๆๆๆ!!! อ๊ะๆ!อ๊าาาาา!!!!!! "

" อุ๊..! อ่าห์......... "
ทั้งสองกอดกันแน่นรวมกับจะเป็นร่างเดียวกัน...น้ำรักของทั้งต่างถูกปลดปล่อยออกมาไล่กันเพียงแค่ไม่กี่วิ...

ยุนโฮลูบหลังคนรักเบาๆแล้วจับร่างที่อ่อนระทวยออกจากอก...ก็พบว่าร่างบางนั้นได้หมดสติไปแล้ว...เค้าดึงร่างแจจุงมากอดอีกครั้ง...แล้ววางร่างบางลงที่นอน... ห่มผ้าให้คนรักเสร็จก็อาบน้ำแต่งตัว...

และแม้เอริก้าจะยังนอนสลบกายเปลือยเปล่าอยู่แทบเท้าเค้าก็ไม่สนใจ....

" เดี๋ยวให้ใครมาลากนังนี่ออกไปด้วย!! "
ร่างหนากรอกเสียงใส่โทรศัพท์บ้าน แล้วเดินมาเช็ดตัวคนรัก....

และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย...เค้าก็ลงไปเผชิญหน้ากับแม่ตนเองอีกครั้ง!!!




Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 16

" ยุนโฮ... "
เสียงผมเอ่ยเรียกคนรักเบาๆ 

แล้วรีบถลาเข้าไปที่เตียงที่มีคนรักนอนเปลือยอยู่ สองมือของเค้าโดนล๊อคติดอยู่กับหัวเตียง...อันที่จริง ภาพตรงหน้ามันเร้าอารมณ์ผมน่าดูเลยล่ะ...แต่มันก็ตกใจมากกว่า ผมรีบเข้าไปพยายามปลดกุญแจมือของเค้า...แต่ว่า......

" อุ๊บ....!!!! "
จู่ๆก็มีผ้าขาวโปะเข้าที่จมูกผม กลิ่นแปลกแล่นเข้าสู่โสตรประสาท

" ฮิฮิ....ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะคุณแจจุง "
เสียงยัยเอริก้าดังกระซิบขึ้นที่หูผม

พลันเรี่ยวแรงที่มีก็หายวูบ...แต่มีความต้องการพุ่งขึ้นสูงปรี๊ด ร่างผมจึงทรุดหวบลงกับพื้นข้างเตียง...เกิดอะไรขึ้นกับผมล่ะ อย่างบอกนะว่า...เอริก้าโปะยาปลุกเซ็กส์ผมน่ะ....บ้าไปแล้ว!!! เธอทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร....???!!!

" คุณคงสงสัยล่ะสิ... "
เธอเดินมาคล่อมตักผม...บดเบียดเรือนร่างที่ยั่วยวนเข้ากับร่างผมที่พยายามยันตัวไม่ให้ล้

เธอกดจูบปากผมอย่างเร่าร้อน...แล้วพลักผมที่ไม่มีแรงลงกับพื้นเย็นเฉียบ... มือของเธอเลิกเสื้อผมขึ้นช้าๆ ลูบไล้แผงอกของผมแผ่วเบา...แล้วถอดเสื้อผมออก

" คุณน่าหลงไหล...จนฉันโงหัวไม่ขึ้นแล้วรู้มั้ยคะ? "
ห้ะ!!!! นี่เธอไม่สนใจยุนโฮแต่เป็นผมงั้นหรอ?!!!

" อ่ะ...อ่าห์....... "
ซอกคอถูกเธอจูบและดูดเบาๆ....

ลิ้นบางๆนั้นค่อยๆลากลงมาเรื่อยๆ... ฟันของเธอขบกัดตามลำตัวเบาๆอยู่ตลอด...ความเสียวซ่านที่มีมากผลักดันเสียงครางแผ่วๆออกมาจากลำคอระหงส์ รอยเขี้ยวเล็กเริ่มขึ้นตามร่างกาย......

" อื้อ...! "
แกนกลางกายถูกริมฝีปากเล็กครอบ....

จนมันหายเข้าไปในปากเธอทั้งดุ้น... ลิ้นของเธอตะหวัดเลียส่วนหัว...แล้วลงตามความยาวอยู่ภายในปากนั้น จนผมต้องจิกหัวของเธอแล้วเด้งสะโพกเข้าหาความเสียวซ่าน.. ลมหายใจเข้าและออกถี่ๆด้วยความเสียวที่แล่นปร๊าบ... เธอมองผมยิ้มๆแล้วดูดมันหนักๆ

" อ้า...อึกๆอื้ม...!!!! "
น้ำของผมพุ่งเข้าสู่ปากของเธออย่างไม่อาจห้ามได้เลย

" รู้มั้ยคะ...ว่าเอริต้องรอโอกาสนี่มานาขนาดไหน..... "
เธอว่าพร้อมกับลุกขึ้นมาคล่อมผม

เธอหย่อนสะโพกลงมาช้าๆ ความรุ่มร้อนค่อยๆกลืนผมลงไปทีละนิด...มันจี๊ดจนผมต้องซี๊ดออกมาแผ่วๆ.... เสื้อผ้าของเธอถูกถอดออกช้าๆ หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตของเธอลอยเด่นอยู่ตรงหน้า...นี่ผมไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงมานานแค่ไหนแล้วนะ?? ผมเอื้อมมือไปจับแล้วขย้ำมันเบาๆ เธอครางซี๊ดซ๊าด...ผมยิ่งขย้ำมัน เธอเริ่มขยับสะโพก...อึก!

" อ้า... "

" อ๊าๆ อื้ม...ของคุณใหญ่จังเลยค่ะ...อ้ะๆอ้า..สุดยอดอื้ม.... "
เธอครางและขย่มแรง....ผมจับนมและบีบขย้ำมันเพื่อระบายความเสียวซ่าน

คนรักที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงไม่ได้อยู่ในหัวผมอีกต่อไปแล้ว ผมเห็นแค่เธอ...ที่ควบสะโพกบนตัวผม เธอทั้งล่อนส่ายสะโพกอยู่บนร่างของผมอย่างเร่าร้อน....

แล้วเสียงอีกเสียงก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงดรุ๊งกริ๊งขอฝกุญแจมือ...ยุนโฮตื่นแล้วหรอ?!!! อึก..! ทำไมต้องตื่นมาตอนนี้...ตอนที่ผมควบคุมอะไรร่างกายตัวเองไม่ได้...!!!

" อ้ะอ้า...ยะยุนโฮตื่นแล้วหรอคะ....อ้าอ้ะๆ!! "

" เฮ้ย!!! มึงทำเหี้ยไรเนี่ย?!!! "
เสียงเค้าโกรธและสับสน...

" อ้า...ยะ..ยุนโฮ...... "
ผมครางเรียกชื่อคนรัก ทั้งๆที่เอริก้ายังคงขย่มร่างผม เธอดูใกล้เต็มที...ผมก็ด้วย

" แจจุง!!! "
เค้าเรียกผมเสียงดัง...

แต่ผมเริามพล่าเบลอเพราะความเสียวซ่านสุดๆ การปลดปล่อยรออยู่เพียงนิด...เอริก้าดูเธอกำลังจะเพิ่มจังหวะ เธอไม่สนว่ายุนโฮจะก่นด่าเธอยังไง...ข้างในเธอตอดรัดผมแน่น จนผมต้องเริ่ดหน้าที่แดงก่ำขึ้นมองเพดาน....

" อ้า..แจจุงขา เอริก้าอ้า....อื้ออึกๆ...... "
ข้าในเธอรัดของผมจนผมสุด...ต้องปลอดปล่อยตามเธอไปติดๆ

เธอล้มตัวลงมาซบอกของผมอย่างผมแรง แต่เพียงเวลาน้อยนิดที่เธอซบผม เธอก็ถูกมือหนาที่ยังติดกับกุญแจกระชากออก แล้วมือหนานั่นก็ตวัดตบหน้าเธอดังลั่นจนเธอล้มลงสลบไป....

" ยะยุน..... "




มีคนว่าเดธหักมุมหน้าทิ่ม! 555+
Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 15

พอแจจุงเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับแม่และน้องสาว ยุนโฮก็เดินขึ้นห้องไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พร้อมที่จะรับแขกแทนแม่ของตน ในใจเขานั้นหวั่นๆอยู่ไม่น้อย...เนื่องจากรู้ดีอยู่กับอกว่าแม่และน้องไม่ชอบคนรักของเค้า แต่พยายามที่จะเชื่อและไว้ใจทั้งคู่ เพราะก็อยากให้พวกเค้าสามคนได้สนิทกัน 

" เป็นคนกลางนี่มันก็เหนื่อยไม่น้อย....... "
ร่างหนาเปรยๆเบาๆ พร้อมกระชับเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน

เขาเดินลงมาที่ห้องรับแขก แต่ก็มีเอริก้านั่งอยู่ก่อนแล้ว...เขาเองเพิกเฉยต่อเธอแล้วนั่งลงที่โซฟาตัวยาว เอริก้ามองยุนโตด้วยสายตาหวานช่ำ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อยที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปกลอสเผยอยิ้ม

" อ่าว...คุณป้ากับจีเฮไปไหนหรอคะ? "
เธอวางนิตยาสารแล้วเอ่ยถาม ยุนโฮมองหน้าเธอ....

" ไปธุระน่ะครับ "
เสียงที่เอ่ยออกมานั้นเรียบเฉย

จีเฮเค้นยิ้ม แล้วพยักหน้าก่อนจะเดินออกมา... แม้ว่าคุณหญิงจะจ้างเธอมาทำให้ทั้งสองคนนี้แตกหัก แต่กลับชอบเค้าจนอยากได้เป็นของตัวเอง...และถ้าเธออยากได้ เธอก็จะเอาให้ได้...ไม่ว่าจะต้องคว้ามาด้วยเล่ห์หรือกลก็ตาม!!

เธอนำยานอนหลับใส่ในแก้วน้ำเปล่าแล้วสั่งให้คนใช้นำไปเสิร์ฟให้คุณผู้ชายของบ้านนี้... ยุนโฮมองหน้าคนใช้ก็ยิ้มๆแล้วคว้าแก้วน้ำมาดื่ม เค้าเริ่มหงุดหงิดเพราะคนที่นัดไว้ไม่มาสักที... เค้านั่งรอจนน้ำหมดแก้ว...แล้วค่อยๆหมดสติไป!!

เอริก้ายิ้มร้ายแล้วรีบวิ่งไปที่ร่างหนา เธอกรีดร้องโวยวายจนคนใช้ต่างวิ่งมากรูที่เธอ แล้วพวกคนใช้ก็พาคุณผู้ชายขึ้นไปที่ห้องนอนตามที่เอริก้าสั่ง เมื่อถึงห้อง...เธอก็จัดการไล่คนใช้ออกไปจนเหลือเพียงเธอ

เธอลูบไล้ร่างหนาที่หลับไหลอยู่บนที่นอน...เธอยิ้มน้อยๆให้กับชายตรงหน้า ข้อมือหนาถูกมือเรียวสวยของเอริก้าจับขึ้นมา...เธอพรมจูบที่มือขาวนั่น...แล้วค่อยๆรั้งไปทางหัวเตียง กุญแจข้อมือแวววาวถูกเธอหยิบออกมาจากกระเป๋าที่เธอพกมาอย่างเตรียมพร้อม....

" เดี๋ยวสนุกแน่ๆค่ะ...คุณยุนโฮ "
กุญแจมือถูกเธอใช้ล๊อคกับหัวเตียงทั้งสองข้าง

มือสวยๆไล้หน้าที่หลับไหล ริมฝีปากสีชมพูยิ้มหวาน ลิ้นบางๆแลบเลียริมฝีปากเปื้อนกลอส..... กระดุมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนของยุนโฮถูกปลอดออกช้าๆ เผยผิวขาวอย่างสุภาพดีของคนตรงหน้า กล้ามเนื้อเป็นแผงลอนงาม...ทำให้เธอกลืนน้ำลายลงช้าๆ

เมื่อเสื้อหลุดพ้นกาย เธอลูบไล้อย่างหลงไหล... ดวงตาของเธอมองชายตรงหน้านั้นแวววาวเหลือเกิน แม้นี่จะเป็นสิ่งที่คุณนายชองห้าม...แต่ใครจะทำไมล่ะ เมื่อไม่คนรู้...ก็ไม่เสียหายหนิจริงมั้ย....?

" ทานแล้วน้าค้า..... "
เธอพูดเสียงหวาน..แล้วก้มลงไปสัมผัสร่างกายหนาอย่างแนบชิด!!!



Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 14

" กินคนนี้แทนไม่ได้หรอ? "
เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู

ขณะผมกำลังปอกแอปเปิ้ลอยู่ในสวนย่อมหลังบ้าน โดยมียุนโฮนั่งซะชิดแนบสนิทอยู่ข้างกาย วันนี้เค้าไม่ได้ไปทำงานครับ...เพราะแม้เค้าสั่งให้อยู่ดูแลเอริก้า แต่ยุนโฮไม่ฟัง...แต่มาเกาะติดผมซะอย่างนั้น แล้วปล่อยยัยเอริก้านั่งบู้หน้าอยู่กันสองแม่ลูกนั่น มันตลกดีนะ....ฮ่าๆ

" เมื่อคืนเพิ่งจะกินผมไปเองน้ะ... "
ผมว่าแล้วพลักอกเค้าออก

" ไม่อิ่มนี่นา.... "
ดูทำหน้าซะออดอ้อนเชียว

" หมีตะกละ! "

" ตะกละกับคนนี้เท่านั้นแหละ... "
ว่าจบริมฝีปากผมก็ถูกเค้าปิด

ลิ้นอุ่นๆแทรกเข้ามาควานเล่นในโพรงปากอย่างนึกสนุก ผมตอบสนองกลับคนรักด้วยความคุ้นชิน...โอบคอเค้าเอาไว้ แล้วเบียดกายเข้าหา.... ความหอมหวานที่คุ้นเคยทำให้เราเริ่มเคลิบเคลิ้ม...

" กรี๊ดดดดดด!!!! ทุเรศที่สุดเลย!!! "
เราทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว แล้วหันมองเอริก้าที่กรี๊ด

" ทุเรศๆๆๆ ไอ้พวกผิดเพศ อ๊าย..!!!!! "
แล้วเธอก็วิ่งเข้าบ้านไป

ผมมองหน้ากันกับยุนโฮ เค้ายิ้มๆแล้วโอบเอวผม ผมเลยจุ๊บแก้มเค้าไปทีแล้วกลับไปปอกแอปเปิ้ลต่อ

คำด่านั่น...มันไม่สะเทือนพวกผมหรอกครับ มันเป็นแค่คำพูดของคนมองโลกมุมเดียว สำหรับเราทั้งคู่....รักก็คือรัก เพศนั้นมันไม่ได้สำคัญอะไรเลย

" นี่! ตายุนโฮ มานี่หน่อยสิลูก! "
พวกเรามองคุณนายชองที่เดิมมาตามเรียบๆ

ยุนโฮมองผมอย่างช่างใจ ผมพยักหน้าเค้าก็เดินไปคุยกับแม่เค้า ผมจึงหันมาสนใจแอปเปิ้ลต่อ พลางคิดว่า...วันนี้ผมจะปอกมันเสร็จมั้ย??? ฮ่าๆ เรื่องอื่นผมไม่ซีเรียตนักหรอกครับ...แค่ขวากหนามเล็กๆน้อยๆ แล้วซักพักยุนโฮก็เดินเข้ามา

" แจจุงครับ...เดี๋ยวแจจุงพาแม่ผมไปธุระหน่อยได้มั้ย? คือผมต้องรอต้อนรับแขกของแม่ที่กำลังจะมา มันฉุกละหุกมาก ชางมินก็ไม่อยู่ "
ผมมองหน้าคนที่นั่งลงข้างๆ หน้าเครียดเชียว

" ได้สิครับ....หวังว่าแม่คุณคงไม่พาผมไปฆาตกรรมน้า... "
ผมหยิกแก้มกร้านอย่างหยอกล้อ เค้าจึงยิ้ม

" แจจุงก็.... "
เขากอดแล้วหอมแก้มผม

แล้วผมก็ขึ้นมาเปลี่ยนชุดพร้อมพาคุณนายชองไปทำธุระที่ธนาคาร ซึ่งมีจีเฮตามติดมาด้วย นี่สองแม่ลูกนี่เค้าตัวติดกันน่าดูเลยสินะเนี่ย...ขนาดเข้าไปทำธุระสำคัญในห้องผู้จัดการธนาคารยังต้องเค้าไปด้วยกัน ส่วนผมน่ะหรอ...นั่งรอไปตามระเบียบ พลางแชตไลน์กับยุนโฮไปด้วย...น่ารักซะไม่มีเลย ^^

หลังเสร็จธุระแทนที่จะได้กลับ ที่ไหนได้...ต้องมาเป็นเบ๊ถือของให้สองแม่ลูกช๊อบปิ้งกันอีก เอากูมาเป็นอะไรวะเนี่ย??? กว่าจะกลับถึงบ้านได้...เล่นเอาผมล้าเลยให้ตายสิ...ขึ้นห้องดีกว่า!

แต่พอผมเปิดประตูเข้าไป....ยุนโฮ?!!!





มันน้ำเน่าน่ะ...(_ _ )
Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 13

" โกรธผมหรอครับ...? "
ผมส่ายหน้า แล้วมองไปทางอื่น

" งั้นงอนผมแน่ๆเลย "

" เปล่า...ผมแค่ไม่พอใจนิดหน่อย "
ผมสบตาคนรัก เค้าเอาหัววางลงกับไหล่ผม...

" ผมขอโทษ.... "

" ช่างมันเถอะ...ผมจะนอนล่ะ "
ผมพลักเค้าเบาๆ แล้วล้มตัวลงนอนที่นอนตัวเอง

ยุนโฮยืนมองผมซักพักก็เดินไปปิดไฟแล้วมานอนกอดผม มือเย็นๆของเค้าที่วางอยู่เอวเริ่มจะอยู่ไม่สุก...สอดใส่เข้าในเสื้อ พลางขบใบหูผมเบาๆ... มือที่สอดเข้ามาก็บีบยอดอกเบาๆ ความเสียวซ่านแล่นจี๊ดจนผมต้องแอ่นอกรับมัน.... ผมพลิกตัวหันหน้าประจันหน้ากับเค้า ดวงตาคมจ้องอย่างต้องการ... ริมฝีปากถูกดึงดูดเข้าหากัน... มือไม้ปัดป่ายไปบนร่างกายของอีกฝ่ายเป็นพัลวัล... แล้วเสื้อผ้าอาภรณ์ทุกชิ้นก็กระจัดกระจายพ้นจากร่างกายของเราไป

ความอบอุ่นของร่างทาบทับขึ้นมาทางด้านบนแผ่ซ่าน... ลมหายใจอุ่นๆเริ่มไล้ร่างลงต่ำ..ฝากรอยจูบตามเส้นทางที่ลากผ่าน...จนร่างที่รับสัมผัสสะท้านเยือก...หอบครางอย่างกระสันเสียว ส่วนต่างๆในร่างลุกซู่ชูชัน... ดวงตาเรียวคมจ้องมองแก่นกายตรงหน้าจนเจ้าของเขิน...จับหัวนั่นแนบลงกับส่วนรุ่มร้อน

ร่างสูงกระตุกยิ้ม...ส่งลิ้นเตะลงที่ยอดแผ่วๆ ร่างบางผวาเฮือกจิกหัวนั่นเต็มแรง ร่างสูงยิ้มอย่างพอใจกับการตอบสนองที่แสนเซ็กซี่...จึงเดะลิ้นรัวๆใส่ ร่างที่รับสัมผัสถึงกับสะท้านสั่นเกร็ง...น้ำคาวเริ่มปริ่มที่ส่วนปลาย...ร่างหนาพออกพอใจ ครอบครองจนหมดแท่งรวดเดียว....

" อ้ะอ๊า.... "
เสียงหวานครงลั่นมิอาจห้าม

โพรงปากอุ่นขยับขึ้นลงเนิบนาบ..ร่างบางมองขวางๆแล้วจับหัวนั่นนิ่งๆตามด้วยกระแทกเข้าใส่เสียเอง... เมื่อความต้องการเดินมาจนใกล้จุดสุด..ร่างสูงก็จับสะโพกนั่นหยุดแล้วดูดหนักๆ...ราวกับต้องการดูดน้ำนั่นให้ออกมาเร็วๆ..... ร่างดิ้นเร่าไปมาก่อนจะเกร็งเฮือกแผ่นหลังลอยคว้าง.... น้ำคาวจำนวนหนึ่งพุ่งเข้าสู่โพรงปากของชายผู้ที่รีดมันออกมา

ร่างบางหอบฮัก...ขณะที่ร่างสูงกำลังสอดนิ้วเข้าส่วนลึกลับช้าๆ ผมเริ่มเกร็งอีกครั้ง...เมื่อนิ้วเรียวแตะโดนจุดเสียวภายใน ใบหน้าคร้ามคมของคนรักประดับรอยยิ้มเล็กๆ เค้าเลียริมฝีปาก...ถอนนิ้วออกมา แล้วใส่กลับเข้าไปอีกครั้ง..ด้วยจำนวนนิ้วที่เพิ่มขึ้น.... ภายในร่างผมกำลังตอดรัดผู้บุกรุกราวทะเลคลั่ง...โลกเริ่มหมุนคว้าง...สมองว่างเปล่า มันขาวโพลนไปหมด....

ความร้อนที่เต้นตุ้บๆต่อเข้าที่ทางลับ... มันเคลื่อนเข้ามาช้าๆ...แต่มั่นคง ริมฝีปากประกบปิด...เรียวลิ้นตะหวัดกัน แทบกลืนกินเป็นหนึ่งเดียวกัน...ขาขวาถูกแหวออกอีกนิด..ตามด้วยร่างกำยำโถมเข้ามาช้าๆ จนกระทั้งมันเข้ามาในร่างทั้งหมด.... อากาศรอบๆโดนผมโกยเข้าปอดเร็วๆ เพียงไม่นาน...กายใจก็เป็นปกติ แต่แค่เพียงครู่เดียว...เพราะเมื้อสะโพกนั่นถอดถอนออก...แล้วเข้ามาใหม่ ใจผมนั่นมันสั่นไหว...ลมหายใจขาดห้วงเป็นระยะ..... ยิ่งมันเข้าและออกเร็วขึ้น...ผมยิ่งหายใจไม่ทัน ได้แต่หวีดครางด้วยความเสียวซ่าน... นิ้วทั้งสิบจิกลงที่แผ่นหลังกว้างของคนรัก...มันเป็นหลักยึดเพียงสิ่งเดียวสำหรับผมในตอนนี้ ริมฝีปากเราคลอเคลียกันอีกครั้ง...ตามติดด้วยจังหวะที่เปลี่ยนไป....ผมไม่ไหวแล้ว...

เรียวแขนกอดคนรักแน่น...แนบทั้งร่างเข้ากับเค้า... ใบหน้าเริ่ดขึ้นทางเพดาน.... ทั่วทั้งร่างเกร็งกระตุกๆ....

" อ๊า....!!! "

" อื้ม....ผมไม่ไหวแล้วนะ...อ่าห์...... "
ร่างสูงฝั่งหน้าลงกับคอผม... น้ำอุ่นๆกำลังรินไหลเข้าสู่ร่างของผม....

มันเสียวจี๊ดอย่างบอกไม่ถูก... ความอุ่นร้อนที่เหนียวเหนะหนะเปื้อนเราทั้งคู่...เค้ากอดผม หอบใจหนักๆ.... แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมกัน.......



Read more ...

สะใภ้ร้ายตัวพ่อ! 12

" รอนานมั้ยครับ? "
ยุนโฮที่ลงจากรถมารับผมเอ่ยถาม ผมส่ายหน้า

" ไม่นานครับ...แจเพิ่งจะเก็บร้านเสร็จซักพักนี้เอง "
ผมตอบพลางเดินตามร่างสูไปที่รถ

" คุณแม่บอกบอกว่าอยากกินเสต็กแหน่ะ และวานให้แจจุงทำเผื่อแขกของแม่อีกหนึ่งที่ด้วย "
ผมมองหน้ายุนโฮที่เอ่ยเรียบๆ แล้วเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ตามด้วยร่างสูงที่ประจำที่คนขับ

" ได้สิ..^^ "

" น่ารักจัง..ที่รักของผมเนี่ย "
ยืนเย็นหยิกแก้มผมนิดหน่อยก็ขับรถออกมา

ระหว่างทางเราสองคนก็คุยนั่นคุยนี้กันมาเรื่อยเปื่อย... จนกระทั่งมาถึงร้านซุปเปอร์มาร์เก็ต ผมเดินดูของที่จำเป็นไปตุนเอาไว้และของที่จะต้องเตรียมสำหรับมื้อนี้ด้วย

" เออ...พรุ่งนี้ที่รักต้องไปที่ร้านหรือเปล่า? "
ยุนโฮที่เข็นรถเข็นโพล่งขึ้นมา

" ไม่อะ...พรุ่งนี้จุนซูเค้าจะดูเอง "
ผมว่ากลับพร้อมวางพริกไทยและเครื่องปรุงหลากหลายชนิด

ไม่นานของก็ครบพร้อมที่จะกลับไปทำอาหารสำหรับมื้อนี้แล้วล่ะ ^^ เราทั้งคู่ช่วยกันถือของที่มีมากโขเดินเข้ามาในบ้าน สาวใช้ที่เห็นก็รีบมารับและช่วยกันเอาไปเก็บ ผมก้มหัวให้คุณนายชองที่นั่งตีหน้าขรึมอยู่ที่ห้องโถง ข้างกายคุณนายนอกจากจะมีจีเฮเช่นปกติแล้วยังมีผู้หญิงอีกหนึ่งคนที่ผมไม่รู้จักอยู่ด้วยหนึ่งคน ใครกันนะ??? ผมมองหน้ายุนโฮราวกับจะถาม แต่เค้าก็ส่ายหน้าแล้วควงแขนผมขึ้นห้อง เพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

" ผมลงไปก่อนนะ.... "
ผมตะโกนบอกคนรักที่ยังอยู่ในห้องน้ำ กลัวข้างล่างจะรออาหารกันนานน่ะนะ

" ผมช่วยนะครับพี่ ^^ "
ชางมินเดินเข้ามาในครัว พร้อมกับเข้ามาช่วยผมล้างผัก

" ทำเป็นหรอครับ? "
ตอนยุนโฮเค้ามาช่วยผมทั้งไม่เป็น นึกแล้วก็ขำดี

" นิดหน่อยครับ...หั่นผักล้างผักน่ะพื้นๆ "
ขางมินยักไหล่ตอบ ผมเลยยิ้มน้อยๆให้กับความน่ารักของสามี

ผมและชางมิช่วยกันทำไปเรื่อยๆ จะว่าไปเค้าก็ไม่ได้เท่ายุนโฮนะเก่งซะด้วย ท่าทางจะไม่ได้ติดหรูเท่าแฟนผมซักเท่าไหร่... แต่ช่วงเวลาที่มีความสุขมักจะมีน้อยว่ามั้ยครับ.....?

" กะจะงาบทั้งพี่ทั้งน้องเลยรึไงย่ะ!!! "
เสียงแหลมปรี๊ดของจีเฮดังขึ้นมาอีกจนได้ ชางมินเตรียมจะว่าน้องแต่ผมรีบห้ามเอา แล้วทำอาหารต่อ

" สงบเสงี่ยมอย่างนี้...ทำไม กลัวรึไง?!! "
ผมวางมีด..แล้วไปมองหน้าเธอพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆไปให้

" ไม่ได้กลัว..ผมแค่ไม่อยากสนใจสุนัขนิสัยเสียที่ชอบเห่าชอบหอนน่ะครับ..^^ "

" กรี๊ดดดดดดด!!!!! "
ผมเกลียดเสียงกรี๊ดนี่แล้วนะ!!!

เสียงกรี๊ดของจีเฮเรียกให้คนทั้งบ้านมารวมตัวกันที่ห้องครัว แล้วอย่างนี้จะได้กินกันมั้ยข้าวเย็นน่ะ?!!

" นี่แกทำไรลูกสาวฉันห้ะ!!! "
คุณนายชองชี้หน้าตะหวาดผม ยุนโฮมองแม่เคืองๆ ผมจึงต้องปลายมองดุๆ

" เปล่า.... "
ผมตอบอย่างไม่ยีระแล้วทำอาหารต่อ ด้านหลังมาคุน่าดูเลยล่ะครับ

" ผมช่วยนะ... "
ยุนโฮมาแย่งมีดแล้วช่วยผมอีกแรง ดีจังแหะ...ผู้ช่วยตั้งสองคน

ผมหันไปยิ้มเยาะๆให้สามสาวที่ยืนกัดฟันกรอดๆมองเราอยู่ ผู้หญิงแปลกหน้านั้นใส่ชุดเดรสสีดำขลับ..เธอสวยมาก แต่สวยแบบร้ายๆยังไงไม่รู้ ผมว่า...ต้องมีอะไรแน่ๆ ต้องระวังซักหน่อยแล้วสินะ

ไม่นานนักสเต๊กรสเลิศก็ถูกยกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ สองพี่น้องยิ้มแฉ่งราวกับเป็นทำมันขึ้นมาเองซะอย่างนั้น... มันเป็นภาพที่น่ารักและน่าจดจำจริงๆ กับการเข้าครัวของสองหนุ่ม

" เอาล่ะ...เดี๋ยวแม่ขอแนะนำเอริก้าเธอเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่เอง แล้วเธอก็จะมาพักอยู่นี่ซักระยะ เพราะเธอเพิ่งย้านมาจากปารีส ยังหาบ้านพักไม่ได้.. "
เอริก้ายิ้มพร้อมกับก้มหัวให้เราทุกคน ไม่วายส่งยิ้มหวานมาให้ยุนโฮด้ว

หลังการแนะนำตัวจบลง เราก็เริ่มทานอาหารค่ำกัน เอริก้าชวนยุนโฮคุยอยู่ตลอดเวลา...ผมยอมรับเลย เธอคุยเก่งจริงๆ ทำให้ทั้งโต๊ะมีแต่เสียงหัวเราะคิกคักของสองคนนี้ ผมอาจจะรู้สึกแย่มากๆภำ้าไม่ดันไปเห็นสองแม่ลูกนั่นมองผมพร้อมยิ้มเยาะมาให้...ได้มื้อนี้คุณแม่เป็นต่อ แต่อย่าคิดนะ..ว่าแค่นี้ผมจะยอม

เมื่ออาหารค่ำจบลง...ผมขอตัวกลับขึ้นห้อง ยุนโฮทำท่าจะตามมาแต่เอริก้ารั้งยุนโฮเอาไว้เสียก่อน ผมปลายตามองเค้านิดนึงแล้วจึงเดินออกมา....

" ทนเห็นภาพบาดตาไม่ได้ล่ะซี่.... "
ผมยิ้มหยันให้ผู้พูด แล้วเชิดอกเชิดหน้าเข้าประจันษ์หน้า

" เปล่า...ผมแค่จะแสดงให้เห็นว่าระหว่างผม กับยัยนั่น...ยุนโฮจะเลือกใครกันแน่! "

" โอ๊ะ...เค้าก็เลือกเอริก้าสิยะ...เห็นๆอยู่...ฮ่าๆๆ!! "
ผมยิ้มๆไม่สนท่าทีเยียดหยามของเธอ

" เดี๋ยวก็รู้.... "
ผมตอบอย่างเหนือกว่าแล้วเดินขึ้นห้อง

ผมนั่งลงบนเตียงกว้างกอดอกรอ เพียงไม่ถึง 5 นาทีที่ผมเข้ามานั่ง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างของคนรักที่ภลากเข้ามากอดผม.......

ผมบอกแล้ว...เดี๋ยวก็รู้!




Read more ...